Parenthood


Είναι εύκολο να μπεις στη θέση ενός γονιού όταν περνά τα δύσκολα. Και ας μην είσαι εσύ γονιός. Να νιώσεις την κούρασή του, τις αυπνίες του. Την απόγνωσή του όταν δεν έχει ούτε δέκα λεπτά για να κάνει ένα μπάνιο σαν άνθρωπος. Το άγχος για να τα χωρέσει όλα σε ένα 24ωρο. Τις ατελείωτες υποχρεώσεις που υποβιβάζουν τις δικές του/της ανάγκες όλο και πιο χαμηλά στη λίστα. Τις στερήσεις. Τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Τους αναστεναγμούς. Την αβεβαιότητα για το πώς θα εξελιχθεί η κάθε ημέρα. Το βάρος του να παίρνεις αποφάσεις ζωής για ένα τρίτο πρόσωπο, το παιδί σου. Την ευθύνη. Πολλοί μένουν σε αυτά, γιατί αυτά είναι πιο εύκολο να τα κατανοήσεις. Να συμπάσχεις. Είναι πιο εύκολο να τα μοιραστείς. Γιατί όλοι έχουμε μια κοινή συνισταμένη... όλοι έχουμε υπάρξει κουρασμένοι και άυπνοι και αγχωμένοι και πηγμένοι. Το να είσαι όμως γονιός είναι τόσα, μα τόσα ακόμα.

Είναι τόσο δύσκολο όμως να σου μεταφέρει ένας γονιός την αίσθηση πληρότητας που νιώθει απλά κοιτώντας το μωρό του που κοιμάται. Το νέο, ανώτερο σκοπό που απέκτησε η ζωή του/της μεμιάς. Τι είναι άλλωστε πιο σημαντικό από το να προσφέρεις σε αυτόν τον κόσμο έναν όμορφο άνθρωπο; Την ευγνωμοσύνη που νιώθει για την ευκαιρία που του δίνεται να ζήσει ξανά μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού. Ανακαλύπτοντας έτσι ξανά, μέρα με τη μέρα, τη μαγεία της ζωής και της εξερεύνησης. Τα πολύτιμα μαθήματα που παίρνει καθημερινά αναθεωρώντας τα "πρέπει", τις πεποιθήσεις, τις αντιλήψεις του/της. Τη μοναδική ευκαιρία που του/της δίνεται να κάνει πράξη όλα τα μαθήματα που έχει πάρει προσφέροντας μία νέα κοσμοθεωρία στο παιδί του/της. Την αγάπη. Μα πώς να μεταφέρεις αυτήν την αίσθηση αγάπης; Που ξεχειλίζει! Που υπερκαλύπτει όλη την κούραση και το άγχος. Που σε κάνει ενστικτωδώς να χύνεσαι μπροστά στα αυτοκίνητα αψηφώντας τον κίνδυνο, μόνο και μόνο για να τον/την σώσεις. Που αν έπρεπε να επιλέξεις, θα έδινες και τη ζωή σου για εκείνον/εκείνη. Πώς μπορείς να εξηγήσεις αυτήν την αίσθηση αυτοθυσίας; Τις μητέρες και τους πατέρες που μπαίνουν ασπίδα μπροστά από το παιδί τους για να το προστατεύσουν; Αυτή τη δύναμη που έχει το αθώο, αυθόρμητο, ειλικρινές χαμόγελο ενός παιδιού; Τις θεραπευτικές ιδιότητες που έχει η σφιχτή του/της αγκαλιά και το "Σ'αγαπώ όσο όλη η πόλη";

Ναι, αν δεν είχα παιδί θα είχα 24 ώρες για εμένα! Θα γέμιζα τις ημέρες μου με yoga και βόλτες. Θα μαγείρευα λιγότερο γιατί θα μου αρκούσε μια σαλάτα. Θα συγύριζα λιγότερο γιατί.. ποιος θα λέρωνε; Θα ταξίδευα πιο συχνά και πιο μακριά. Τα γαλλικά μου θα ήταν πλέον εξαιρετικά. Επαγγελματικά θα ήμουν αρκετά ψηλότερα. Θα είχα πολύ ευρύτερο κύκλο αφού τα "όχι" θα γίνονταν "ναι" σε όλες αυτές τις προτάσεις για ποτά και βόλτες. Θα ήμουν πλουσιότερη. Θα παίζαμε τέννις με τον συνοδοιπόρο τα απογεύματα και θα επισκεπτόμασταν και από μία καινούργια πόλη τα σαββατοκύριακα. Θα ταξιδεύαμε μόνο και μόνο για μια συναυλία και θα αναλύαμε επί ωρες τις θεατρικές παραστάσεις που παρακολουθήσαμε. Θα ξυπνούσα στις 09.00 και θα χουζούρευα στο κρεβάτι. Θα ήμουν πιο ξεκούραστη. Πιο αδύνατη. Πιο γυμνασμένη. Πιο περιποιημένη. Ίσως και ομορφότερη. Ω ναι. Είναι όλα τα παραπάνω αλήθεια. Αλλά θα ήμουν τόσο "φτωχότερη". Είναι κάτι που δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις πριν γίνεις γονιός. Πόση αγάπη, πόση υπομονή, πόση δημιουργικότητα, πόση ευελιξία κρύβεις. Πόσο διευρύνονται όλα σου τα όρια. Πώς ανοίγουν οι ορίζοντές σου. Πόσο εμπλουτίζονται όλες σου οι προσλαμβάνουσες. Πόσο αλλάζεις σαν άνθρωπος καθώς έρχεσαι αντιμέτωπος με τον ίδιο σου τον εαυτό, τις ίδιες σου τις πεποιθήσεις κάθε μέρα. Και αν έχεις ανοιχτή καρδιά, αναθεωρείς και εξελίσσεσαι παράλληλα με το μικρό σου δημιούργημα. Και αγαπάς περισσότερο. Και κατανοείς περισσότερο. Και συμπάσχεις περισσότερο. Και έχεις περισσότερη υπομονή. Και μαζί με αυτό το μικροσκοπικό πλάσμα, μεγαλώνεις και εσύ. Ωριμάζεις. Και διανύετε παρέα τις ημέρες, τους μήνες, τα χρόνια και γίνεστε ο ένας αναπόσπαστο κομμάτι του άλλου. 

Η αγαπημένη μου Μαριλένα (μητέρα 3 παιδιών) όταν ήμουν έγκυος μου είχε πει ότι όταν γεννήθηκε το πρώτο της παιδί και βαφτιστήρι μας, ο Παναγιώτης, και περνούσαν οι μήνες και τα χρόνια, της φαινόταν αδιανόητο πώς ζούσε τόσα χρόνια χωρίς εκείνον. Γιατί ήταν αναπόσπαστο πια κομμάτι του είναι της, της ζωής της, της πραγματικότητά της. Και έτσι είναι.

Είναι ο πιο μαγικός και δύσκολος ρόλος να είσαι γονιός. Δεν θα τον άλλαζα με όλα τα ταξίδια και τις βόλτες και τα χόμπυ του κόσμου. Ελπίζω όμως να τα χωρέσω και αυτά στο πρόγραμμα.

ανδριάνα


ΥΓ. Στη φωτογραφία ο Στέφανος είναι μόλις λίγων ημερών, θηλάζει στην αγκαλιά μου, εκείνη την Άνοιξη του 2016.

