Κυριακή, 24 Απριλίου 2011

Το Πάσχα των μικρών φίλων

Το Πάσχα αυτό ήταν το Πάσχα των μικρών μου φίλων... και των μεγάλων, αλλά κυρίως των μικρών! Αυτοί έκλεψαν την παράσταση....

Ο Παναγιώτης που όταν του δώσαμε τη λαμπάδα του μας προσέφερε τη δική του, χειροποίητη παρακαλώ, και ερχόταν να νανουρίσει τη μικρή Άρτεμις με το αγαπημένο του τραγούδι όταν εκείνη ήταν έτοιμη να κοιμηθεί. Η μικρή Άρτεμις που αυξάνει το λεξιλόγιό της μέρα με τη μέρα και λέει κάθε φράση τόσο όμορφα και εκφραστικά: "No no no" κουνώντας το δάχτυλο για να μην πειράξουμε τα κρύσταλλα. Η Αλίκη που σε κοιτάει μέσα στα μάτια και γελάει συνέχεια, ακόμα και όταν πέφτει ή 'βρίσκει' σε τζάμια και έπιπλα. Η Χριστίνα που σε παίρνει από το χέρι για να σου δείξει το παραμύθι που θέλει να της διαβάσεις και σε 2 λεπτά έχει αλλάξει γνώμη και σε τραβάει στο παζλ, και σε άλλα 2 τρέχει στο τρενάκι. Ο Jorge που θέλει να πατάει το κουμπί των ορόφων στο ασανσέρ αλλά φτάνει μόνο μέχρι το κουμπί του υπογείου "γιατί είμαι μόνο τέσσερα", και ο μικρός Παύλος που στέκεται σκεπτικός και τους χαζεύει όλους. 

Μέσα σε όλους αυτούς τους πολύτιμους φίλους, δεν θα μπορούσα να ξεχάσω την πιο πρόσφατή μου φίλη, η οποία είναι μόλις λίγων ημερών και ακούει, προς το παρόν, στο όνομα Φασολού! Με τα λαμπερά της μάτια, τα μακρυά της δάχτυλα και τους 'ερωτευμένους' γονείς.

Μεταξύ όλων αυτών των μπόμπιρων όλων των ηλικιών, μεσολάβησαν βόλτες με φίλους, καφέδες με εξιστορήσεις ωρών, μαζέματα στο σπίτι, περπάτημα, σεντόνια στους καναπέδες, τηλεφωνήματα από μακριά, χουζούρεμα, δώρα, μαγειρέματα, εννοείται ψησίματα και πολλές ηλιόλουστες φωτογραφίες.

Και εις άλλα με υγεία...........

3 σχόλια:

  1. Ο κόσμος των μεγάλων, με τις κοινωνικές του συμβάσεις, καλά θα κάνει να αρχίσει να μαθαίνει, παρατηρώντας τον αληθινό κόσμο των παιδιών.

    Υπερθεματίζω: και εις άλλα με υγεία!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Διαβάζω το κείμενο και είναι σα να τους βλέπω και να τους ακούω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και από την άλλη...ο κόσμος των...μ ε γ ά λ ω ν ... των γονέων και παπούδων που η χαρά τους είναι διπλή...πρώτα γιατί χαίρονται την παρέα των παιδιών τους...που τόσο σπάνια βλέπουν, και δεύτερον παρατηρώντας τα εγγόνια τους...γιατί βλέπεις την εποχή των παδιών τους είχαν τόσα μα τόσα πολλά στο μυαλό τους...έννοιες, προβλήματα, απαιτητικούς γονείς, απαιτητικότατα...μωρά...και έχαναν την ομορφιά της παρατήρησης, την ουσία της ομορφιάς αυτής...έτσι βλέπεις είναι φτιαγμένη η ζωή....γι αυτό λένε...του παιδιού μου το παιδί, δυό φορές παιδί μου....

    ΑπάντησηΔιαγραφή

the bright side of blogging :: by andriana

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes