Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

9


Έφτασε και το μαγικό "9" (όπως συζητάγαμε και εδώ). Τριακοστή - έκτη εβδομάδα κύησης και επίσημα ο μπόμπιρας έχει φτάσει τα 3 κιλά, έχει πάρει θέση στην εκκίνηση και αναμένει το σινιάλο για να ξεκινήσει την κάθοδο. Ποιος να δίνει άραγε αυτό το σινιάλο; Ποιος επιλέγει αυτή την τόσο καρμική - σημαντική - συμπαντική ημερομηνία γέννησης; Όπως μας έλεγε και ο αγαπημένος μας ολιστικός γιατρός, έχουμε την αφέλεια να πιστεύουμε ότι μπορούμε να ελέγξουμε τη ζωή μας όταν τις 2 σημαντικότερες στιγμές της, αυτή της γέννησης και αυτή του θανάτου, δεν τις ελέγχουμε. Πρέπει να σας το έχω ξαναγράψει αλλά νιώθω ότι είναι πάντα τόσο επίκαιρο. Πόσο μεγάλο μάθημα είναι αυτό του αφήματος! Και όταν είσαι έγκυος το μαθαίνεις για τα καλά, ή τουλάχιστον θα έπρεπε. Πώς θα μεγαλώσει το μωρό; Πώς θα αλλάξει το σώμα; Τι εγκυμοσύνη θα έχω; Πώς θα γεννήσω; Πότε; Θα πάνε όλα καλά; Μηδέν απαντήσεις. Μηδέν. Απλά αφήνεσαι, εμπιστεύεσαι, βρίσκεις τον θετικότερο εαυτό σου, προσπαθείς να αποκτήσεις τις υγιεινότερες συνήθειες και πορεύεσαι προς το άγνωστο. 

Είναι συνταρακτική αυτή η αναμονή. Αυτά τα λίγα μέτρα πριν το νήμα. Γιατί είναι σαν να νιώθεις πλέον την παρουσία του. Όλα είναι έτοιμα και τον περιμένουν. Και εσύ, που τον έχεις φιλοξενήσει για 9 ολόκληρους μήνες, με τόση αγάπη, υπομονή και επιμονή, θα πρέπει να τον αποχωριστείς ώστε να γνωρίσει τον κόσμο. Ώστε να κάνει το 1ο (από τα πολλά που θα ακολουθήσουν) βήμα ανεξαρτητοποίησής του. Ο "δικός σου" μπόμπιρας που είναι τόσο καιρό μέρος του "είναι" σου, του σώματός σου, του κάθε δευτερολέπτου της ημέρας σου, θα γίνει τώρα ένα ανθρωπάκι έξω από εσένα. Θα γνωρίσει τον κόσμο. Θα ζει δίπλα σου αντί για μέσα σου. Δεν ξέρω πώς το βίωσαν οι άλλες μαμάδες, αλλά εγώ τις τελευταίες αυτές ημέρες έχω ένα περίεργο συναίσθημα ανυπομονησίας αλλά και αποχωρισμού. Από τη μία θέλω να τον γνωρίσω, να πάνε όλα καλά, να τον δω, να τον αγκαλιάσουμε με τον συνοδοιπόρο και να κλάψουμε παρέα από ευτυχία, και από την άλλη νιώθω σαν ένα τόσο σημαντικό, ξεχωριστό κομμάτι του εαυτού μου να φεύγει.

Μα γίνεται να αγαπάς κάποιον που δεν τον έχεις δει ποτέ; Γίνεται! Και εγώ νιώθω ότι ήδη τον αγαπώ. Ότι τον γνωρίζω. Δεν μπορώ να σας το εξηγήσω. Όλοι μου μιλάνε για δυσκολίες, για ξενύχτια, για άγχη, για κούραση, για ορμόνες, για κατάθλιψη και είμαι βέβαιη ότι είναι πραγματικότητα όλα αυτά. Αλλά εγώ συνεχώς σκέφτομαι αγκαλιές, χαλαρωτικά μπανάκια, ηλιόλουστες βόλτες, χαμόγελα και συγκινήσεις. Πείτε με αφελή. Μάλλον είμαι. Πείτε με αισιόδοξη. Σίγουρα είμαι. Αλλά να σας πω κάτι; Όταν επιλέγεις (και προσέξτε το ρήμα) να γίνεις γονιός, δεν μπορείς να παραπονιέσαι επειδή πρέπει να ταΐσεις το παιδί σου. Είναι σαν να παραπονιέται ο καπετάνιος επειδή βρίσκεται στη θάλασσα. Κάθε επιλογή έρχεται με ένα πακέτο.

Μετράμε αντίστροφα λοιπόν..... Στείλτε ευχές - αγάπη - θετική ενέργεια και ότι άλλο έχετε ευχαρίστηση για μία φυσική γέννα και ένα υγιές μωρό.
ανδριάνα

Photo: disorganized


Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

Οι πολίτες του αύριο


Μα σε αυτόν τον κόσμο; Με τόση αδικία, φτώχια, δυστυχία, βία; Που όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο; Σε αυτόν τον κόσμο επιλέγεις να κάνεις παιδιά; Ναι, με έχουν ρωτήσει αρκετές φορές. Και η αλήθεια είναι ότι έρχομαι σε δύσκολη θέση. Γιατί από τη μία κατανοώ τη λογική της ερώτησης, αλλά από την άλλη μου φαίνεται τόσο εξωπραγματική. Κάποια πράγματα στη ζωή δεν τα επιλέγεις, δεν τα επηρεάζεις. Είναι εκτός του δικού σου ελέγχου. Εμένα, και εσάς, λοιπόν μου έτυχε αυτή η εποχή για να ζήσω. Και τα πιο δημιουργικά μου χρόνια είναι αυτά που περνάω τώρα, μέσα στην κρίση, στην αβεβαιότητα, στις αλλαγές, στον φόβο, στη βία. Έχω άλλη επιλογή; Όχι. Μπορώ να πατήσω pause και να επανέλθω όταν όλα θα είναι ρόδινα; Όχι. Μας διαβεβαιώνει κανείς ότι τα επόμενα χρόνια θα είναι καλύτερα ώστε να "περιμένω"; Όχι. Έχω, ούτως ή άλλως, την πολυτέλεια να "περιμένω"; Πάλι όχι. 

Ακόμα και ο δάσκαλος των Γαλλικών, που είναι ένας βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος, μου έκανε την ίδια ερώτηση. Και ξέρετε τι απαντώ; Αυτό που μας είχε πει πριν χρόνια η αγαπημένη μου δασκάλα. Τότε που ακόμα δεν υπήρχε κρίση, δεν ξέραμε για τον ISIS, δεν μετανάστευαν οι φίλοι μας στο εξωτερικό και δεν πνίγονταν νεογέννητα στο Αιγαίο. Τότε, που νομίζαμε ότι περνάμε δύσκολα και ότι η εποχή μας είναι δυσβάσταχτη. Πού να ξέραμε! Μας τα έλεγε βέβαια. Ότι ακόμα δεν έχουμε ζήσει τίποτα. Ότι έχει ακόμα πολύ κατηφόρα και πρέπει να είμαστε δυνατοί και να επιμένουμε στις αξίες και τα πιστεύω μας. Τότε λοιπόν, όταν την ρωτούσαμε εμείς σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας, μας απαντούσε στον κόσμο που θα αλλάξουν. Γιατί αν δεν κάνετε εσείς παιδιά, τότε πώς θα αλλάξει αυτός ο κόσμος; Υπάρχει πιο αισιόδοξο μήνυμα από αυτό; Και παράλληλα μεγαλύτερη ευθύνη; Να βάλεις όλες σου τις δυνάμεις, όλη σου την αγάπη, όλη σου τη σοφία ώστε να μεγαλώσεις τους πολίτες του αύριο που θα κάνουν τη διαφορά.

Ναι λοιπόν. Σε αυτό τον κόσμο θα έρθει και το δικό μας παιδάκι. Είναι καρμικό, πεπρωμένο, όπως θέλετε πείτε το. Και ναι με φοβίζει πολύ αυτή η κατάσταση αλλά θα βάλω τα δυνατά μου ώστε να μπορέσει να γίνει αγωγός αυτής της αλλαγής. Γιατί στο "κακό" απαντάς με το "καλό". Και ελπίζω η δική μας γενιά γονιών, που έχει ζήσει αυτή τη δυστυχία και παρακμή, να μπορέσει να δημιουργήσει την επόμενη γενιά που θα επαναφέρει την ισορροπία και θα επιστρέψει στην αγάπη, στην απλότητα και στον σεβασμό.

Αμήν!


Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

How was your week?


  • Παρασκευή φουλ στην μαγειρική... και στον ήλιο!
  • Τάρτα με πιπεριές και gorgonzola για το δείπνο στη Λωζάννη και τούρτα - cheesecake για την εορτάζουσα του Σαββάτου.
  • Κόψιμο λαχανικών, τσιγάρισμα, αποστολή newsletter, ψήσιμο, λιώσιμο σοκολάτας, απαντήσεις σε emails, μπισκότα, μίξερ, τσίμπημα σοκολάτας (η αμοιβή της ζαχαροπλάστριας!), φούρνος, γράψιμο για το lifelikes, σιδέρωμα, social media check για τα αγαπημένα μου πελατάκια. Η τρελή μου καθημερινότητα που αγαπώ τόσο!
  • Και είναι ωραίο, μετά από ημέρες έξω, σε δουλειές και συναντήσεις, να περνάς μία ημέρα σπίτι ώστε να μπουν όλα σε 'τάξη' (λέμε τώρα!).
  • Τι καιρό έχετε στην Αθήνα; Χάλια, κρύο... 7-8 βαθμούς! Εσείς στην Ελβετία! Α, χάρμα! Άνοιξη... 7-8 βαθμούς! All is a matter of perspective ;)
  • Παρασκευή και αναχώριση νωρίς για Λωζάννη και το σπίτι της Γεωργίας για ελληνική φιέστα! Τι μουσακά, τι χωριάτικη, τι τυροκαυτερή, τι Μητροπάνος στο background.... 
  • Καθιερωμένες δουλειές του Σαββάτου... ανακύκλωση, παραλαβή του παιδικού κρεβατιού από την γλυκύτατη Δήμητρα και την κόρη της Δέσποινα (που όλο χάιδευε την κοιλιά και το μωρό), ωραίο καφέ στον ήλιο (μέχρι που κοκκινίσαμε κιόλας), περπάτημα και ελαφρύ τσίμπημα.
  • Ε, γίνεται να κλείνεις τα 30 χωρίς τούρτα; Έτσι έκανα μία μικρή έκπληξη στη φίλη Ρόζα με ένα oreo - λευκή σοκολάτα - cranberries cheesecake και ένα κεράκι.
  • Η νύχτα πέφτει στο Παλέρμο... μετά από χρόνια! Και είχε πλάκα.
  • Τα καταφέραμε και συντονιστήκαμε, και είμασταν και οι 4 υγιείς και διαθέσιμοι, και περάσαμε το Κυριακάτικό μας μεσημέρι με τον Αργύρη και την Ματίνα. Και μου έκαναν την τιμή και δοκίμασαν 1η φορά στη ζωή τους μπρόκολο στη μορφή της τάρτας - κις που φτιάχνω. Και πήραν και 2ο κομμάτι!
  • House of cards.... με ανατροπές.
  • Ραντεβού στο μαιευτήριο, με την πολύτιμη (πρακτική και ψυχολογική) βοήθεια της φίλης Έλενας. Γραφειοκρατική περισσότερο υπόθεση, ειδικά στη δική μας περίπτωση που πόσα μπορείς να ρωτήσεις για θέματα υγείας και γέννας στα γαλλικά;
  • Και δωρεάν βελονισμός για τις μέλλουσες μαμάδες στο δημόσιο, ελβετικό μαιευτήριο. Αμ πώς! Έκλεισα το 1ο μου ραντεβού για το τέλος του μήνα και είναι -αν κατάλαβα σωστά- μία φορά την εβδομάδα μέχρι να γεννήσω. Tres bien!
  • Επέλεξα και το δωμάτιο #3 το οποίο απ' όσο έχω ενημερωθεί σου παρέχει τις περισσότερες εναλλακτικές για φυσικό τοκετό, συμπεριλαμβανομένης μιας μικρής πισίνας. Για να δούμε τι θα δούμε...
  • Νιώθω πολύ τυχερή που σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, έχω μία χούφτα ανθρώπων εδώ στην Ελβετία που πραγματικά νιώθω δικούς μου. Ειδικά τώρα ενόψει της γέννας και του μωρού, είναι μία πολύ παρήγορη σκέψη.
  • Ηλιόλουστη Τρίτη και αποφασίσαμε να κάνουμε μία ωραία βόλτα στην Bienne με την Έλενα για χάζεμα, καφέ και συζήτηση.
  • Εκεί εντοπίσαμε και τον παραπάνω φούρνο ο οποίος μοσχομύριζε καθώς έψηνε σε ξυλόφουρνο (!) και ο οποίος παραμένει ανοιχτός 365 ημέρες το χρόνο! Αδιανόητο για τα ελβετικά δεδομένα!
  • Ήρθε και το 2ο πακέτο ενημερωτικών - διαφημιστικών - προωθητικών δώρων για το μωρό. Πολύ χαρτούρα αλλά και αρκετές προσφορές - εκπτώσεις.
  • Το ζήσαμε και αυτό. Επιθεώρηση από τον ιδιοκτήτη και το τεχνικό του μεσιτικού γραφείου. Δέκα λεπτά υπόθεση ήταν, έριξαν μια ματιά στο σπίτι, τους είπαμε εμείς κάποια θεματάκια που έχουμε, και αναχώρησαν.
  • Ο συνοδοιπόρος βραβεύτηκε στη δουλειά! Τόσo αναπάντεχo αλλά και τόσο well-deserved!
  • Κάθε επισκέπτης και από ένα κέικ. Έχει γίνει πλέον παράδοση! Πρέπει να καταγράψω τι έχω φτιάξει για τον καθένα να κάνουμε τις αναλύσεις μας! Αυτή τη φορά λοιπόν, για την οικογένεια της αδελφής, ήταν σοκολατένιο το κέικ.
  • Έφτασε λοιπόν η αγαπημένη τριάδα και ακολουθήσαμε το κλασικό πρόγραμμα: παραλαβή από το αεροδρόμιο της Γενεύης, βόλτα στην πόλη (με εξαιρετικό ήλιο), καφέ, χάζεμα, globus για delicatessen και τσίμπημα και επιστροφή στη βάση.
Καλό, looooong σαββαροκύριακο!
ανδριάνα

*ας είναι η ζωή σου τραγανή και αρωματική!

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2016

Μολύβι και χαρτί


Όλοι έχουμε μία διέξοδο. Ή τουλάχιστον πιστεύω ότι θα ήταν χρήσιμο να έχουμε. Για εκείνες τις στιγμές που το μυαλό ξεχυλίζει από πληροφορίες, λίστες, υποχρεώσεις, έγνοιες, διλήμματα, ενθουσιασμό, ανυπομονησία. Τις στιγμές που θες να γαληνεύσεις, να κατανοήσεις, να αποδεχτείς, να εξωτερικεύσεις, να μοιραστείς. Για εμένα, εδώ και αρκετά χρόνια, μία από τις διεξόδους μου είναι το γράψιμο. Εξού και το lifelikes. Από αυτή την ανάγκη γεννήθηκε. Την ανάγκη όλα όσα νιώθω - ζω - σκέφτομαι και ούτως ή άλλως γράφω, να μπορώ να τα μοιραστώ με περισσότερο κόσμο ώστε να τα πάμε μαζί ένα βήμα παρακάτω.

Ευτύχησα να επιλέξω το επάγγελμά μου, εντελώς ενστικτωδώς, μη γνωρίζοντας ούτε έναν άνθρωπο που να το ασκεί αλλά με γνώμονα δύο βασικά χαρακτηριστικά του: τη συναναστροφή με ανθρώπους - την αλληλεπίδραση και το γράψιμο. Και έτσι, έχω περάσει μία επαγγελματική σχεδόν 10ετία και μια προσωπική σχεδόν 20ετία γραψίματος. Χωρίς καμία ουσιαστική 'σπουδή' πάνω στο γράψιμο, χωρίς καμία έρευνα, αλλά με εφόδιο την εσωτερική μου φωνή, την εσωτερική μου ανάγκη.

Και είναι τόσο όμορφο να γράφεις ιστορίες..... Ως επί το πλείστον τις δικές σου αλλά και των ανθρώπων σου. Και δεν είναι ρεπορτάζ. Δεν κάνεις αντικειμενική καταγραφή των γεγονότων. Ούτως ή άλλως τι σημαίνει αντικειμενικότητα; Και ποιος μπορεί να την υιοθετήσει; Είναι η δική σου, 100% μεροληπτική - υποκειμενική - προσωπική θεώρηση της ζωής. Και αυτή είναι η ομορφιά και ο πλούτος. Αυτό με ελκύει και σε όλους τους "συναδέλφους" γραφιάδες - bloggers που παρακολουθώ. Ο ξεχωριστός, μοναδικός τρόπος που ο κάθε ένας λαμβάνει τα ερεθίσματα και τα μετατρέπει σε εμπειρίες, σε γνώση, σε ... ζωή. Η υποκειμενικότητά μας ίσως είναι εν τέλει και ο πλούτος μας.

Αυτά σκεφτόμουν, ένα ηλιόλουστο, ήσυχο, ελβετικό μεσημέρι, ενώ καθόμουν στη γνωστή μου θέση στον καναπέ, με το laptop στο κίτρινο μαξιλάρι, αγναντεύοντας τη λίμνη, ακούγοντας pepper και γράφοντας.... για τα προσωπικά και τα επαγγελματικά. Και με γέμισε ένα αίσθημα πληρότητας, ευγνωμοσύνης, γαλήνης. Γιατί ένα μικρό κομμάτι ευτυχίας κρυβόταν σε αυτές τις τόσο καθημερινές - μπανάλ ίσως για κάποιους στιγμές.

Αλήθεια, ποια είναι η δική σας διέξοδος;

ανδριάνα

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016

How was your week?

  • Παρασκευή και τα κορίτσια (η Ρόζα και εγώ δηλαδή) ξεκινήσαμε για την καθιερωμένη μας γαλλική εκδρομή -σούπερ μάρκετ δηλαδή. Και κάθε φορά είναι σοκαριστική η διαφορά από τις ελβετικές τιμές.
  • Απογευματινή βόλτα στο κέντρο με τον συνοδοιπόρο (με το περπάτημα να γίνεται σιγά-σιγά όλο και πιο αργό), εξαιρετική αγορά (θα σας πω παρακάτω) και κλασικό κεμπάμπ για εκείνον και φαλάφελ για εμένα.
  • Αγοράσαμε λοιπόν στόρια για το δωμάτιο του μικρού τα οποία δεν χρειάζονται ούτε μία τόσο δα τρύπα! Απλά κουμπώνουν στο κούφωμα του παραθύρου και είναι έτοιμα! Και ενώ είχαμε τις αμφιβολίες μας για την ποιότητα και την σταθερότητα, βγήκαν τελικά μια χαρά!
  • Σαββατιάτικη βόλτα στο εμπορικό για μικρά δώρα ενόψει Πάσχα, παραλαβή του νέου παντελονιού του συνοδοιπόρου (άλλη μία παγκόσμια πρώτη: καταφέραμε να συνεννοηθούμε ώστε να γίνει κόντυμα στο παντελόνι!) και έναν caramel machiato latte.
  • Μεσημεριανό που θύμιζε ελληνικό, ανοιξιάτικο μεσημέρι στη βεράντα: τσιπούρες ελληνικές στο grill και πατατοσαλάτα.
  • Και εννοείται ότι τα μεσημέρια που "επιβάλλεται" να κοιμηθείς λιγάκι γιατί προμηνύεται ξενύχτι, δεν καταφέρνεις να κλείσεις μάτι.
  • Αναχώριση για Γενεύη και την 1η Ελβετική παράσταση της φίλης (μουσικού και τραγουδίστριας) Ρόζας με το ελληνικό συγκρότημα Τετρακτύς. Και είχε πολλές "πρωτιές" αυτή η βραδιά, και ήταν όλοι εξαιρετικοί, και η ατμόσφαιρα συγκινητική.
  • Εμείς, να βρισκόμαστε στη Γενεύη, να ακούμε Έλληνες της Ελβετίας να τραγουδούν Θεοδωράκη (συμπεριλαμβανομένης και της φίλης μας) στο πλαίσιο της διοργάνωσης Solidaires avec la Grèce και τα έσοδα να προσφέρονται στο Μητροπολιτική Ιατρείο Ελληνικού.
  • Πραγματικά μία κατάσταση σουρεάλ που απλά θα μας φάνταζε ως σκηνικό επιστημονικής φανταστίας πριν 3 χρόνια.
  • Και η φίλη μας ήταν εξαιρετική!
  • Και επιστρέψαμε καλές 3.00.
  • Να ξυπνάς Κυριακή, κουρασμένη από το ξενύχτι και πεινασμένη, και να συνειδητοποιείς ότι έχεις προμηθευτεί σπιτικό, σιμιγδαλένιο χαλβά από τις Ελληνίδες της Γενεύης! Ευτυχία!
  • Εξίσου γεμάτη και η Κυριακή αλλά κατ' οίκον με σκούπες, κατσαρόλες, απορρυπαντικά, μαγειρέματα και ξεκούραση.
  • Και αυτό που βλέπτε παραπάνω είναι το σαλόνι μας. Το σπίτι μας. Στην Ελβετία. Το οποίο όταν το λούζει το φως γίνεται ακόμα πιο όμορφο.
  • Όσο ζηλεύω τα φαγητά της Καθαράς Δευτέρας, δεν ζηλεύω τίποτα άλλο! Πού είναι οι λαγάνες, πού οι ταραμοσαλάτες (που τρώγαμε για εβδομάδες μετά), πού τα χταπόδια και που τα φασόλια... Αχ, άτιμη ξενιτιά!
  • Είχα όμως το 1ο μου ραντεβού με την μαία, την Σάντρα. Και ήταν ένα 2ωρο γεμάτο νέες πληροφορίες! Πόσα να χωρέσει αυτός ο εγκέφαλος! Ήταν μία πολύ εποικοδομητική συνάντηση και με έκανε να αισθανθώ ασφάλεια και σιγουριά.
  • Τα 8-12 κιλά είναι λέει του μωρού, τα υπόλοιπα είναι της μαμάς.... Χχμμμ...
  • Ήρθαν και τα συννεφάκια για το δωμάτιο του μωρού. Και είναι ακόμα πιο όμορφα από κοντά.
  • Συνφάγαμεν με τους γείτονες "διαιτητικό" και εξαιρετικό raclette και fondue σοκολάτας! Πω πω! Αμαρτία x2.
  • Ήλιο με 1 βαθμό την μία ημέρα - χιόνι με 1 βαθμό την επομένη. Είναι τρελός αυτός ο καιρός!
  • Πόσο ΔΕΝ αντέχω αυτούς τους social media διαγωνισμούς που για να πάρεις μέρος σου ζητάνε να κάνεις like σε 100 σημεία, share, comment, tag τουλάχιστον 3 φίλους,  ένα διπλό flik - flak, και ίσως μετά να είσαι ο τυχερός που θα κερδίσει 1 σαμπουάν! Έλεος! Απορώ κάθε φορά με όλους όσους μπαίνουν στον κόπο.....
  • Τετάρτη και οι 4 κοπέλες μαζευτήκαμε στο σπίτι της Βαλεντίνας για καφέ, σπιτική πρασόπιτα, εξαιρετικό apple crumble (έφαγα 2 κομμάτια!) και πολλά νέα!
  • Σας έχω πει ότι η δασκάλα των γαλλικών μας κάθε φορά είναι ντυμένη ως ένας διαφορετικός, θεατρικός ήρωας; Υπερπαραγωγή! Τη μία μπορεί να είναι γεμάτη στα λουλούδια και τα αναγεννησιακά εμπριμέ, την άλλη στα μαύρα με τις πέρλες της (ως μια άλλη coco chanel), την άλλη στα μουσταρδί (η περίπτωση αυτής της εβδομάδας) και την άλλη με τζιν και αθλητικά σαν φοιτητριούλα. Πραγματικά ένας άλλος άνθρωπος σε κάθε μας συνάντηση! Πολύ θα ήθελα να δω το περιεχόμενο της ντουλάπας της!
  • Πρώτο ελβετικό interview για τον Στέλιο εξ Ελλάδος και απογευματινό, φαγητό μετά για ανταλλαγή εμπειριών και tips.
  • Διάφορες εταιρείες εδώ, σου στέλνουν πακετάκια ενόψει της γέννας με δωράκια και ενημερωτικά. Έτσι, με πήρε τηλέφωνο μία ευγενέστατη κυρία για να κανονίσουμε για την παράδοση. Και μόλις έκλεισα το τηλέφωνο συνειδητοποίησα ότι της είχα κλείσει ραντεβού την ώρα που θα είμαι στο μαιευτήριο! Άντε να την βρεις τώρα, σκέφτηκα. Και τσουπ, ξαναχτυπά το τηλέφωνο, είναι η ίδια και μου ζητάει συγγνώμη γιατί με πήρε καταλάθος 2η φορά. Τα μεγάλα πνεύματα....
  • Φαγητό με τον Τσέσκο και επίκεντρο των γαλλο-ελληνικών μας συζητήσεων το μωρό.
  • Ελβετικό -αυτή τη φορά- σούπερ μάρκετ για τις έκτακτες μαγειρικές του σαββατοκύριακου και για το 1/4 των τροφίμων, πλήρωσα σχεδόν το ίδιο ποσό με την Γαλλία!
  • Οι γλάροι έφτασαν μέχρι το μικρό μας μπαλκονάκι.
  • 250.000 είναι τα λουλούδια που φυτεύονται κάθε άνοιξη στην πόλη του Neuchatel.
  • Το νέο σίγουρα της εβδομάδας σε τίτλους: πρώτη φορά εγώ και πρώτη φορά ο συνοδοιπόρος, αναλάβαμε χρέη κομμωτή. Ω ναι, μου έβαψε τα μαλλιά. Και βγήκαν θεσπέσια!
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

Αυτό το σπίτι!


Τι να σας πρωτογράψω για αυτό το σπίτι! Έμεινα άφωνη όταν εμφανίστηκε στον υπολογιστή μου ένα ηλιόλουστο μεσημέρι. Και ξέρετε τι με στεναχωρεί πιο πολύ από όλα... με συγχίζει βρε παιδί μου. Ότι -σχεδόν- όλα όσα κάνουν το συγκεκριμένο σπίτι τόσο εντυπωσιακό, τόσο εκθαμβωτικό, τόσο ξεχωριστό, τόσο αέρινο, τόσο μοναδικό... είναι στοιχεία αρχιτεκτονικά και όχι διακοσμητικά. Είναι τα τόσο ψηλά ταβάνια. Αυτές οι απίθανες γυάλινες πόρτες. Αυτά τα πατώματα. Αυτά τα ξύλινα δοκάρια στο ταβάνι. Αυτά τα εμφανή τούβλα. Είναι δηλαδή συστατικά του σπιτιού που απλά δεν μπορείς να μεταφέρεις σε ένα άλλο. Δεν είναι τόσο η ασπρόμαυρη κουζίνα ή ο δερμάτινος καναπές. ΟΚ. Είναι εντυπωσιακά και αυτά. Αλλά χωρίς τα βασικά χαρακτηριστικά αυτά του σπιτιού, θα ήταν μία ακόμη όμορφη κουζίνα και ένας ακόμη δερμάτινος καναπές. Αχ. Και ξέρετε γιατί συγχίζομαι; Γιατί καταλήγω ότι μόνο αν χτίσεις και έχεις και έναν σπόνσορα, μπορείς να κάνεις ένα τέτοιο σπίτι πραγματικότητα. Άντε, στην καλύτερη των περιπτώσεων αν βρεις ένα διαμάντι που θα καταφέρεις να ανακαινίσεις. Φάτε μάτια ψάρια.....







Φωτογραφίες: vtwoven

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2016

How was your week?

  • Οι μικρές απολαύσεις της ζωής! Να σιδερώνεις με ένα πραγματικό σίδερο και να σου φαίνεται παιχνιδάκι!
  • Και πρωινό skype call με τους Βουλιώτες, και ανακύκλωση (υπό χιόνι), και σούπερ-μάρκετ, και adaptors για τον καρότσι του μικρού, και αναδιπλούμενο μπανάκι (είναι αυτοί οι Σκανδιναβοί!).
  • Και εκεί που είμασταν στο εμπορικό, ζηλέψαμε καφέ στο χέρι. Και μάλλον είμασταν οι μόνοι στους δεκάδες, που περπατούσαν με έναν καφέ στο χέρι.
  • Και να ΄σου και η οικογένεια της Χριστίνας. Και αποφασίσαμε να τα πούμε επιτόπου.
  • Είχαμε αποφασίσει να φτιάξουμε ένα μενού βασισμένο στις γαρίδες. Και ενώ μας παίδεψε λίγο παραπάνω από το αναμενόμενο, και μας γέμισε αμφιβολίες καθ' όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας του, το τελικό αποτέλεσμα ήταν τελικά εξαιρετικό.
  • Ήρθαν και οι φιλοι γιατροί και συν-φάγαμεν.
  • Ένα θα σας πω μόνο: πρέπει να εξαντλήσαμε όλα τα μπολ και τις κατσαρόλες που είχαμε για την παρασκευή του μενού. Καταλαβαίνετε για τι λάντζα μιλάμε!
  • Οι ορχιδέες θα μου θυμίζουν πάντα την Ελβετία.
  • Από τα πατζούρια έμπαινε ήλιος, με το που τα ανοίξαμε όμως αντικρύσαμε πυκνό χιόνι! Μέχρι το μεσημέρι είχαμε ζήσει ήλιο - συννεφιά - βροχή - χιόνι, όλα εκεί στους 0-2 βαθμούς.
  • Και ενώ εσύ ζεις τον χειμώνα σου, να 'σου η μικρή Αριάννα με το μαγιό έτοιμη για το 1ο της μπάνιο!
  • Ο συνοδοιπόρος βγήκε παρόλα αυτά για το Κυριακάτικό του τρέξιμο, και έκανα και εγώ την yoga μου.
  • Ο φίλος Αντώνης ήταν ανέκαθεν από τους πιο ειλικρινείς! Και στο video call μας "τρόμαξε" με τα μάγουλα που έχω αποκτήσει. Η αλήθεια να λέγεται.
  • Skype call με την φωτογράφο της μικρής Αριάννα.
  • Skype call και με τους Μακανέζους.
  • Skype call και για τη δουλειά.
  • Μισή ημέρα τρελό ήλιο - μισή ημέρα τρελό χιόνι! Κοινός παρανομαστής το τρελό κρύο!
  • Πλυντήρια για μικροσκοπικά ρουχαλάκια μέρος #2 και #3... Είμαστε σε καλό δρόμο.
  • Και τσουπ, να 'σου μια σκηνή από το παρελθόν! Δεν έχει ζεστό νερό! Και πού θερμοσίφωνο στην Ελβετία; Μαζί, μας άφησε και το καλοριφέρ. Επανήλθαν όλα όμως στη θέση τους το ερχόμενο πρωί.
  • Welcome back Francis & Claire.
  • Θυμήθηκα τον παλιό καλό καιρό. Τότε που ξεκινούσα να κάνω ένα τεταρτάκι yoga για να ισιώσω και περνάγανε οι ώρες χωρίς να το καταλάβω.
  • Και είναι ωραίο, παρόλα τα +10 κιλά, την γενικότερη μετατόπιση και αλλαγή, να νιώθεις ότι μπορείς ακόμα να ανταπεξέλθεις. Ότι ακόμα το έχεις.
  • Οι δύο φίλοι έφυγαν για Μπαχάμες, όχι για μαργαρίτες και φοίνικες, αλλά για το πρώτο τους κοινό, εργασιακό project. Αυτά είναι! 
  • Ξεκίνησα πουρνό-πουρνό για δουλειές στο κέντρο και περπατώντας προς το αυτοκίνητο σκεφτόμουν "Α, έχει φτιάξει ο καιρός! Δεν έχει τόσο κρύο σήμερα". Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο συνειδητοποίησα ότι αυτός ο "ήπιος" καιρός είναι στους -1 βαθμούς C.
  • Είναι συγκλονιστική η ικανότητα του ανθρώπινου σώματος να προσαρμόζεται!
  • Το ξενοδοχείο της φίλης Μαρίνας προχωρά και ονειρευόμαστε οικογενειακές διακοπές οι 5 φίλες! Προς το παρόν, κάνουμε brainstorming για ονόματα.
  • Πόσο γέλασα με το λεξικό Γιαννιώτικων (ή μήπως Ηπειρώτικων;) όρων;! Πόσες άγνωστες λέξεις!
  • Στον νεροχύτη πλέον, πρέπει να κάνω μισό βήμα πίσω... γιατί έχουμε μία κοιλιά ανάμεσά μας.
  • Αχ αυτός ο ήλιος! Κάνει όλη τη διαφορά!
  • Μαγείρεψα κοκκινιστό κοτόπουλο με χυλοπίτες να γλύφεις τα δάχτυλά σου!
  • Παρήγγειλα μία 'γιρλάντα' με μικροσκοπικά συννεφάκια που το κάθε ένα έχει και τη δική του φάτσα. Για το δωμάτιο του μικρού βεβαίως - βεβαίως.
  • Από εκεί που περπατούσα και χάζευα εγκύους και καρότσια, τώρα χαζεύω τους μπόμπιρες! Τι φοράνε, πώς κάθονται, τι τρώνε.......
  • Lunch break #2. Στο Areuse, με εξαιρετικά burgers (πόσο καιρό είχα να φάω κόκκινο κρέας;) και παρέα! Ήταν όλα λίγο στο fast forward για να προλάβουν οι άντρες να επιστρέψουν στις δουλειές, αλλά άξιζε!
  • Και όλη τη διαδρομή μέχρι το Areuse την έκανα με ανοιχτά παράθυρα και 6 βαθμούς C.
  • En attendant le soleil...... Και οι προβλέψεις δείχνουν ότι ήρθε για να μείνει! Για να δούμε!
  • Παγωτό βανίλια με maple syrup.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2016

Ευτυχία είναι....


Ευτυχία είναι να έχουν πάει όλα εξαιρετικά και το ημερολόγιο να γράφει "8".
Ευτυχία είναι να ονειρεύεστε μαζί τη νέα σας ζωή και αυτά τα πατουσάκια που θα φορούν τα μικροσκοπικά καλτσάκια.
Ευτυχία είναι να νιώθεις ότι μαζί μπορείτε να αντιμετωπίσετε τα πάντα.

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

How was your week?

  • Γεμάτη Παρασκευή όπως αναμενόταν! Χαλαρό πρωινό τα 2 κορίτσια, βόλτα στο βουνό για λίγο χιόνι, περπάτημα 'παραλιακά' μέχρι το κέντρο, κινέζικο, παραδοσιακό γλυκό στον Suchard, γρήγορη επιστροφή στο σπίτι και βουρ για Βέρνη με τον συνοδοιπόρο.
  • Και την προλάβαμε στη δύση του ηλίου, και ήταν επιβλητική όπως πάντα!
  • Ήπιαμε και το ποτό μας 1η φορά σε κατακόμβη (το κέντρο της Βέρνης είναι γεμάτο με αυτές)! Στην Marta, που ήταν σαν σπηλιά, λιτή και όμορφη, με διακριτικό φωτισμό, λίγα τραπέζια, παρεΐστικη ατμόσφαιρα και ωραία κρασιά.
  • Το βράδυ είχαμε κανονίσει ιταλικό δείπνο δίπλα (στην κυριολεξία) στο ποτάμι με τους γιατρούς της παρέας. 
  • Και ήταν πολύ ζεστός ο χώρος, πολύ ιδιαίτερο το φαγητό (ξεχάστε τις πίτσες και τα pesto), πολύ ευγενικοί οι άνθρωποι, και πολύ κεφάτη η παρέα.
  • Και η όμορφη βραδιά έκλεισε με τους 6 μας (+το μωρό στην κοιλιά) να επιβιβαζόμαστε στο σπορ αυτοκίνητο του Γιάννη για να μας πετάξει 5 λεπτά μέχρι το πάρκινγκ. Έλα μου όμως που τα 5 λεπτά ως πεζός είναι κανά τέταρτο οδικώς! Πόσο γελάσαμε!
  • Σάββατο με εξαιρετικό ήλιο και ολοήμερη βόλτα στη Λουκέρνη.
  • Πολύ περπάτημα πάνω - κάτω στις ξύλινες γέφυρες, μικρά - έξυπνα ψώνια, παραμυθένια παλάτια, επιβλητικά βουνά, κόσμος, φωτογραφίσεις, νύφες, μακαρονάδες, περατζάδες, τουρίστες.
  • Πέσαμε και σε brasserie που όλοι κάπνιζαν στον εσωτερικό χώρο! Πού, στην Ελβετία.
  • Επισκεφθήκαμε και το επιβλητικό Μνημείο του Λέοντος με το θανάσιμα λαβωμένο λιοντάρι αφιερωμένο "στην αφοσίωση και την ανδρεία των Ελβετών". Το πετύχαμε και νύχτα, με τους φωτισμούς και τις σκιές των δέντρων να το κάνουν ακόμη πιο επιβλητικό.
  • Και στην επιστροφή τραγουδούσαμε το Always όπως όταν είμασταν έφηβες!
  • Και ο συνοδοιπόρος ακόμα ψάχνει να βρει αυτό το 1 τραγούδι στα χιλιάδες που έχει αυτό το usb.
  • Η πιο πάνω εξαιρετική φωτογραφία της Λουκέρνης είναι από τον συνοδοιπόρο.
  • Το βράδυ μας έκλεισε με το τελευταίο επεισόδιο Suits και την ταινία Steve Jobs (μέτρια θα έλεγα).
  • Και κοιμήθηκα σαν να μην υπάρχει αύριο. Τόση κούραση από το ολοήμερο περπάτημα. Το ευχαριστήθηκα όμως.
  • Την Κυριακή οι 2 δρομείς του σπιτιού (ο συνοδοιπόρος και η Κατερίνα όπως καταλαβαίνετε) ξεχύθηκαν στις λίμνες για να εκμεταλλευτούν τον ήλιο και να απολαύσουν το αγαπημένο τους άθλημα.
  • Και με την επιστροφή τους, στρώσαμε ωραίο - Κυριακάτικο τραπέζι για πρωϊνό με ζεστά pancakes, σπιτική μαρμελάδα φράουλα της αδελφής, χειροποίητο ψωμί που αγοράσαμε στη Λουκέρνη, αρωματικό τσάι, ελληνικό μέλι, καναδέζικο maple syrup, και την φανουρόπιτα που καλά κρατεί. Εξαιρετικά!
  • Και για να κλείσει σωστά το πρωινό, κάναμε και μία στάση στο Beau Rivage για καφέ.
  • Και η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε οπότε φύγαμε για μία γρήγορη βόλτα στη Λωζάννη, στάση για φαγητό στο Chez my cousine που όλο το ακούγαμε και ποτέ δεν είχαμε κάτσει και αεροδρόμιο.
  • 30 χρόνια. Τόσα κλείνουμε φέτος με την Κατερίνα. Δεν είναι συγκλονιστικό; Να τα εκατοστήσουμε!
  • Όπως μετά από κάθε επίσκεψη και αντίστοιχη αναχώριση, οι ημέρες που ακολούθησαν ήταν αφιερωμένες στις εκκρεμότητες του σπιτιού και της δουλειάς που πάντα μένουν λίγο πίσω. Λίγο καθαριότητα λοιπόν, πλυντήρια, emails, πληρωμές, social media... τα γνωστά!
  • Την Δευτέρα το βράδυ είχαμε και την πολυαναμενόμενη άφιξη της μεταφορικής με τις ελληνικές κούτες! Yupie!! Το πώς ήρθαν, τι πληρώσαμε και γιατί είναι άλλο θέμα, αλλά το σημαντικό είναι ότι ήρθαν όλες σώες και αβλαβείς, με πολύτιμα αγαθά για τον μικρό αλλά και για την κουζίνα μας!
  • Έτσι, τις επόμενες 2-3 ημέρες επιδοθήκαμε στο άνοιγμα των κουτών, στο χάζεμα των ρούχων και των δώρων του μικρού (μα πόσο όμορφα είναι όλα!), στην τακτοποίηση των συσκευών (ήρθαν και μίξερ - σίδερα - αποστειρωτές - ενδοεπικοινωνίες...) και στον προγραμματισμό των πλυσιμάτων.
  • Σας ευχαριστούμε αγαπημένοι μας για όλα όσα μας στείλατε με τόση αγάπη!
  • Την Τρίτη 1η Μαρτίου ήταν και η πρώτη επίσημη αργία του έτους: ο εορτασμός της αναίμακτης (αμ πώς, στην Ελβετία είμαστε) επανάστασης του Neuchatel. 
  • Που σημαίνει ότι ξυπνήσαμε με τον συνοδοιπόρο, φάγαμε το ωραίο μας πρωινό, ανοίξαμε κανα-δυο ακόμα κούτες (από τις παραπάνω που λέγαμε), κάναμε τα τηλέφωνά μας και βγήκαμε στον όμορφο ήλιο.
  • Εκεί, παραλιακά, συναντήσαμε και τη νέα οικογένεια του Κωνσταντίνου, της Danielle και του μόλις 3 μηνών John-Alex για περπάτημα και καφέ.
  • Επιστροφή σπίτι για μαγείρεμα (γίγαντες παρακαλώ!), μεσημεριανή σιέστα, τακτοποιήσεις (είναι πολλές οι κούτες) και προγραμματισμούς.
  • 8ος! Πω πω! 32 εβδομάδες! Που σημαίνει, ραντεβού για τον υπέρηχο. Και όλα πήγαν καλά. Ο μικρός τρώει όλο του το φαγητό, ετοιμάζεται για την μεγάλη κάθοδο και στριμώχνεται όσο πρέπει!
  • Και την Τετάρτη ήμουν αποφασισμένη να βάλω πολλά τικ στις εκκρεμότητες. Δεν έχω μεγαλύτερη χαρά από αυτή! Να προχωράνε θέματα που έχω καιρό στο μυαλό μου!
  • Έτσι, βρήκα την ξαδέλφη η οποία μου έδωσε τα στοιχεία του λογιστή με τον οποίο μίλησα και ελπίζω να βάλει μία τάξη στα φορολογικά των 3 χωρών και 2 ηπείρων (αφήστε τα!), συζήτησα με τον αγαπημένο μας ολιστικό για να του κάνω τα update μας και να ζητήσω τις πολύτιμες συμβουλές του, έκλεισα ραντεβού με Ελβετίδα παθολόγο γιατί αυτή η άτιμη η ταχυπαλμία δε λέει να ηρεμήσει, έκλεισα ραντεβού με το μαιευτήριο για το απαραίτητο τουρ της 36ης εβδομάδας.......
  • Καταλαβαίνετε! Μιλάμε για πολλά τικ :)
  • Χιόνι είπε, και χιόνι είχαμε! Τι λέγαμε για τον Μάρτη γδάρτη;
  • Κλείσαμε και τα προσκλητήρια βάφτισης της μικρής Αριάννα. Τικ.
  • Άρχισαν και τα πρώτα μωρουδιακά πλυντήρια. Και ήταν που ήταν μικροσκοπικές αυτές οι κάλτσες, βγήκαν από το στεγνωτήριο τοσοδούλικες!
  • Το τσικνήσαμε και εμείς κατ' οίκον.
Καλό σαββατοκύριακο!
ανδριάνα

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2016

Almost there!



Μόνο όταν κοιτάω προς τα κάτω συνειδητοποιώ την πραγματικότητα. Ποιανού είναι αυτή η κοιλιά; Μα τόσο μεγάλη; Το δικό μου μωρό είναι αυτό που κουνιέται τόσο; Ε, έχουμε καιρό. Και όμως. Δεν έχουμε! Πώς πέρασαν έτσι 32 εβδομάδες;; Σήμερα επίσημα εγκαινιάζουμε τον 8ο μήνα κύησης. Και δεν μπορώ να σας περιγράψω την έκπληξή μου! Μα 8ο; Πότε έγιναν όλα; Πότε έκανα το τεστ και ήταν καλοκαίρι και έτρεμε το χέρι μου, πότε πέρασε το πρώτο "επικίνδυνο" τρίμηνο, πότε το μοιραστήκαμε με τους αγαπημένους μας, πότε ένιωσα για 1η φορά έγκυος βλέποντας την κοιλιά μου να εξέχει, πότε μου έδωσαν 1η φορά τη σειρά τους για το ταμείο (προς δική μου έκπληξη), πότε άρχισαν να με ρωτάνε χωρίς καμία αμφιβολία πότε περιμένω με το καλό, και πότε έφτασε ο 8ος μήνας και πρέπει να κλείσω το ραντεβού με το νοσοκομείο γιατί όλα είναι πλέον πιθανά ανά πάσα στιγμή.

Και να σας πω την (δική μου) αλήθεια, νομίζω σε μια καλή εγκυμοσύνη, χωρίς επιπλοκές και πολλές ταλαιπώριες, εκεί κατά τον 6ο-7ο μήνα αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι όλες αυτές τις (μαγικές) αλλαγές που συμβαίνουν. Συμβαίνουν και νωρίτερα αλλά είναι πολύ ήπιες... λίγο "πάχυνες", λίγο φούσκωσες, λίγες αναγούλες, λίγη συχνοουρία, λίγη αυπνία, καμιά ζαλάδα, κανένα λαχάνιασμα, καμιά αγωνία.... Μετά όμως τον 6ο-7ο μήνα αλλάζει όλη η τοποθέτηση του σώματος και του νου! Μετακινούνται τα εσωτερικά όργανα για να δώσουν χώρο στο μωρό που πλέον είναι υπολογίσιμο! Ανοίγει η λεκάνη, μεγαλώνει η κοιλιά (!!), χάνεται η μέση, χτυπάει η καρδιά πιο γρήγορα, αρχίζεις να έχεις μάγουλα, να περπατάς λίγο πιο αργά και να σε πιάνουν κράμπες στις γάμπες. Τι σοκ πρέπει να είναι όλο αυτό για το σώμα και όμως τα καταφέρνει περίφημα! Παράλληλα, αρχίζεις να προφέρεις διστακτικά τις λέξεις "μαμά" και "μπαμπάς", αρχίζεις να τον ονειρεύεσαι, να του μιλάς, να αγωνιάς, να ανυπομονείς για τον επόμενο υπέρηχο ώστε να τον δεις, να αγχώνεσαι για το αν θα κατορθώσεις να κάνεις πραγματικότητα όλα όσα θες, για το αν θα καταφέρεις να ανταπεξέλθεις. 

Με το καμπανάκι λοιπόν του 8ου, είναι σαν να σου λένε "last lap"! Και έχεις τόσα να κάνεις ακόμα, τόσα να ετοιμάσεις, να σε προετοιμάσεις, να μάθεις, να διαβάσεις, να τακτοποιήσεις, να διευθετήσεις, να προγραμματίσεις... Πω πω! Ευτυχώς εμείς ξεκινήσαμε σχετικά εγκαίρως και τα έπιπλα είναι σχεδόν όλα έτοιμα, το καρότσι αναμένει υπομονετικά τον νέο του ιδιοκτήτη, και οι κούτες από την Ελλάδα κατέφτασαν στην ώρα τους.... Το βασικότερο που απομένει είμαστε εμείς! Και νομίζω ότι είμαστε πανέτοιμοι! Χωρίς να έχουμε ιδέα τι και πώς, αλλά γεμάτοι αγάπη! Και η αγάπη "όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει". 

ανδριάνα

Photo: Hub Pages

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes