HOW WAS YOUR WEEK?

• Δευτερούλα! Και κλασικά, ξεκινήσαμε απαρτία το πρωί για μια γεμάτη μέρα.
• Γυμναστική δεν έκανα, ίσα ίσα πρόλαβα να φάω (παρέα με τη φίλη Ηρώ, σπάνιο φαινόμενο!).
• Ευτυχώς το απόγευμα είχε αναλάβει άλλη μαμά να πάει τα αγόρια στο ποδόσφαιρο οπότε δεν φύγαμε με τη ψυχή στο στόμα από το γραφείο.
• Φτάσαμε στο γήπεδο λίγο νωρίτερα ώστε να δούμε λίγο και την προπόνηση, να απολαύσουμε και τον ήλιο, και να χαλαρώσουμε.
• Παραλάβαμε 3 ποδοσφαιριστές (τον Στέφανο, τον Liam και τον Julian), κάναμε τις παραδόσεις (όλοι τριγύρω μένουν) και μέχρι να γυρίσουμε σπίτι είχε πάει 8 παρά.
• Γρήγορες μαγειρικές (έκανα φιλέτο ψάρι με πολύ λεπτοκομμένες πατάτες στο φούρνο) και μπάνια.
• Το βραδάκι τα είπαμε και με βιντεοκλήση οικογενειακώς με τους φίλους από την Bienne που έχουμε να δούμε καιρό, αλλά που έχουμε κλείσει συνάντηση εφ' όλης της ύλης τον Μάιο.
• Τρίτη, και γραφείο για εμένα.
• Το πρόγραμμα ήταν όμως πάλι πολύ γεμάτο, με 2 χρονοβόρες συναντήσεις με την ομάδα της Σουηδίας οπότε ούτε γυμναστική, ούτε τίποτα.
• Τι να κάνεις...
• Είχαμε όμως σχεδόν απαρτία στην ομάδα οπότε είναι πάντα ωραία όταν είμαστε παρέα και στα κενά λέμε και καμιά κουβέντα, πεταγόμαστε και για έναν καφέ.
• Επιστροφή σπίτι, τα αγόρια ήταν ήδη εκεί, ο συνοδοιπόρος πετάχτηκε μέχρι το μπάσκετ αλλά δεν έκατσε καθώς είχε ματς! Να παρακολουθήσει - όχι να παίξει. Valencia - ΠΑΟ.
• Το παρακολούθησε και ο μικρός μέχρι το ημίχρονο και μετά πήγε για ύπνο.
• Με το ένα μάτι το παρακολούθησα και εγώ ενώ παράλληλα προχώρησα το photo album -το οποίο έχει μείνει λίγο πίσω.
• Ακολουθεί την γενέθλια χρονιά του Στέφανου και αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στον Φεβρουάριο. Μέχρι τον Μάιο - Ιούνιο το αργότερο πρέπει να το έχω τελειώσει ώστε να το παραγγείλω και να παραδοθεί στην Ελλάδα όσο θα είμαι ακόμα εκεί.
• Ανέβηκα μετά και εγώ, έκανα τα beauté μου, διάβασα το βιβλίο μου και κοιμήθηκα.
• Πολύτιμο αγαθό ο ύπνος!
• Τετάρτη, και ο Στεφανάκος πήγε περπατώντας στο σχολείο.
• Πέταξα εγώ την ιδέα τις προάλλες, που είχα τον Στέφανο και τον Liam στο αυτοκίνητο, και τελικά έγινε πράξη.
• Έδωσαν ραντεβού στη μικρή παιδική χαρά που είναι στα μέσα της διαδρομής και περπάτησαν παρέα. Τι καλά!
• Ο συνοδοιπόρος γραφείο, εγώ σπίτι.
• Οι προπονήσεις του τέννις πήγαν λίγο αργότερα τις Τετάρτες, οπότε παρέλαβα τον μικρό, ήρθαμε από το σπίτι και μετά από καμιά ώρα φύγαμε για το τέννις.
• Δεν κάθισα όμως για να προλάβω να κάνω δυο δουλειές στο σπίτι, να μαγειρέψω (αρακά κοκκινιστό), να κάνω την γιόγκα μου (πολύ καιρό είχα να παρακολουθήσω online μάθημα και πολύ το ευχαριστήθηκα) και να λουστώ.
• Τον παρέλαβε λοιπόν ο συνοδοιπόρος επιστρέφοντας από το γραφείο και φάγαμε παρέα.
• Ήταν και το πρώτο μέρος του διαγωνίσματος ECR του καντονιού που λέγαμε, στα Γαλλικά (ακουστικό και κατανόηση κειμένου) και ο Στέφανος πιστεύει ότι τα πήγε καλά.
• Πέμπτη, και αν εξαιρέσουμε τα 45' που κατάφερα να πάω στο μάθημα πιλάτες το μεσημέρι, δεν είχα ούτε 10' κενό όλη την ημέρα.
• Γραφείο, με συναντήσεις online και κατ' ιδίαν, προγραμματισμένες αλλά και έκτακτες.
• Αυστρία, Τσεχία, Σουηδία.... 
• Τα είπαμε λίγο και με μια φίλη που δουλεύει σε διαφορετική ομάδα και με τα λύπης συνειδητοποίησα -ξανά- ότι δεν πάει να έχει η εταιρεία πόσους κανόνες και κανονισμούς. Αν ο διευθυντής σου είναι προβληματικός (στην προκειμένη η διευθύντρια), δεν ισχύει τίποτα. Έτσι, τους αναγκάζει έμμεσα να πηγαίνουν κάθε μέρα, να είναι εκεί στις 08.00... Ναι, ακόμα και στην Ελβετία.
• Ευγνώμων για τον διευθυντή μου που κοιτά την ουσία και δεν έχει την ανασφάλεια ώστε να μας κάνει micro-management.
• Πήγε 6 παρά μέχρι να τελειώσω, τα είπαμε λίγο και με τη φίλη Hasti (αφού είχαμε μείνει οι δυό μας στο γραφείο) και επέστρεψα σπίτι.
• Ο συνοδοιπόρος είχε πάει τα αγόρια ποδόσφαιρο και θα τα επέστρεφε ένας άλλος μπαμπάς, οπότε είχαμε μία ωρίτσα για μαγειρική, συζήτηση, συμμαζέματα.
• Επέστρεψε ο ποδοσφαιριστής, τα πήγε λέει καλά και στο 2ο μέρος του ECR (έκθεση), κάναμε τα μπάνια μας και βεβαίως πήραν θέση τα αγόρια για το 2ο ματς Valencia-ΠΑΟ.
• Παρασκευή! Πρωτομαγιά!
• Εργάσιμη για εμάς, αλλά πιο χαλαρή λόγω των πολλών αργιών στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.
• Στην πρωινή παρέα του Στέφανου, προστέθηκε και ο συμμαθητής του Pierre που μένει κυριολεκτικά 2' από εμάς.
• Το πέταξα σαν ιδέα (ξανά) και του είπα: δεν ρωτάς τον Pierre μήπως θέλει και αυτός να έρθει μαζί σας; Και ήθελε!
• Οπότε το πρώτο ραντεβού ήταν 07.55 στο στενό μας οι δυό τους, και 08.05 στην παιδική χαρά για τoν Liam και τον μικρό του αδελφό.
• Ο βασικός λόγος που επιλέξαμε να πάει ο Στέφανος στο ελβετικό, δημόσιο σχολείο ήταν ακριβώς αυτός! Να ενσωματωθεί, να έχει φίλους από την γειτονιά, να νιώσει οικεία, να γνωρίσει την περιοχή -και μαζί του και εμείς.
• Είμαστε που είμαστε σε μια "πολυεθνική φούσκα" στη δουλειά, να μην είμαστε και στο υπόλοιπο της ημέρας μας.
• Για αυτό τώρα τον αποκαλούμε "Δήμαρχο"! Γιατί όπου σταθεί και όπου βρεθεί έχει γνωστούς και φίλους, και αρχίζει τις χαιρετούρες.
• Δουλειά από το σπίτι και για τους δυο μας, με εξαιρετικό ήλιο, μουσικές....
• Το απόγευμα αφήσαμε τον μικρό στο τέννις, πεταχτήκαμε εμείς ένα σούπερ μάρκετ, και μετά πήραμε θέση κάτω από τον ήλιο.
• "Εδώ να κάτσεις μαμά, μην πάτε πιο πάνω, για να με βλέπετε".
• Εκεί κάτσαμε λοιπόν και μετά προνοήσαμε να κάνουμε μια κράτηση και μεταφερθήκαμε στην όμορφη αυλή του εστιατορίου για να φάμε.
• Πετύχαμε τυχαία και κάτι φίλους που μένουν παραδίπλα και έτσι αυθόρμητα, τσιμπήσαμε παρέα και ήπιαμε από μια μπύρα & ένα κρασί και τα είπαμε που είχαμε πολύ καιρό.
• Τα μικρά, μεταφέρονταν από γήπεδο σε γήπεδο και έπαιζαν ένα σωρό παιχνίδια -πλέον του τέννις.
• Με αυτά και με εκείνα, πήγε 21.00 μέχρι να γυρίσουμε σπίτι.
• Εγώ ολοκλήρωσα τα πράγματα του πάρτυ για να τα έχω έτοιμα.
• Σάββατο, και απαρτία στη γυμναστική τα τρια τα κορίτσια. Πόση χαρά!
• Και είναι γλυκόπικρη η αίσθηση γιατί μετράμε αντίστροφα, σε εβδομάδες πια, την αναχώρηση για την Ελλάδα της μίας.
• Απολαύσαμε την γυμναστική μας, φτιάξαμε τις σαλάτες μας και καθίσαμε κάτω από τον ήλιο για τον καθιερωμένο μας καφέ.
• Τα αγόρια, είχαν διαβάσει για το ελληνικό σχολείο, είχε πάει σπίτι και η τούρτα που είχα παραγγείλει, πήγε σχολείο ο Στέφανος και ήρθε να μας βρει για λίγο ο συνοδοιπόρος πριν πάει για μπύρες με τον φίλο Γιάννη.
• Πριν τελειώσει ο μικρός το ελληνικό σχολείο, γύρισα εγώ σπίτι, να κάνω ένα ντους - αστραπή, να αλλάξω, να πάρω την τούρτα και τον συμμαθητή Pierre για το πάρτυ, και να ξανακατέβω στο κέντρο της Λωζάνης.
• Γιατί το Σάββατο το απόγευμα ήταν το πάρτυ του Στέφανου για τους συμμαθητές του σε ένα bowling center.
• Ο συνοδοιπόρος με τον μικρό είχαν ήδη πάρει θέση, έφτασα και εγώ στις 16.00 νταν, μαζεύτηκαν και οι 14 συμμαθητές (πόσο δύσκολο να περιοριστεί σε 14 προσκλήσεις!) και ξεκίνησαν, χωρισμένοι σε 2 ομάδες, να παίζουν.
• Δώδεκα αγόρια + δύο κορίτσια.
• Ωραία πέρασαν, γέλασαν πολύ, πανηγύρισαν, δοκίμασαν διάφορα κόλπα και επί 2,5 ώρες δεν σταμάτησαν να ρίχνουν κορίνες. 
• Έσβησε τα κεράκια του (πρώτη φορά διψήφια) στην τούρτα με θέμα τον Goku, τραγούδησαν με όλη τους την ψυχή, έφαγαν τούρτα, άνοιξαν τα δώρα και κατά τις 19.00 άρχισαν να έρχονται οι γονείς για τις παραλαβές.
• Στο μεταξύ, εγώ είχα πει ναι σε 2 γονείς για να επιστρέψουμε τα παιδιά τους, και ο συνοδοιπόρος σε άλλους 2! Χαχα.. Καταφέραμε να μοιράσουμε σε άλλους γονείς κάποια από τα παιδιά (εύκολο όταν όλοι γνωρίζονται και μένουν στην ίδια περιοχή) οπότε επιστρέψαμε παρέα με τον Nikan και τον Adam.
• Στο πίσω κάθισμα λοιπόν καθόταν ο Adam, Εβραίος από το Ισραήλ, ο Στέφανος, Χριστιανός από την Ελλάδα, και ο Nikan, Μουσουλμάνος από το Ιράν. Κολλητοί φίλοι!
• Και είναι πραγματικά πολύ συγκινητικό να βλέπεις πόσο όμορφα συνυπάρχουν τα παιδιά, γνωρίζοντας τις διαφορετικότητές τους αλλά επιλέγοντας να μένουν στις ομοιότητες και στη φιλία.
• Και -εννοείται- τους κρυφάκουγα και κάποια στιγμή η συζήτηση ήρθε σε έναν συμμαθητή τους που ήταν και αυτός καλεσμένος του Στέφανου. Αναρωτιόταν λοιπόν ο Adam γιατί ο L. παρευρίσκεται στα πάρτυ αλλά δεν τους έχει καλέσει ποτέ για τα δικά του γενέθλια.
• "Μήπως υπάρχουν κάποιοι μουσουλμάνοι που δεν γιορτάζουν τα γενέθλιά τους; Μήπως ξέρεις εσύ Nikan;" ρώτησε ο Adam για να του απαντήσει ο Nikan ότι μάλλον όλοι τα γιορτάζουν.
• Αχ τα αθώα τους μυαλά... δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί ένα 10χρονο παιδί δεν γιορτάζει τα γενέθλιά του και δεν τους καλεί σε πάρτυ.
• Όταν λοιπόν επιστρέψαμε σπίτι, το ανέφερα στον Στέφανο και του είπα ότι ενδεχομένως να είναι οικονομικό το θέμα, να μην μπορεί να καλέσει και να γιορτάσει.
• "Ναι μαμά, και εγώ αυτό σκέφτηκα". Και το αφήσαμε εκεί για να μπούμε για μπάνια.
• Βγαίνοντας βρίσκω τον Στέφανο στο δωμάτιό του να ζωγραφίζει.
• "Μαμά, ετοιμάζω ένα δώρο - έκπληξη για τον L.".
• Κάθισε λοιπόν ο γλυκός μου, βρήκε ένα κουτάκι, το ζωγράφισε με το όνομα του συμμαθητή του, την φανέλα του Lutry (που παίζει και εκείνος), τη λέξη Μαρόκο (γιατί είναι από εκεί), τον αγαπημένο του παίχτη... και μέσα, του έβαλε ένα χαρτονόμισμα diram που είχε κρατήσει από τότε που πήγαμε στο Μαρακές, και ένα χαρτονόμησμα 20 φράγκων που είχε λάβει νωρίτερα ως δώρο από έναν φίλο του.
• Μα πόσο συγκινήθηκα....  
• "Τα γενέθλιά του ήταν τον Δεκέμβριο αλλά δεν του έχω πάει ποτέ δώρο μαμά".
• Του πρότεινα αν θέλει να του πάει δώρο μία μπάλα ποδοσφαίρου καθώς έχει πολλές και ξέρει ότι ο φίλος του παίζει και εκείνος ποδόσφαιρο.
• Κυριακή, και ξυπνήσαμε και ξεκινήσαμε διάφορες δουλειές ενόψει του γεύματος με τους φίλους.
• Ευκαιρία να καθαρίσουμε και λίγο την βεράντα, να στρώσουμε τα μαξιλάρια, να μαζέψω αγριολούλουδα από τον κήπο για τα βαζάκια... Και βεβαίως να μαγειρέψουμε.
• Το θέμα ήταν burgers οπότε φτιάξαμε μία ποικιλία κρεάτων (κοτόπουλο - μοσχάρι) και πολλά συνοδευτικά (καραμελλωμένα κρεμμύδια, μαριναρισμένες πιπεριές, αβοκάντο, cheddar, ντομάτες, μαρούλια, χαλούμι, σάλτσες), πατατοσαλάτα και το κέικ - παραγγελιά του Στέφανου (marble).
• Κατά τις 12.30 ήρθαν οι φίλοι (οι οικογένειες της Ηρούς και της Τίνας -κλασικά), συνεχίσαμε τα μαγειρέματα, ξεκινήσαμε με μπύρες και κοκτέιλς, φάγαμε, το γυρίσαμε σε καφέδες, έσβησαν κεράκια ο Στέφανος αλλά και η Έλενα (που έχει γενέθλια σε λίγες μέρες), και συζητήσαμε χίλια θέματα.
• Πόσο γελάσαμε! Μέχρι πώς έκαναν τα αγόρια πρόταση γάμου θυμηθήκαμε.
• Τα μικρά βγήκαν για περπάτημα στο κοντινό μας δασάκι και ζηλέψαμε και εμείς οπότε απόγευμα πια, τα αγόρια αποφάσισαν να παίξουν μπάσκετ στο σχολείο του Στέφανου οπότε εκείνοι κατέβηκαν με το αυτοκίνητο και εγώ με την Τίνα περπατήσαμε, μέσα από το δασάκι και εμείς. 
• Έπαιξαν ρολόι τα αγόρια, γελάσαμε, και γυρίσαμε σπίτι για συμμαζέματα, πλυντήρια, μπάνια.
• Κάναμε και μια επανάληψη μαθηματικών με τον μικρό καθώς την ερχόμενη εβδομάδα έρχεται το 2ο μέρος των τεστ ECR -των μαθηματικών.
• Πω πω .... πόσο τα έχουμε ξεχάσει. Και καλά εγώ που δεν φημίζομαι για τις μαθηματικές μου ικανότητες, ακόμη και ο συνοδοιπόρος. Έτσι, έπρεπε να συμβουλευτούμε το ίντερνετ για να βεβαιώσουμε την μέθοδο κάποιων πράξεων.
• Δυστυχώς, στο ελληνικό μέτωπο της οικογένειας τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, και στενάχωρα, με αδιέξοδα.
• Ουφ.... τις προάλλες είδα στον ύπνο μου ότι μου έπεφταν τα δόντια και προσπαθούσα να τα συγκρατήσω αλλά μάταια. Ξύπνησα τόσο αναστατωμένη.....
• Αυτά. Η ζωή στα καλύτερα και στα χειρότερά της.
• Ιδανικές λύσεις ίσως δεν υπάρχουν πάντα, οπότε απλά εύχομαι για μία λύση που απλά να είναι βιώσιμη.

Καλή εβδομάδα!

ανδριάνα