Σχόλια

  1. Σωστά...πολύ σωστά τα λες κοριτσάκι μου!!!
    Εγώ, για να είμαι συνεχώς παρούσα στην ζωή σας και να απολαμβάνω το θαύμα του μεγαλώματός σας...για να βλέπω μέρα την μέρα τις αλλαγές στο σώμα σας, στην ομιλία σας, στο μπουσούλισμα, στα πρώτα βήματα, στις πρώτες λέξεις, στο πρώτο δοντάκι, στις γκριμάτσες σας δοκιμάζοντας διαφορετικές γεύσεις, στο γέλιο σας....σταμάτησα τελείως και την δουλειά μου..
    Θα μου πεις, ναι μπορούσες, και οικονομικά και λόγω της μαμάς μου που έμενε μαζί μας και με βοηθούσε ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ !!!!!
    Άφησα "αχρησιμοποίητα" όλα μου τα ταλέντα, τις γνώσεις, την (λίγη) εμπειρία μου, τις γνωριμίες μου, και ότι άλλο μπορούσε να με βοηθήσει να αναπτυχθώ επαγγελματικά.
    Ευτυχώς που η μνήμη μου με βοήθησε και μπόρεσα να χρησιμοποιήσω πολλά από τα παραπάνω, βοηθώντας εσάς...στο σχολείο, στις γλώσσες, στην μουσική, στην μετάδωση της αγάπης για την Ιστορία, την Λογοτεχνία, την Ποίσηση, την κλασσική μουσική...και...και...
    Από την ώρα που πήγατε σχολείο όλα, κάθε μεσημέρι ήμουν σπίτι και δεν πήγαινα πουθενά τα απογεύματα για να είμαι παρούσα για κάθε βοήθεια και επίβλεψη που θα χρειαζόσασταν..
    Με ελάχιστες εξαιρέσεις για κάποιες υποχρεωτικές εκδηλώσεις, ή ένα δύο ταξείδια στο εξωτερικό τον χρόνο που πήγαιανε ο μπαμπάς για δουλειά και πήγαινα για μία άντε δύο (στην Νέα Υόρκη) εβδομάδες μαζί ....
    Με την προϊστορία λοιπόν αυτήν, έχω να καταθέσω ότι δεν μετάνοιωσα ποτέ γι αυτήν μου την απόφαση.
    Πιστεύω ότι έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα για εσάς, και απήλαυσα ό,τι καλύτερο είχατε να μου προσφέρετε...
    Να μην σας πω ότι ένοιωθα να ψηλώνω και να είμαι υπερήφανη για τον εαυτό μου που μπορούσα και βοηθούσα τόσο ώστε να μην χρειαζόσασταν φροντιστήρια...τόσο ώστε να προχωράτε γρήγορα στο πιάνο, στα αγγλικά, στα γαλλικά...στο σχολείο...
    Και κάθε φορά που ανακαλύπτω πίσω από τις λέξεις σας και τους συλλογισμούς σας, δικές μου προτροπές, δικές μου γνώσεις...είμαι ακόμη πιο υπερήφανη, πρώτα για εσάς και μετά για εμένα...γιατί μπόρεσα και σας έμαθα πράγματα που εγώ θεωρούσα και θεωρώ σημαντικά για την προσωπικότητα του ανθρώπου!!!
    Λυπάμαι μόνον, τώρα που δεν μπορώ να φανώ χρήσιμη σε εσένα και στον αδελφό σου, λόγω αποστάσεως, ώστε να μεταλαμπαδεύσω τις γνώσεις μου, (όσες θυμάμαι ακόμη) και στα παιδιά σας...
    Με την αδελφή σου, κάνω ό,τι μπορώ με την Αρτεμούλα...που είναι τόσο μα τόσο καλή ακροάτρια, όταν θέλει φυσικά...
    Μια μάνα, ένας γονιός γενικά, κάνει το καλύτερο που μπορεί και ξέρει για τα παιδιά του...έτσι πιστεύω ότι έκανα και εγώ...
    Συχνά πυκνά, το "εργο" αυτό , το τόσο σημαντικό και πολλές φορές δύσκολο, δεν αναγνωρίζεται...δεν πειράζει...δεν είναι άλλωστε αυτός ο λόγος που το κάνει...όχι εγώ τουλάχιστον....
    Το έκανα και προσπαθώ να το κάνω γιατί εγώ νοιώθω όμορφα έτσι...
    Ελπίζω να έβαλα και εγώ ένα λιθαράκι στην διαμόρφωση του χαρακτήρα σας και του ανθρωπου που είναι ο καθένας σας ξεχωριστά...
    Να ξέρετε ότι για μένα είστε ο θησαυρός της ζωής μου, η πεμπτουσία της ύπαρξής μου, το "έργο" της αγάπης μου για εσάς..
    Σου εύχομαι, όπως και στα αδέλφια σου, να νοιώθετε το ίδιο πλήρεις βλέποντας τα παιδιά σας να μεγαλώνουν, και να ξέρετε ότι κάνατε το μέγιστον δυνατόν γι αυτά..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

the bright side of blogging :: by andriana