Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2016

Μολύβι και χαρτί


Όλοι έχουμε μία διέξοδο. Ή τουλάχιστον πιστεύω ότι θα ήταν χρήσιμο να έχουμε. Για εκείνες τις στιγμές που το μυαλό ξεχυλίζει από πληροφορίες, λίστες, υποχρεώσεις, έγνοιες, διλήμματα, ενθουσιασμό, ανυπομονησία. Τις στιγμές που θες να γαληνεύσεις, να κατανοήσεις, να αποδεχτείς, να εξωτερικεύσεις, να μοιραστείς. Για εμένα, εδώ και αρκετά χρόνια, μία από τις διεξόδους μου είναι το γράψιμο. Εξού και το lifelikes. Από αυτή την ανάγκη γεννήθηκε. Την ανάγκη όλα όσα νιώθω - ζω - σκέφτομαι και ούτως ή άλλως γράφω, να μπορώ να τα μοιραστώ με περισσότερο κόσμο ώστε να τα πάμε μαζί ένα βήμα παρακάτω.

Ευτύχησα να επιλέξω το επάγγελμά μου, εντελώς ενστικτωδώς, μη γνωρίζοντας ούτε έναν άνθρωπο που να το ασκεί αλλά με γνώμονα δύο βασικά χαρακτηριστικά του: τη συναναστροφή με ανθρώπους - την αλληλεπίδραση και το γράψιμο. Και έτσι, έχω περάσει μία επαγγελματική σχεδόν 10ετία και μια προσωπική σχεδόν 20ετία γραψίματος. Χωρίς καμία ουσιαστική 'σπουδή' πάνω στο γράψιμο, χωρίς καμία έρευνα, αλλά με εφόδιο την εσωτερική μου φωνή, την εσωτερική μου ανάγκη.

Και είναι τόσο όμορφο να γράφεις ιστορίες..... Ως επί το πλείστον τις δικές σου αλλά και των ανθρώπων σου. Και δεν είναι ρεπορτάζ. Δεν κάνεις αντικειμενική καταγραφή των γεγονότων. Ούτως ή άλλως τι σημαίνει αντικειμενικότητα; Και ποιος μπορεί να την υιοθετήσει; Είναι η δική σου, 100% μεροληπτική - υποκειμενική - προσωπική θεώρηση της ζωής. Και αυτή είναι η ομορφιά και ο πλούτος. Αυτό με ελκύει και σε όλους τους "συναδέλφους" γραφιάδες - bloggers που παρακολουθώ. Ο ξεχωριστός, μοναδικός τρόπος που ο κάθε ένας λαμβάνει τα ερεθίσματα και τα μετατρέπει σε εμπειρίες, σε γνώση, σε ... ζωή. Η υποκειμενικότητά μας ίσως είναι εν τέλει και ο πλούτος μας.

Αυτά σκεφτόμουν, ένα ηλιόλουστο, ήσυχο, ελβετικό μεσημέρι, ενώ καθόμουν στη γνωστή μου θέση στον καναπέ, με το laptop στο κίτρινο μαξιλάρι, αγναντεύοντας τη λίμνη, ακούγοντας pepper και γράφοντας.... για τα προσωπικά και τα επαγγελματικά. Και με γέμισε ένα αίσθημα πληρότητας, ευγνωμοσύνης, γαλήνης. Γιατί ένα μικρό κομμάτι ευτυχίας κρυβόταν σε αυτές τις τόσο καθημερινές - μπανάλ ίσως για κάποιους στιγμές.

Αλήθεια, ποια είναι η δική σας διέξοδος;

ανδριάνα

4 σχόλια:

  1. Και εγώ από μικρή, τό ίδιο έκανα...έγραφα τις σκέψεις μου, τους προβληματισμούς μου, τις απορίες και τις ανησυχίες μου ....σε κόλλες..πολλές κόλλες "διαγωνισμού" τις λέγαμε τότε...και τίς στοίβαζα, αρχικά στο γραφείο μου, και μετά ....όταν απέκτησα σύντροφο...του τις άφηνα στο μαξιλάρι του....κάθε που γύριζε από ταξείδι...έτσι χωρίς λόγο....και η αντίδραση αυτού..."πρέπει να έγραφες καλές εκθέσεις"...χι...χι...δεν σας το έχω ξαναπει νομίζω....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι ωραίο να μοιράζεσαι τα γραπτά σου. Εγώ εκτός από το blog, πάντα ντρεπόμουν να τα δείξω.

      Διαγραφή
  2. Τελικά τα blog μας ειναι σωτηρια για την ψυχικη μας υγεία ;)

    http://beautyfollower.blogspot.gr/

    ΑπάντησηΔιαγραφή

the bright side of blogging :: by andriana

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη LifeLikes