HOW WAS YOUR WEEK?

• Δευτέρα, με εξαιρετικό, ηλιόλουστο, φθινοπωρινό καιρό.
• Γραφείο και οι 2 και ναι, τα κατάφερα και πήγα το μεσημέρι στο interval training.
• Παρόλο το συνάχι μου, πήγα, γιατί με τη γυμναστική νιώθω πάντα καλύτερα. Να είναι οι ενδορφίνες; Να είναι οι τοξίνες που φεύγουν; 
• Και ίδρωσα τόσο σαν να έχουν βγει τα ρούχα από το πλυντήριο.
• Και ένιωσα όντως πολύ καλύτερα μετά.
• Η έτερη μαμά είχε αναλάβει τους ποδοσφαιριστές, οπότε εμείς αναχωρήσαμε από το γραφείο με την ησυχία μας, έμεινα εγώ σπίτι να μαγειρέψω και συνέχισε ο συνοδοιπόρος για να παραλάβει τα αγόρια.
• Φαγητό, μπάνια, συζητήσεις και ξεκούραση.
• Τρίτη, και ξανά γραφείο.
• Είχαμε και επισκέπτρια μια συνάδελφο από την Πολωνία οπότε φάγαμε μαζί το μεσημέρι.
• Καταφέραμε να τα πούμε λίγο και με την αγαπημένη μου Jelena. Όσο είμασταν και οι 2 στον 7ο όροφο, όλο και πέφταμε η μία πάνω στην άλλη. Τώρα που μεταφερθήκαμε εμείς στον 6ο την πετυχαίνω σπάνια.
• Μετά από πολλές αλλαγές όμως τα καταφέραμε και όπως είπε και εκείνη ήταν σαν speed dating! Τόσα θέματα που είχαμε να καλύψουμε, πού να φτάσουν 30';
• Επέστρεψα σπίτι, βρήκα τα αγόρια να μαγειρεύουν αλλά είχε έκτακτο μάθημα τέννις ο Στέφανος οπότε τον πήρα και πήγαμε παρέα.
• Φτάσαμε κανά δεκάλεπτο νωρίτερα και παρόλο που ήμουν με το πουκαμισάκι μου, το υφασμάτινο παντελονάκι μου και τα superga μου, παίξαμε λίγο μαζί στο μικρό γήπεδο.
• Και μία του έλεγα δεν μπορώ να τρέξω με αυτά τα παπούτσια, μία δεν μπορώ να δω γιατί ο ήλιος με τυφλώνει... Ε, γυρνάει κάποια στιγμή και μου λέει "Μαμά, άσε τις δικαιολογίες και απλά παίξε τέννις".
• Χαχαχα.... touchée.
• Εγώ κάθισα κάτω από το κλασικό μου δέντρο, στο παγκάκι του πικ-νικ, απολαμβάνοντας τις τελευταίες -μάλλον- τόσο γλυκές νύχτες, παρέα με το νέο μου βιβλίο, το γιγαντιαίο -σε μέγεθος- The Bronze Horseman. 
• Ανάμεικτα συναισθήματα προς το παρόν έχω αλλά θα του δώσω λίγο χρόνο και θα σας πω. Δεν μπορώ τα κείμενα που πλατειάζουν .... 
• Πέρασε από εκεί και η έτερη Ελληνίδα φίλη, που μένει παραδίπλα και που ο γιος της κάνει και αυτός μάθημα, οπότε τα είπαμε λιγάκι.
• Επιστροφή σπίτι ίσα - ίσα πριν αναχωρήσει ο συνοδοιπόρος για το μπάσκετ του.
• Μπάνια και θέση για την αγαπημένη σειρά με τα ταξίδια με τρένο. Αυτή τη φορά "πήγαμε" Σερβία.
• Τετάρτη, και είχαν πάλι (2η φορά ήδη μέσα σε 1,5 μήνες) εκπαίδευση οι δάσκαλοι οπότε... αργία για τον Στέφανο.
• Είχα κανονίσει όμως να έρθει ένας φίλος του σπίτι ώστε να περάσει και αυτός καλά, να μπορέσουμε και εμείς να δουλέψουμε.
• Win - Win.
• Κατάφερα και έκανα και πρώτη φορά ένα λεμφικό μασάζ, πολύ ήπιο και χαλαρωτικό. Τώρα αν έχει κάπου αποτέλεσμα, θα δείξει.
• Έπιασε και βροχή, ακυρώθηκε το μάθημα τέννις του μικρού, οπότε μείναμε οι 3 μας σπίτι και έμοιαζε σαν να είναι Κυριακή.
• Μαγειρέψαμε παρέα και οι 3, έκαναν μαγικά τα αγόρια, κάναμε εμείς επανάληψη στα Γαλλικά γιατί είχε τεστ, κάναμε τα μπάνια μας, εξασκηθήκαμε στο μονόζυγο (εγώ απλά απολαμβάνω το κρέμασμα και το χώρο που δημιουργώ στη σπονδυλική μου στήλη, ο μικρός μέχρι και έλξη κάνει πια) και ξεκουραστήκαμε.
• "Μαμά, εσύ έχεις δύο δουλειές. Να  με φροντίζεις, και την κανονική σου δουλειά. Εγώ έχω τρεις δουλειές: να σας φροντίζω, να πηγαίνω σχολείο και να σας εκνευρίζω πού και πού. Ε, χρειάζεται και αυτό ε;"
• Πόσο γέλασα.
• Πέμπτη με βροχή και κλεισούρα.
• Και οι 2 γραφείο αλλά με δύο αυτοκίνητα ώστε να καλύψουμε το πρόγραμμα.
• Και η ημέρα ήταν πολύ ιδιαίτερη & γεμάτη.
• Πρώτον, ήταν τα γενέθλια του αγαπημένου μου συναδέλφου Benoît ο οποίος μας κέρασε το αγαπημένο του γλυκό από την πόλη του, την Lyon, το Praluline.
• Δεύτερον, κατάφερα να πάω στο μάθημα πιλάτες μετά από καιρό και ήξερα ότι η δασκάλα είχε αλλάξει αλλά δεν ήξερα ποια είναι. Και εκεί που περίμενα στο mat μου την βλέπω να μπαίνει! Δεν ήταν άλλη από τη γνωστή "μπαλαρίνα" (έτσι την λέμε με τα κορίτσια, γιατί όντως είναι μπαλαρίνα) η οποία μας έκανε παλιά το μάθημα barre (και μας πέθαινε!).
• Αγκαλιαστήκαμε, χαρήκαμε και οι δύο και μέσα μου σκέφτηκα ότι την κάτσαμε!
• Και βγήκα βεβαίως αληθινή.... Το ευχαριστηθήκαμε πολύ, γελάσαμε όλοι, αλλά τα παίξαμε.
• Μούσκεμα, έτρεξα για σάουνα και ντους.
• Τρίτον, εμφανίστηκε φάντης - μπαστούνης στο γραφείο μας μια παλιά μου συνάδελφος με την οποία είμασταν πολύ κοντά, δουλεύαμε πολύ στενά, αλλά με το που άλλαξε θέση, με διέγραψε κανονικά! Ούτε καλημέρα.
• Έλα όμως που τα έφερε έτσι η τύχη και είχε έρθει από το Λονδίνο για να συναντήσει μια συνάδελφο της οποίας το παλιό γραφείο ήταν το δικό μου;
• Μπήκε λοιπόν φουριόζα, με είδε (ήμουν ακριβώς απέναντι στην πόρτα, όρθια, και μιλούσα με 3 συναδέλφους) και πραγματικά πάγωσε! Σαν τις ταινίες που πέφτουν οι παλιοί εραστές ο ένας πάνω στον άλλο και δεν ξέρουν τι να πουν.
• "Ε, γεια... την Α. ψάχνω, εδώ δεν είναι το γραφείο της;"
• Μια άλλη συνάδελφος που δεν την γνώριζε, της εξήγησε ότι έχουν αλλάξει γραφεία, εγώ έμεινα να την κοιτάω, και αμήχανη και εκείνη απλά να με κοιτάει και να μου λέει "να σου δώσω μια αγκαλιά;". "Βεβαίως" της απάντησα και βεβαίως την αγκάλιασα, αλλά η αμηχανία ήταν εμφανής.
• Πόσο κρίμα... Χωρίς λόγο να δημιουργείς αποστάσεις.
• Μετά ξανάρθε, καθώς δεν βρήκε την κοπέλα που έψαχνε, και εγώ την ρώτησα πώς είναι, και εκείνη μου απάντησε, αλλά δεν ρώτησε ποτέ πώς είμαι εγώ....
• Μαθήματα.
• Έχω καταλήξει ότι αυτή είναι αρχή του τέλους κάποιων φιλιών, η μονόπλευρη συζήτηση, ο μονόλογος.
• Τέταρτον, είχαμε το καθιερωμένο Town Hall του δικού μας Προέδρου & ομάδας και ανακοίνωσαν τις διάφορες μετακινήσεις οπότε ήμουν και εγώ μία από αυτές. Και έτσι, αρκετοί συνάδελφοι που συνεργαζόμουν παλιά βρήκαν την ευκαιρία να μου στείλουν μηνύματα και ευχές οπότε τα είπαμε λιγάκι. 
• Με αυτά και με εκείνα, αναχώρησα για να παραλάβω τον μικρό για το ποδόσφαιρο.
• Και με το που έφτασα στο σχολείο ήρθε μήνυμα ότι ακυρώθηκε η προπόνηση.
• Δεν πτοηθήκαμε όμως. Γρήγορη στάση στο μικρό μας σούπερ μάρκετ και σπίτι.
• Ο μικρός τακτοποίησε όλα τα ψώνια μέχρι να μπω εγώ στην κουζίνα, και παρέα φτιάξαμε την βάση της αγαπημένης μας σούπας (κρεμμύδια, καρότα, πατάτες, σάλτσα ντομάτας και κριθαράκι).
• Και επειδή έκλαιγαν τα μάτια του από το κρεμμύδι, του πρότεινα και φόρεσε την μάσκα από τα πειράματά του και είχε τόση πλάκα.
• Έφτασε και ο συνοδοιπόρος, φάγαμε, τα είπαμε, κάναμε τα μπάνια μας, και πήραν θέση εκείνοι για τηλεθέαση μπάσκετ, και εγώ για διάβασμα και γράψιμο.
• Παρασκευή! Με γαλλικά, βεβαίως, και ενδιαφέρουσα μέρα με αποκορύφωμα το Business Review της Ρουμανίας που είχα κανονίσει με τον προηγούμενό μου ρόλο.
• Και πήγε πολύ καλά! Επί 90 λεπτά ανταλλάσσαμε απόψεις, αναλύαμε, προτείναμε, ακούγαμε, σε πολύ καλό κλίμα.
• Αχ είναι τόσο ωραίο αίσθημα να νιώθεις ότι είσαι καλός στη δουλειά σου και ότι προσθέτεις το δικό σου λιθαράκι. Και όλα αυτά, δημιουργώντας σχέσεις σεβασμού και εκτίμησης.
• Μέσα σε όλα όμως, συνειδητοποίησε ο συνοδοιπόρος ότι το καλοριφέρ μας δεν λειτουργούσε. Ναι, γιατί τη νύχτα η θερμοκρασία πέφτει κάτω από τους 10 βαθμούς οπότε έχει ξεκινήσει ήδη η σεζόν της θέρμανσης εδώ.
• Κάναμε ότι μπορούσαμε αλλά τίποτα.
• Βρίσκει τα στοιχεία του τεχνικού της εταιρείας που διαχειρίζεται τον καυστήρα, τον παίρνω εγώ τηλέφωνο, προς μεγάλη μου έκπληξη το απάντησε και προς ακόμη μεγαλύτερή μου έκπληξη μου ζήτησε να του στείλω με μήνυμα τη διεύθυνση για να στείλει κάποιον.
• Ξέρετε, εδώ στην Ελβετία ο τομέας των υπηρεσιών ζει σε άλλους ρυθμούς!
• Καταλαβαίνετε λοιπόν την έκπληξη όταν μετά από κανά μισάωρο άκουσα το κουδούνι! Είχε έρθει ο τεχνικός.
• Speechless!
• Εγώ έπρεπε να φύγω να παραλάβω τον μικρό και να τον πάω στο τέννις, οπότε έμεινε ο συνοδοιπόρος.
• Εν ολίγοις, το μηχάνημα που τροφοδοτεί τα pellets χάλασε οπότε θα πρέπει να αντικατασταθεί.
• Προς το παρόν, βρέθηκε παράπλευρος τρόπος, ευτυχώς, ώστε να συνεχίζει να λειτουργεί.
• Με τον Στεφανάκο παίξαμε εμείς λίγο τέννις στο μικρό γήπεδο, πετάχτηκα ένα σούπερ μάρκετ και επέστρεψα σπίτι.
• Το βράδυ είχε παραγγείλει πίτσες ο συνοδοιπόρος, ταξιδέψαμε στην Αργεντινή (εννοείται με την εκπομπή με τα τρένα) και κάναμε όνειρα για ταξίδια.
• Σάββατο, και κλασικά με ξυπνητήρι, αγκαλιές με τον μικρό που ήταν ήδη στο σαλόνι, περπάτημα, λεωφορείο (αργοπορημένο), άφιξη στο γυμναστήριο με καθυστέρηση, αλλά μου είχε κρατήσει θέση η φίλη Ηρώ οπότε ξεκινήσαμε αμέσως τα βάρη.
• Back to back και αυτή τη φορά, 2 ωρίτσες, ότι πρέπει!
• Σαλάτα μετά (είχα μία πείνα!) και Starbucks όπου ήρθαν μετά και τα αγόρια.
• Αχ, όμορφες Σαββατιάτικες παραδόσεις!
• Μπορεί να είμαι στο πόδι από τις 8 παρά, αλλά αυτός είναι ο δικός μου χρόνος και ο χρόνος με τους φίλους. Όταν αποσυμπιέζεται όλη η ένταση της εβδομάδας.
• Περιττό να σας πω ότι σε κάποια καταστήματα βγήκαν ήδη τα Χριστουγεννιάτικα! Μέχρι σοκολατένια Αγιο-Βασιλάκια είδαμε!
• Παραλαβή του Στεφανάκου από το ελληνικό σχολείο (όπου έκαναν πλάκα με τη φίλη του Έλενα στη δασκάλα τους Σοφία ότι για τις σχολικές διακοπές που ξεκίνησαν θα αναχωρήσουμε την επομένη για Ιαπωνία!), γρήγορο σούπερ μάρκετ (κλασικά) και επιστροφή σπίτι.
• Βουρ στην κουζίνα και οι 3, τα αγόρια να φτιάξουν cacio e pepe για να φάνε, και εγώ ένα marble κέικ, παραγγελιά και τα 2 του κυρ Στέφανου!
• Και μετά.... απλά χαλαρώσαμε! Μα τι ωραία που είναι και αυτά τα ήσυχα σαββατόβραδα.
• Μουσικούλα, κεριά, διάβασμα, φόρμες, συζητήσεις...
• "3 κέικ έπρεπε να φτιάξεις μαμά να μας φτάσουν για την εβδομάδα".
• Κυριακή, και χαλαρό πρωινό με μαγειρέματα και δουλειές.
• Ο συνοδοιπόρος βγήκε για τις εξωτερικές δουλειές (πλύσιμο του αυτοκινήτου) και εγώ μαγείρεψα γίγαντες.
• Το μεσημέρι ήρθαν από εδώ η οικογένεια της Ηρούς, εννοείται με τις μαγειρικές προσθήκες του Γιάννη (αυτή τη φορά ήταν σπανακόπιτα), φάγαμε παρέα, τα μικρά έπαιξαν, κάναμε όνειρα για ταξίδια μακρινά, βάλαμε projects στα μικρά να προτείνουν προορισμούς και να κάνουν έρευνα, φάγαμε το κέικ μας, αναλύσαμε χίλια δυο, και απογευματάκι χωριστήκαμε.
• Νέα εβδομάδα, η 1η των σχολικών διακοπών, οπότε ξεκινά η κλασική άσκηση ποιος πάει δουλειά - ποιος μένει με τον Στέφανο - τι θα κάνει - πότε.
• Είναι εντάξει, θα τις βρούμε τις λύσεις, όπως πάντα.

Καλή εβδομάδα!

ανδριάνα