Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

Mαθήματα... ζωής!


Όλο τον καιρό που στριφογύρναγε η σκέψη και η λαχτάρα του blog στο μυαλό μου, είχα αποφασίσει ότι δεν θα περιορίσω τον εαυτό μου όσον αφορά στη θεματολογία... πλην ενός όρου: θα γράφω μόνο για όσα μας ομορφαίνουν τη ζωή, μας δίνουν έμπνευση και δύναμη.

Αυτό το άρθρο λοιπόν είναι η εξαίρεση... ή μάλλον η επιβεβαίωση, εσείς θα κρίνετε. Αυτό το άρθρο ξεχυλίζει από αγάπη και από θαυμασμό για έναν άνθρωπο που μας άφησε... πριν λίγες ημέρες. Αυτή η γλυκόπικρη γεύση μιας απώλειας αλλά και μιας ανακούφισης μιας και δεν είχε μάθει να το βάζει κάτω και οι τελευταίες εβδομάδες δεν της άξιζαν.... 

Σας γράφω λοιπόν για τον άνθρωπο που χόρευε το πιο ωραίο rock ‘n’ roll που έχω δει.... για τον άνθρωπο που ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο για να εξιστορεί μετά τις μοναδικές εικόνες που αντίκρυσε... τον άνθρωπο που πάλευε την αρρώστια με τη δύναμη 10 ανθρώπων, με ένα χαμόγελο και μια καλή κουβέντα. Έναν άνθρωπο που δεν έχασε ούτε μια στιγμή την ελπίδα, που πάντα έλεγε ότι είναι καλά και οργάνωνε το επόμενο ταξίδι έτσι ώστε να προλάβει να επιστρέψει για τις θεραπείες. Τέσσερα χρόνια δεν είχε παραπονεθεί, και όταν δεν ήταν καλά σου έλεγε απλά ‘θα σας δω σε λίγο καιρό, μόλις συνέλθω’. Μπαινόβγαινε συνέχεια στο νοσοκομείο για τις θεραπείες και οι γιατροί την περίμεναν πώς και πώς γιατί ήταν πάντα ευδιάθετη, με τις ιστορίες, τα τραγούδια και τα ανέκδοτά της.... Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν την είχα επισκεφθεί στο νοσοκομείο κατά τη διάρκεια μιας θεραπείας, από τον διάδρομο άκουγες τα τραγούδια που σιγοτραγουδούσε με την αγαπημένη της φίλη που έκλειναν πάντα το ίδιο ραντεβού στο ίδιο σημείο.... Απλά φρόντιζαν να το απολαμβάνουν κιόλας.

Δύο μήνες κλείστηκε στο σπίτι, δεν ήθελε πλέον να την βλέπουν έτσι (ούτως ή άλλως ήταν πάντα όμορφη) και δεχόταν λίγους και εκλεκτούς. Αυτούς τους δύο μήνες για πρώτη φορά ένιωσε ότι τελικά θα χάσει την μάχη... Δεν την έχασε όμως. Θα είναι πάντα ένα φωτεινό παράδειγμα για εμένα... ένα παράδειγμα δύναμης και θετικότητας!

Τα μαθήματα που σου χαρίζει η απώλεια.... ή μάλλον η ζωή!

3 σχόλια:

  1. είναι συγκηνητικό το οτι κάποιος μπορεί να εμπνεύσει και να λειτουργεί ως μούσα ακόμη και ως την τελευταία του στιγμή...
    βέβαια απαιτούνται και πολλά "προσόντα" αποκωδικοποίησης μηνυμάτων και δεύτερης ανάγνωσης από τον "παρατηρητή"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. You and I will meet again,
    When we're least expecting it,
    One day in some far off place,
    I will recognize your face,
    I won't say goodbye my friend,
    For you and I will meet again.

    farewell my dear

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έφυγε η καλύτερη μου φίλη, η αδελφή που ποτέ δεν απέκτησα, και κατάλαβα την ουσία και την επιτομή της λέξεως φιλία....Τώρα κατάλαβα ότι οι υπόλοιπες είναι απλά γνωριμίες...άλλες καλύτερες, άλλες λιγότερο καλές....και άλλες άχρηστες.
    Η Ματούλα μου ήταν το φως, το γέλιο, η γλυκειά ανάσα της αγάπης χωρίς δόλο και ανταλλάγματα...Θα μπορούσα κάλλιστα (ντροπή μου) να την συγκρίνω με την αγάπη, την άδολη αγάπη της μάνας....
    Την έχασα οπτικά μόνο...αν και αυτό άτοπο...την βλέπω συνέχεια στα όνειρά μου...Υπάρχει συνέχεια στην ζωή μου.
    Εύχομαι όποιος διαβάσει αυτό το άρθρο για την Ματούλα μου, να βρεί έναν τέτοιον άνθρωπο στην ζωή του και να τον διαφυλάξει σαν κόρη οφθαλμού...γιατί είναι σπάνιοι και δυσεύρετοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

the bright side of blogging :: by andriana

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes