Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2015

Σκορπίσανε οι φίλοι μου


Σκορπίσανε οι φίλοι μου
Οι Μάηδες οι ήλιοι μου


Πόσο με συγκινούν αυτοί οι στίχοι.... Είναι βεβαίως της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου και δεν θα τους ήξερα αν δεν υπήρχε ο αγαπημένος μου φίλος Γιώργος στη ζωή μου. Είναι αγαπημένοι και εκείνου και τους χρησιμοποιεί συχνά πυκνά... και εμένα βουρκώνουν τα μάτια μου. Γιατί είναι αλήθεια. Και οι δικοί του και οι δικοί μου φίλοι σκορπίσανε παίρνοντας μαζί τους και τους ήλιους μας. Σκόρπισα και εγώ. Στην αρχή σκόρπιζαν ανά την Ελλάδα επιστρέφοντας σε χωριά και πόλεις καταγωγής, μετακομίζοντας στην πόλη του/της συζύγου, αλλάζοντας δουλειές, ψάχνοντας την ευκαιρία... Έτσι έχω το νου μου στη Θεσσαλονίκη, στην Καλαμάτα, στα Γιάννενα. Σκορπίσανε και στην Ευρώπη, και στην Αμερική, και στην Ασία... για σπουδές, για μετά-τις-σπουδές, για μια αγάπη, για μια δουλειά, για μια ελπίδα. Και έτσι έχω το νου μου στις ΗΠΑ, στην Αγγλία, στο Μακάο. Και το δικό μου 'δελτίο καιρού' στο κινητό έχει μια χούφτα πόλεις. Και κάθε μέρα κάνω τον γύρο του δικού μου κόσμου για να δω τι ζουν οι αγαπημένοι μου, τι κρύβουν οι δικοί τους ήλιοι. Δεν είναι απίστευτο που ο καιρός έχει υπάρξει ανέκαθεν ένας κοινός τόπος; Η αρχή των τηλεφωνημάτων, η αφορμή για συζητήσεις, η αίσθηση ότι μοιραζόμαστε κάτι κοινό και ας βρισκόμαστε μίλια μακριά. Α, σε εσάς βρέχει; Εμείς έχουμε εξαιρετικό ήλιο σήμερα. Περίμενε να φτάσει το βράδυ να δεις τι ωραία πανσέληνο έχει απόψεΒλέπουμε άλλωστε την ίδια σελήνη, απολαμβάνουμε τον ίδιο ήλιο, πατάμε την ίδια γη, αναπνέουμε τον ίδιο αέρα...

Αγάπη.
ανδριάνα


ΥΓ. Και βεβαίως το τραγούδι το έχει τραγουδήσει ο 'θείος', ο Γ. Νταλάρας.

8 σχόλια:

  1. Πραγματι... τι κουφό, οταν παίρνω την φίλη στο Λονδινο ή τον Μ. στην Κω, το πρωτο πράμα που ρωτάω ειναι τι καιρο εχει εκει :)


    Είναι θείος σου ο Νταλάρας?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι 'κοινός τόπος' ο καιρός!
      Όχι, δεν είναι θείος μου ο Νταλάρας... ωραία θα ήταν όμως! Έτσι τον αποκαλούν απ' όσο ξέρω οι μουσικοί κύκλοι :)

      Διαγραφή
    2. Α, δεν το ξερα... τοσο πολύ μεγαλωσε ο Νταλάρας και τον λένε θειο. Βεβαια θα μου πεις εχει δυο εγγονους ;)

      Διαγραφή
  2. Καμία σημασία δεν έχουν οι πραγματικές αποστάσεις. Το μόνο που μετράει είναι το πόσο κοντά νιώθεις στους ανθρώπους που αγαπάς. Άντε, θα περάσουν οι μέρες και θα ανταμώσουμε πάλι. Σε ευχαριστώ Ανδριανούλα για ένα όμορφο ξεκίνημα ημέρας και για ένα εκατομμύριο άλλους λόγους.

    Υ.Γ. Ήρθε και η δική σου σειρά να απαντήσεις αν είναι θείος σου ο Νταλάρας. Να σε δω τώρα.. :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αγάπη χιλιόμετρα δεν μετρά! Και εγώ σε ευχαριστώ Georgy!
      Και ναι απάντησα και για τον 'θείο'.... Για φαντάσου πώς θα ήταν αν τον είχαμε όντως θείο!

      Διαγραφή
    2. Εγώ νομίζω ότι είναι σα να τον έχουμε, κάπως. Όλοι μας... :-)

      Διαγραφή
    3. xixi.... είμαστε μεγάλο σόι τότε!

      Διαγραφή
  3. Σκόρπισε και η οικογένειά μου....
    Το άκουγα από άλλους και δεν πίστευα ότι θα μου συνέβαινε....στην αρχή είπα ...εντάξει ο μικρός θα σπουδάσει και θα γυρίσει...αμ δε...
    Μετά παντρεύτηκε εκεί "στα ξένα" και τον βλέπουμε μία με δύο φορές τον χρόνο....και αν τον ρωτήσεις.."μήπως σου περισσεύουν κανά δυό μερούλες τώρα που έρχεσαι Ευρώπη, να πεταχτείς να σε δούμε λίγο"....ακούς και τον εξάψαλμο...
    Μετά...ήρθε η σειρά της μικρής μου....αυτό και αν δεν το περίμενα ποτέ...μα ποτέ λέμε...
    Και η Ευρώπη είναι πιό κοντά και όλο και μας έρχεται για καμιά βδομάδα....και άντε να πάμε....
    Αρχή είναι ακόμη....εύχομαι να συνεχιστεί έτσι το "ειδέσθε" το δικό μας και να μην χαθεί μέσα στις δουλειές, στα προσωπικά, στις περιηγήσεις....μακάρι...
    Η μάνα όμως τί να κάνει??/....έλα στο Μαϊάμι, έλα στην Ελβετία....μούλειψες γιαγιάκ μου εδώ....
    Πόσα κομμάτια να γίνει και σε πόσα κομμάτια να μοιράσει την καρδιά, τον νού και την δόλι ατην ψυχή της...που εξακολουθεί να πονάει για τον μικρό και την μικρή που "έφυγαν"...
    Η μαμά μου έκλαιγε με λυγμούς κάθε φορά που κάποιος από εμάς πήγαινε ολιγοήμερο ταξείδι στο εξωτερικό...με αποτέλεσμα το σλόγκαν της οικογενείας...¨"γιαγιά ή μαμά... δεν πάω μετανάστης...διακοπές πάω"....
    Και να που οι μετανάστες μας βρήκαν μέσα στο ίδιο το σπίτι μας....
    Ας είναι όλοι τους καλά και να μαθαίνω καλά νέα τους...γιατί η ερημιά του σπιτιού, της ψυχής και της καρδιάς...είναι πολλά βράδυα αβάσταχτη...
    Και ναι, μάτια μου, σου είπα ότι οι καρδιές μετράνε πιο πολύ από τα χιλιόμετρα....και ναι χαίρομαι για την πρόοδό τους και τις εμπειρίες τους...γελάω με τις ιστορίες τους εκεί "στα ξένα"...κλαίω με τις αναποδιές τους.....
    Δεν παύει να νοιώθω απούσα από την ζωή τους όμως...ό,τι και αν μου λέτε, λένε.....όποιος δεν το ζει δεν δικαιούται να κρίνει ...πόσο μάλλον να δίνει συμβουλές προς ναυτιλωμένους...
    Να είστε πάντα καλά...και να μην ξεχνάτε ποτέ ότι σας αγαπώ πιότερο και από την ζωή μου...
    Καληνύχτα αγάπες μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή

the bright side of blogging :: by andriana

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes