Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

Αγαπάτε... εαυτόν!


Πρώτη θα σηκώσω εγώ το χέρι. Ένοχη. Ναι. Μέχρι πρότινος παρατήρησα ότι όταν κάποιος μου έκανε ένα κομπλιμέντο ή μου έλεγε μια καλή κουβέντα βρε παιδί μου, συνήθως χαμήλωνα το βλέμμα και δεν έλεγα ούτε ευχαριστώ. Δεν το συνειδητοποιούσα όμως εκείνη τη στιγμή. Πριν κάποια χρόνια το παρατήρησα και έκτοτε πριν πω οτιδήποτε άλλο (που συνήθως κυμαίνεται μεταξύ της αμηχανίας και της απόρριψης), φροντίζω να πω πρώτα ευχαριστώ. Γιατί είναι τόσο όμορφο να σου λένε μια όμορφη κουβέντα. Και όσο και αμήχανα και αν αισθάνεσαι (κακώς!), είναι σίγουρο ότι για αρκετή ώρα (μέρες; μήνες; χρόνια;) θα θυμάσαι αυτά τα καλά λόγια και θα χαμογελάς. Και ας προσπαθείς εκείνη την ώρα να μειώσεις την αξία του κομπλιμέντου. Απίστευτο δεν είναι; Να σου λένε κάτι όμορφο για εσένα και εσύ να προσπαθείς να το ακυρώσεις!

Πόσες φορές σας έχουν πει "πολύ ωραίο αυτό το φόρεμα" και έχετε απαντήσει "αυτό; καλέ το έχω 5 χρόνια... πάμφθηνο το είχα αγοράσει και να σου πω δεν μου κάνει και πολύ καλή εφαρμογή". Out of scope η απάντηση ή αλλιώς εκτός θέματος. Τους άρεσε το φόρεμα, λέτε ευχαριστώ, χαμογελάτε και πάμε παρακάτω. Μην σας πω πώς αντιδρούμε συνήθως όταν η καλή κουβέντα δεν είναι για κάτι που φοράμε ή φέρουμε ή είπαμε αλλά για κάτι που είμαστε! "Έχεις πολύ όμορφα μαλλιά". "Εγώ; Άστα! Δεν ξέρεις πόσο με παιδεύουν! Και μακραίνουν τόσο γρήγορα που δεν μπορώ να τα συνεφέρω". True story. Γείωση. Να σπεύσουμε να μειώσουμε αμέσως την αξία για να μην φανεί... τι; Ότι συμφωνούμε; Ότι και εμείς θεωρούμε ότι όντως έχουμε ωραία μαλλιά; Ότι υπάρχει κάτι πάνω μας που μας αρέσει; Α πα πα! Δεν πρέπει! Ντροπή! Σε όλα πρέπει να βρίσκουμε ένα "αλλά"..... Είναι καταλληλότερο το παράπονο από την αποδοχή ή και την χαρά. Μα κοίτα την μύτη μου, μα δεν αντέχω αυτά τα μαλλιά, μα πόσο έχω παχύνει, μα αυτά τα κιλά δεν θα τα χάσω ποτέ, μα πόσο πετάνε τα αυτιά μου, μα να ήμουν 5 πόντους ψηλότερος... Πω πω πω! Φτάνει! Και δυστυχώς αυτή η κατάσταση ξεκινά πλέον από πολύ μικρές ηλικίες. Διάβαζα σε μια ελβετική εφημερίδα τις προάλλες ένα σχετικό άρθρο με τίτλο "Μικροί αλλά ήδη με κόμπλεξ" που είχε και ένα πολύ εύστοχο σκίτσο με μικρά παιδιά μπροστά σε έναν καθρέφτη να βλέπουν έναν άλλον εαυτό. Τα κανονικά γυαλιά να φαντάζουν τεράστια, τα σγουρά μαλλιά να μετατρέπονται σε αφάνα, το κανονικό ύψος σε ύψος νάνου. Σε αυτό λοιπόν το άρθρο έλεγε ότι το 40% των αγοριών και το 50% των κοριτσιών ηλικίας 11 έως 15 είναι δυσαρεστημένα με την εμφάνισή τους!! Πανευρωπαϊκή έρευνα. Δεν είναι σοκαριστικό;! Τα μισά παιδιά βλέπουν έναν "άσχημο" εαυτό, γεμάτο ελατώμματα, σε έναν "όμορφο" και τέλειο εικονικό κόσμο που πρέπει να ζήσουν.

Μία από τις ασκήσεις που είχαμε κάνει σε ένα από τα αξέχαστα εκείνα ταξίδια στην Μύκονο με την ομάδα της yoga ήταν να γράψουμε σε ένα χαρτί όσα περισσότερα θετικά μπορούμε να σκεφτούμε για εμάς. Από τα εξωτερικά μας χαρακτηριστικά μέχρι στοιχεία του χαρακτήρα μας, καλές συνήθειες που έχουμε υιοθετήσει, ικανότητες.... Ξέρετε πόσο δύσκολο ήταν να αρχίσεις και μετά να καταφέρεις να ξεπεράσεις τα 5, τα 10, τα 20; Αν θέλετε κάντε την άσκηση και κρατήστε το χαρτί. Ή αν θέλετε ακόμα, γράψτε εδώ στα σχόλια αυτά που αγαπάτε στον εαυτό σας. Χωρίς κόμπλεξ. Κανείς δεν θα σας κρίνει. Και ναι, έχετε πολλά για τα οποία θα έπρεπε να είστε υπερήφανοι. Λοιπόν; Θα κάνω εγώ την αρχή και αν θέλετε ακολουθείτε.

ανδριάνα

5 σχόλια:

  1. Όταν αγαπώ κάτι του δίνομαι.... Είτε είναι οι άνθρωποί μου (που προσπαθώ να είμαι πάντα παρούσα σε ότι και αν περνούν) είτε είναι η yoga και τα cupcakes μου. Μπορεί να μην φτιάξω ποτέ τα καλύτερα cupcakes ή να μην κατορθώσω ποτέ εκείνη την asana, από τη στιγμή όμως που αγαπώ κάτι μου αρκεί. Αγαπώ επίσης την ηρεμία που έχω καλλιεργήσει τα τελευταία -αρκετά- χρόνια και προσπαθώ να διατηρώ υπό όλες τις συνθήκες. Και την δημιουργικότητά μου, ίσως γιατί πάντα ένιωθα ότι δεν είμαι όσο θα ήθελα δημιουργική ή ότι δεν έχω κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο.
    Αυτά για αρχή :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Παίρνω την σκυτάλη από την ΑΝδριάνα και θα αναφέρω μόνο τα εξωτερικά μου χαρακτηριστικά που αγαπώ. Έχω κι άλλα που αγαπώ και δεν φαίνονται, αλλά αυτά τα κρατάω για μένα και για εκείνους που με γνωρίζουν από κοντά. Λοιπόν, επάνω μου αγαπώ τα μακριά μου άκρα, τους λεπτούς μου καρπούς και αστραγάλους, τον μακρύ μου λαιμό και τα χείλη μου, παρότι δεν τα βάφω ποτέ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ Μαριαννάκι :)
      Θα συμφωνήσω όπως καταλαβαίνεις και θα προσθέσω ότι είμαι από τους τυχερούς που γνωρίζουν και τα "κρυφά" σου χαρίσματα!

      Διαγραφή
  3. Με αγγιξε πολυ το ποστ γιατι ακριβως χθες το βραδυ μου εκανε ενα κοπλιμεντο μια φιλη συναδελφος κ εκανα ακριβως αυτο που ειπες ... Ειπα ελα τωρα, υπερβολες κ χαμηλωσα το βλεμμα. Αλλα αυτο που μου ειπε το αναγνωριζω ως κατι που αγαπω σε μενα κ κανω καλα. Ειμαι λιγο σπασικλακη, απο τις μερες του σχολειου, σε οτι μου αρεσει συγκεντωνομαι, βαζω στοχο κ το πετυχαινω. Κ ειμαι περηφανη για αυτο :) α, κ αγαπω τα ματια μου κ την θετικη μου ενεργεια!



    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ Κατερινούλα!
      Θα προσυπογράψω και εγώ το "σπασικλάκι" (χιχι) και τη θετική ενέργεια!
      30 χρόνια είναι αυτά... κάτι έχω καταλάβει!

      Διαγραφή

the bright side of blogging :: by andriana

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes