Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2016

Almost there!



Μόνο όταν κοιτάω προς τα κάτω συνειδητοποιώ την πραγματικότητα. Ποιανού είναι αυτή η κοιλιά; Μα τόσο μεγάλη; Το δικό μου μωρό είναι αυτό που κουνιέται τόσο; Ε, έχουμε καιρό. Και όμως. Δεν έχουμε! Πώς πέρασαν έτσι 32 εβδομάδες;; Σήμερα επίσημα εγκαινιάζουμε τον 8ο μήνα κύησης. Και δεν μπορώ να σας περιγράψω την έκπληξή μου! Μα 8ο; Πότε έγιναν όλα; Πότε έκανα το τεστ και ήταν καλοκαίρι και έτρεμε το χέρι μου, πότε πέρασε το πρώτο "επικίνδυνο" τρίμηνο, πότε το μοιραστήκαμε με τους αγαπημένους μας, πότε ένιωσα για 1η φορά έγκυος βλέποντας την κοιλιά μου να εξέχει, πότε μου έδωσαν 1η φορά τη σειρά τους για το ταμείο (προς δική μου έκπληξη), πότε άρχισαν να με ρωτάνε χωρίς καμία αμφιβολία πότε περιμένω με το καλό, και πότε έφτασε ο 8ος μήνας και πρέπει να κλείσω το ραντεβού με το νοσοκομείο γιατί όλα είναι πλέον πιθανά ανά πάσα στιγμή.

Και να σας πω την (δική μου) αλήθεια, νομίζω σε μια καλή εγκυμοσύνη, χωρίς επιπλοκές και πολλές ταλαιπώριες, εκεί κατά τον 6ο-7ο μήνα αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι όλες αυτές τις (μαγικές) αλλαγές που συμβαίνουν. Συμβαίνουν και νωρίτερα αλλά είναι πολύ ήπιες... λίγο "πάχυνες", λίγο φούσκωσες, λίγες αναγούλες, λίγη συχνοουρία, λίγη αυπνία, καμιά ζαλάδα, κανένα λαχάνιασμα, καμιά αγωνία.... Μετά όμως τον 6ο-7ο μήνα αλλάζει όλη η τοποθέτηση του σώματος και του νου! Μετακινούνται τα εσωτερικά όργανα για να δώσουν χώρο στο μωρό που πλέον είναι υπολογίσιμο! Ανοίγει η λεκάνη, μεγαλώνει η κοιλιά (!!), χάνεται η μέση, χτυπάει η καρδιά πιο γρήγορα, αρχίζεις να έχεις μάγουλα, να περπατάς λίγο πιο αργά και να σε πιάνουν κράμπες στις γάμπες. Τι σοκ πρέπει να είναι όλο αυτό για το σώμα και όμως τα καταφέρνει περίφημα! Παράλληλα, αρχίζεις να προφέρεις διστακτικά τις λέξεις "μαμά" και "μπαμπάς", αρχίζεις να τον ονειρεύεσαι, να του μιλάς, να αγωνιάς, να ανυπομονείς για τον επόμενο υπέρηχο ώστε να τον δεις, να αγχώνεσαι για το αν θα κατορθώσεις να κάνεις πραγματικότητα όλα όσα θες, για το αν θα καταφέρεις να ανταπεξέλθεις. 

Με το καμπανάκι λοιπόν του 8ου, είναι σαν να σου λένε "last lap"! Και έχεις τόσα να κάνεις ακόμα, τόσα να ετοιμάσεις, να σε προετοιμάσεις, να μάθεις, να διαβάσεις, να τακτοποιήσεις, να διευθετήσεις, να προγραμματίσεις... Πω πω! Ευτυχώς εμείς ξεκινήσαμε σχετικά εγκαίρως και τα έπιπλα είναι σχεδόν όλα έτοιμα, το καρότσι αναμένει υπομονετικά τον νέο του ιδιοκτήτη, και οι κούτες από την Ελλάδα κατέφτασαν στην ώρα τους.... Το βασικότερο που απομένει είμαστε εμείς! Και νομίζω ότι είμαστε πανέτοιμοι! Χωρίς να έχουμε ιδέα τι και πώς, αλλά γεμάτοι αγάπη! Και η αγάπη "όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει". 

ανδριάνα

Photo: Hub Pages

1 σχόλιο:

  1. Σου είπα και πιο παλιά....ιδιαίτερη ράτσα οι μαμάδες...και οι μπαμπάδες καλοί είναι...αλλά οι μαμάδες...δεν παίζονται...
    Ήρθε η ώρα που έλεγε η μαμά μου όταν τσακωνόμασταν και , ίσως και εγώ σε εσάς αντίστοιχα,....."δεν θα κάνεις παιδί...θα δεις¨
    Να το λοιπόν το θα δεις...και είναι μαγικό το "θα δεις" , γιατί πράγματι θα δεις πόσο δύσκολο είναι να διαχειριστείς ένα τόσο δα μικρό πλασματάκι που εξαρτάται...ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ...από εσένα και μόνον...και όμως έχει άποψη, έχει νεύρο, έχει κέφια, έχει γκρίνια, έχει πονάκια, έχει πείνα, έχει αϋπνία...που σε ΚΑΤΑΔΥΝΑΣΤΕΥΟΥΝ,,,ναι ένας μικρός τύραννος έρχεται....
    Αλλά είναι ένας γλυκός τύραννος που σου αλλάζει την ζωή σε πολλές παραμέτρους.
    Δεν έχεις μόνο τον εαυτό σου και τον σύντροφο να νοιάζεσαι πια....
    Δεν μπορείς να πας όπου θες, όποια ώρα θες πια...
    Δεν μπορείς να κάνεις μπάνιο όποια ώρα θες πια...
    Δεν μπορείς να κλείσεις τα πάντα και να κοιμηθείς ανενόχλητη πια...
    Δεν μπορείς να φας με την ησυχία σου πια...
    Δεν μπορείς να πας για ψώνια (τα απαραίτητα εννοώ, γιατί τα άλλα...)όποτε θες..
    Δεν μπορεις να μιλήσεις στο τηλέφωνο ούτε όποτε θες ούτε όσο θες πια...
    Δεν μπορεις να κάνεις σχέδια για "αύριο" όπως και όποτε θες πια...
    Όλα εξαρτώνται από αυτό το μικρό πολύτιμο φορτίο που έχεις στην κοιλίτσα σου και θα βγεί γενναίο, δυνατό και φωνακλάδικο στον κόσμο μας....αυτό θα κάνει κουμάντο πια....
    Δεν ξεχνώ ποτέ τον "πατατά" μου στην λαϊκή, όποτε με έβλεπε να πηγαίνω να ψωνίσω με την Αρτεμούλα, μου έλεγε...."για να σε δω τώρα που έχεις τον στρατηγό μαζί..."
    Και έτσι είναι...ένας μικρός στρατηγός θα διαφεντεύει γλυκά την ζωή σου...
    Όλα είναι δύσκολα, πρωτόγνωρα και εύκολα μαζί...γιατί θα τα κάνεις με μεγάλη αστείρευτη αγάπη...όπως και όλες οι μαμάδες πριν από εσένα...μαζί μ' αυτές και η δική σου...
    Να είναι όλα καλά και όλα θα γίνουν ως εκ θαύματος...η φύση ξέρει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

the bright side of blogging :: by andriana

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes