HOW WAS YOUR WEEK?

• Νέα εβδομάδα, με επιστροφή του Στέφανου στο σχολείο, 2ήμερο workshop για εμένα, και αγαπημένους φίλους - μουσαφιραίους από Ελλάδα.
• Απαρτία, λοιπόν, το πρωί της Δευτέρας για δουλειά και σχολείο.
• Και ο γλυκός μου ο Στεφανάκος ήταν μαγκωμένος για την επιστροφή.... Μόλις 2 εβδομάδες ήταν οι διακοπές αλλά περάσαμε τόσο καλά, και ας μείναμε σπίτι.
• Γραφείο, πήρα καφέ, κάθισα, αγκάλιασα τον διευθυντή μου που ήρθε μετά από λίγο και τσουπ, να σου η έκτακτη πρόσκληση σε meeting για όλη την ομάδα.
• Κλασική τακτική του διευθυντή μου όταν υπάρχουν ανακοινώσεις.
• Βάζει ένα δεκάλεπτο meeting της τελευταίας στιγμής.
• Τι; Ποιος; Πώς;
• Μετακίνησα ένα άλλο meeting που είχα και όλο αγωνία μπήκα μαζί με όλη την ομάδα για να μάθω αυτό που όλοι περιμέναμε αλλά δεν ξέραμε πότε και πώς, ότι ο αγαπητός μας δηλαδή διευθυντής Mike, αλλάζει θέση.
• Τα έχουμε πει... στη δική μας εταιρεία, κάθε 2-3 χρόνια, αν θες να έχεις μέλλον, πρέπει να μετακινείσαι. Και ο Mike είναι ήδη σχεδόν 4 στον ίδιο ρόλο, ο οποίος βεβαίως άλλαξε πολύ με τα χρόνια, αλλά δεν παύει να είναι με την ίδια ομάδα και πάνω - κάτω τις ίδιες αρμοδιότητες.
• Πώς κατάφερα να κρύψω τα βουρκωμένα μου μάτια. Όλη η ομάδα σε παρόμοια κατάσταση ήταν.
• Εννοείται με το που ολοκληρώθηκε η συνάντηση έτρεξα να τον συγχαρώ και να τον ξαναγκαλιάσω. Και ήταν και η δική του συγκίνηση έντονη.
• Ο νέος του ρόλος είναι με την ομάδα του Λονδίνου αλλά ευτυχώς (και για εμάς και για εκείνον) κατάφερε να διαπραγματευτεί την παραμονή του στην Λωζάνη.
• Ουφ.... Πόσες αλλαγές εργασιακές μέσα σε λίγους μήνες;
• Ο/Η αντικαταστάτης θα αναλάβει από τον Ιανουάριο και όπως καταλαβαίνετε το σήριαλ των σεναρίων έχει ήδη ξεκινήσει.
• Πολύ δύσκολη άσκηση! Για να δούμε ποιον /ποια μας επιφυλάσσει το μέλλον.
• Γιατί για εμένα, μακράν τη μεγαλύτερη βαρύτητα στην εργασιακή μου ευτυχία την παίζουν οι άνθρωποι, ειδικά ο/η διευθυντής μου.
• Το υπόλοιπο πρόγραμμα ήταν γεμάτο, οπότε ούτε γυμναστική, ούτε φαγητό.
• Αναχωρήσαμε το απόγευμα με τον συνοδοιπόρο (συζητώντας βεβαίως τα νέα), παραλάβαμε Στέφανο & Liam, τους αφήσαμε στο ποδόσφαιρο, πήγαμε σούπερ μάρκετ (να γεμίσουμε ενόψει και των καλεσμένων μας) και επιστρέψαμε σπίτι.
• Μαγειρέματα, συζητήσεις, τηλεφωνήματα στους εορτάζοντες Δημήτρηδες, επιστροφή του μικρού, δείπνο, μπάνια και ξεκούραση.
• "Μα μαμά, τι γίνεται με τη δουλειά σου; Χάνεις όλους σου τους φίλους! Έφυγες από τον Ben, φεύγει τώρα και ο Mike".
• Ο γλυκός μου!
• Τρίτη, και ξανά γραφείο και για τους δυο μας.
• Εγώ είχα το 2ήμερο workshop BOOST, με τη συμμετοχή ομάδων από όλο τον κόσμο.
• Το τελευταίο κομμάτι του ρόλου μου B2B.
• Έτσι, όλη την ημέρα την πέρασα σε μια αίθουσα, παρέα με 50 περίπου ακόμα άτομα, και αρκετούς συναδέλφους από τις αγορές που συνεργαζόμουν.
• Μερικούς, όπως την Dasa από την Σλοβενία, την Victoriia από την Ουκρανία και τον Tomislav από την Κροατία, τους συνάντησα πρώτη φορά δια ζώσης και η συγκίνηση ήταν μεγάλη.
• Πάντα οι άνθρωποι κάνουν τη διαφορά!
• Μέσα στους 50, ήταν και μία από τις πιο αγαπημένες μου συναδέλφους, η Rūta!
• Από την Ελβετία (όπου είμασταν στην ίδια ομάδα), στην Πολωνία (όπου είχε μεταφερθεί για 2 χρόνια) και τώρα πίσω στην πατρίδα της την Λιθουανία, έχουμε καταφέρει να κρατήσουμε τη σχέση και την αγάπη μας ζωντανή!
• Μου έφερε και εκπληκτικά (και στη γεύση και στο packaging) σοκολατάκια που λέγονταν... Rūta!
• Το απόγευμα αναχώρησα λίγο νωρίτερα ώστε να παραλάβω τον Στεφανάκο από τα drums και απήλαυσα τον ήλιο ενώ περίμενα έξω από το σχολείο.
• Τα είπαμε οι δυο μας, παίξαμε ένα SKYJO, και μαγειρέψαμε μέχρι να έρθει και ο συνοδοιπόρος.
• Το μπάσκετ τελικά ακυρώθηκε του συνοδοιπόρου, οπότε καθίσαμε παρέα, παρακολουθήσαμε μπάσκετ, ετοιμάσαμε τον ξενώνα, και ξεκουραστήκαμε.
• Αργά το βράδυ, εκεί κοντά στα μεσάνυχτα, πετάχτηκε ο συνοδοιπόρος μέχρι τον σταθμό του τρένου και παρέλαβε τα 2/3 της οικογένειας των φίλων (μπαμπά + κόρη).
• Τετάρτη, και η 2η ημέρα του workshop οπότε έφυγα νωρίς από το σπίτι και δεν πρόλαβα να δω τους φίλους.
• Το ίδιο set up, ξέκλεψα και λίγο χρόνο για να κάνω τη δουλειά μου, και απόγευμα επέστρεψα σπίτι.
• Ο συνοδοιπόρος είχε μείνει σπίτι οπότε πέρασε ωραία με τον Μύρωνα, η μικρή είχε πάει να δει φίλες της, είχαν πάρει τον Στεφανάκο από το σχολείο, τον είχαν αφήσει στο τέννις, και εγώ βρήκα τα 3 αγόρια, πάνω από τον υπολογιστή του συνοδοιπόρου, να αναλύουν τα τρελά AI Dashboards που έχει φτιάξει.
• Φάγαμε παρέα, είπαμε τα νέα μας, παρακολουθήσαμε μπάσκετ (εννοείται), πετάχτηκε ο Μύρωνας να πάρει την μικρή από το Blonay, και κοιμηθήκαμε.
• Κατέφτασε (επιτέλους) και το πακέτο της μαμάς και αδελφής μου! Με δώρα για τον Στέφανο (εννοείται) σχολικά είδη (μολύβια, κασετίνα, θερμός snoopy με θερμόμετρο, γόμες), κάλτσες και ένα σετ πυτζάμες για εμένα, και βεβαίως Caprice και Cream Crackers για όλους.
• Αγάπη είναι να σε ρωτά η αδελφή σου τι θες να σου στείλει, να της λες κάλτσες, και να πηγαίνουν με την μαμά και να αγοράζουν 15 ζευγάρια (στην κυριολεξία!).
• Πέμπτη, και έμεινα εγώ σπίτι ώστε να πάει γραφείο ο συνοδοιπόρος.
• Τα είπαμε με την μικρή μου φίλη Αριάδνη, τακτοποίησα και τον Μύρωνα στο work station του συνοδοιπόρου με τις οθόνες - τα πληκτρολόγια και όλα τα κομφόρ, και άρχισα και εγώ τη δουλειά.
• Ήταν ωραίο που είχα παρέα, και ας δουλεύαμε και οι 2. Κάναμε όμως διαλείμματα και τα λέγαμε, τσιμπήσαμε...
• Το απόγευμα, η προπόνηση του μικρού ακυρώθηκε οπότε τον παρέλαβα νωρίτερα ώστε να έχει λίγο χρόνο και με τον φίλο του, τον Μύρωνα. Οι δυο τους κάθισαν επί ώρες συζητώντας -για τι άλλο- για το Fantasy και την Euroleague, φτιάχνοντας τις ομάδες τους, κάνοντας τις αναλύσεις τους... Πόσο τους χαίρομαι που είναι φίλοι, και ας τους χωρίζουν 3 δεκαετίες.
• Εγώ τελείωσα με την δουλειά, έφτιαξα -ξανά- το αγαπημένο μας marble κέικ (ε, προσπαθώ να κρατώ την παράδοση ετών, αυτή που φτιάχνω κέικ κάθε φορά που έχουμε μουσαφιραίους), μαγείρεψα (αρακά), συμμάζεψα, και περίμενα τον συνοδοιπόρο για να φάμε όλοι παρέα.
• Παράλληλα, η τρίτη της οικογένειας, η αγαπημένη μου Τίνα, πετούσε από Ελλάδα για να έρθει να μας βρει.
• Πόση χαρά! Η πρώτη επίσκεψη όλης της οικογένειας μετά την αναχώρησή τους από την Ελβετία τον Ιούνιο που μας πέρασε. 
• Αργά το βράδυ έφτασε η Τίνα, ο Στεφανάκος κοιμόταν ήδη, αλλά εμείς την περιμέναμε με ανοιχτές αγκάλες!
• Τα είπαμε λιγάκι και ξαπλώσαμε.
• Παρασκευή! Και στους κλασικούς ρυθμούς της Τίνας, το πρόγραμμα ήταν φουλ.
• Έτσι, αναχωρήσαμε οι 2 μας 8 παρά για το γραφείο ενώ οι άντρες έμειναν σπίτι.
• Και ενώ τις Παρασκευές το γραφείο -γενικότερα- είναι άδειο, και της δική μου ομάδας -ειδικότερα- ακόμα περισσότερο, αυτήν την Παρασκευή ήταν σχεδόν γεμάτο!
• Παρέα με την Τίνα πήγαμε στο γραφείο μου, εκείνη ξεκίνησε τις συναντήσεις μέσα από το booth και εγώ απέξω.
• Ήρθε ο Mike (μάλλον πρώτη φορά Παρασκευή), το δικό μου πρόγραμμα ήταν φουλ σε meetings από τις 09.00 μεχρι τις 15.00 με ένα μισάωρο διάλειμμα ίσα ίσα να τσιμπήσω.
• Της Τίνας επίσης, έκανε και κάποιες επισκέψεις να χαιρετίσει συναδέλφους και φίλους αλλά ούτως ή άλλως, σε κάθε βήμα, όλο και κάποιος την σταματούσε για να της μιλήσει.
• Μόνη αναχώρησα για το σπίτι (καθώς η Τίνα είχε κάποιες συναντήσεις κατ' ιδίαν) ώστε να ξεκινήσω και τις ετοιμασίες για την βραδινή μάζωξη.
• Το πρόγραμμα είχε BBQ για την επανένωση των 3 οικογενειών, της Τίνας, της Ηρούς και της δικής μου.
• Ο Μύρωνας έτρεχε πάνω - κάτω την μικρή σε επισκέψεις, play dates, στο παλιό της σχολείο, η Τίνα επέστρεψε τελικά κατά τις 19.00, εγώ έστρωσα το μεγάααλο τραπέζι για 10 άτομα, έψησα πατάτες και λαχανικά στο φούρνο ενώ οι άντρες έψησαν κρέατα έξω.
• Και σαν να μην πέρασε μια μέρα, καθίσαμε σε τραπέζια και σε καναπέδες, ήπιαμε τσάγια και μπύρες, φάγαμε, γελάσαμε, και κάναμε updates σε χίλια μέτωπα...
• Και ξαφνικά, ακούγεται ένα δυνατό μπαμ από το δωμάτιο του Στέφανου όπου έπαιζαν τα 4 πιτσιρίκια, και μετά φωνές.
• Τρέχουμε όλοι οι ενήλικες και βρίσκουμε τον Στεφανάκο στο πάτωμα, ανάσκελα, να κλαίει και να φωνάζει "τα χέρια μου, τα χέρια μου".
• Πω πω... με τα πολλά καταλάβαμε ότι είχε ανέβει σε ένα μικρό καρεκλάκι και καθώς πήγαινε να κατέβει, εκείνο γύρισε, αναποδογύρισε, και έτσι έπεσε εκείνος με το στήθος στο πάτωμα όπου για να προστατευτεί έβαλε τις παλάμες και προφανώς τραντάχτηκαν από το βάρος και την κρούση.
• Πόσο φοβισμένος ήταν ο Στεφανάκος! Γιατί η άληθεια είναι ότι, παρόλες τις αθλοπαιδιές, δεν έχει τραυματιστεί ποτέ (χτύπα ξύλο!) οπότε περισσότερο νομίζω τρόμαξε παρά πόνεσε.
• Είχε πάει ήδη 23.00 οπότε η Ηρώ και η οικογένεια αναχώρησαν, ο Στεφανάκος μπήκε να κάνει ένα ζεστό μπάνιο να τον χαλαρώσει, εγώ και η Τίνα μαζέψαμε τα χοντρά, και ετοιμαστήκαμε για ύπνο.
• Έτρεμαν τα χέρια του του μικρού ακόμα και όταν είχε ξαπλώσει! Ξάπλωσα και εγώ δίπλα του, αγκαλιά, για να ηρεμήσει λιγάκι, και μετά άφησα μπαμπά και γιο να κοιμηθούν παρέα και κατέβηκα εγώ στο κρεβάτι του Στέφανου.
• Κανείς μας δεν κοιμήθηκε καλά αλλά τουλάχιστον το πρωί ήταν πιο ήρεμος ο μικρός, ακόμη όμως φοβισμένος.
• "Δεν ξέρω γιατί κλαίω μαμά! Και αν κλαίω έτσι, πώς θα πάω για Halloween;".
• Καθίσαμε αγκαλιά στον καναπέ, έφτιαξα πρωινό για όλους, ηρέμησε και ο Στεφανάκος και αναχωρήσαμε τα κορίτσια για το γυμναστήριο, να θυμηθούμε τα παλιά.
• Ο συνοδοιπόρος μίλησε και με τη φίλη - ορθοπεδικό η οποία τον καθησύχασε (εφόσον δεν είχε πρηστεί ή σπάσει κάτι) και του είπε να πάρουν ένα γάντι - νάρθηκα να φορέσει.
• Κάναμε την γυμναστική μας εμείς και, πιστές στην παλιά μας ρουτίνα, πήγαμε στο Starbucks για καφέ.
• Τα μικρά πήγαν στον ελληνικό σχολείο, οι άντρες για μπύρες και εμείς στο ίδιο σημείο, με χίλια θέματα.
• Το απογευματινό πρόγραμμα ήταν φουλ και των 3 οικογενειών: παιδικό πάρτυ + Halloween οι κεντρώοι, Halloween party στο πρώην σχολείο + treat or trick + sleep over στην άλλη άκρη του καντονιού οι μουσαφιραίοι, και μαγειρικές εμείς + treat or trick ο Στέφανος με την κλασική παρέα από το σχολείο.
• Με μεγάλο κέφι δεν πήγε ο Στέφανος αλλά παρόλα αυτά ήθελε να πάει.
• Ο συνοδοιπόρος και εγώ κάναμε δουλειές στο σπίτι, μαγειρέψαμε σούπα καλοκύθας και κοτόπουλο, επέστρεψε ο μικρός κατά τις 20.00 (είχε πετύχει πολλούς φίλους του τυχαία στο δρόμο, συμπεριλαμβανομένης της Αριάδνης) και πτώμα, τον πήρε ο ύπνος.
• Αργά, μετά τις 21.00, επέστρεψαν και οι φίλοι, φάγαμε παρέα, τα είπαμε και βάλαμε να δούμε ταινία, το Doctor Strange (καθώς ο φίλος Μύρωνας είναι Marvel fan) και η αλήθεια είναι ότι το ευχαριστηθήκαμε όλοι.
• Με αυτά και με εκείνα, πήγε σχεδόν μία μέχρι να πάμε για ύπνο.
• Κυριακή, με πιο χαλαρό πρωινό και ήλιο μετά από μέρες!
• Ήπιαμε τους καφέδες μας όλοι μαζί, οι φίλοι αναχώρησαν για να παραλάβουν την κόρη τους από το sleep over και να δουν άλλη μία οικογένεια φίλων τους, εγώ έβαλα πλυντήριο, ο συνοδοιπόρος πετάχτηκε στο κοντινό μας σούπερ μάρκετ, μου έφερε τα υλικά και ξεκίνησα να φτιάξω μηλόπιτα.
• Το ζυμάρι βγήκε πολύ ωραίο και μπισκοτένιο, το έπλεξα κιόλας από πάνω και βγήκε πολύ όμορφη. 
• Μίλησα με την αδελφή μου (που ανεβάζει πίεση τις τελευταίες μέρες και αυτό δεν είναι καλό), ανταλλάξαμε βιβλιοπροτάσεις με την φίλη Κατερίνα (πόσο τις χαίρομαι αυτές τις συζητήσεις!), ευχηθήκαμε στον κουμπάρο μας Χριστόφορο για τα γενέθλιά του.... 
• Κατά τις 12.00 είμασταν στο σπίτι των φίλων για ακόμη ένα ομαδικό γεύμα των 3 οικογενειών πριν επιστρέψουν οι μεν στην Ελλάδα.
• Ο Γιάννης, κλασικά, είχε μαγειρέψει χίλια πράγματα (από σπανακόπιτα και λουκανοπιτάκια μέχρι χοιρινό με πιπεριές και κεφτεδάκια), ήρθαν και οι φίλοι, και παρέα φάγαμε και τα είπαμε μέχρι το απόγευμα.
• Αγκαλιαστήκαμε σφιχτά, κάναμε σχέδια για την Χριστουγεννιάτικη αντάμωσή μας, πήραν εκείνοι το τρένο για το αεροδρόμιο, καθίσαμε εμείς λίγο ακόμα και επιστρέψαμε σπίτι.
• Ποτίσματα, πλυντήρια, συμμαζέματα, διάβασμα, ποδόσφαιρο τηλεθέαση για τα αγόρια, γράψιμο για εμένα.
• Λίγες οι μέρες, πολλές οι υποχρεώσεις, γεμάτο το πρόγραμμα, αλλά ήταν τόσο όμορφα και αναζωογονητικά να έχουμε τους φίλους μας εδώ, στο σπίτι, στην καθημερινότητά μας. Σαν τον παλιό καλό καιρό. Πήραμε τη δόση μας.

Καλή εβδομάδα & καλό μήνα!

ανδριάνα