Νεο-μαμάδες

Ήταν ένα απλό, θα έλεγε κάποιος, ραντεβού στη γυναικολόγο μου. Με όλα αυτά που περνώ τον τελευταίο χρόνο όμως, απλό δεν το λες. Αφορούσε την εκτίμηση και τον επαναπροσδιορισμό του πλάνου της ορμονολογικής θεραπείας που είχα ξεκινήσει τον Νοέμβριο. Ήξερα ότι τα πράγματα δεν είχαν πάει όπως θα επιθυμούσαμε οπότε είχα τη μικρή μου αγωνία να δω τι εναλλακτικές υπήρχαν. Περίμενα λοιπόν στο μικρό σαλονάκι, χωρίς ίντερνετ (γιατί το ιατρείο είναι ισόγειο, χωμένο σε ένα μεγάλο συγκρότημα κτιρίων οπότε δεν είχε καθόλου σήμα) και κοιτούσα έξω από το παράθυρο μέχρι να με καλέσει η γιατρός.

Ακούω να χτυπά το κουδούνι, βήματα και τη φωνούλα ενός μωρού. Α, σκέφτομαι, ήρθε μια νέα μαμά με το μωρό της για τον κλασικό έλεγχο μετά τη γέννα. Μετά από λίγα λεπτά βλέπω έναν μπαμπά να μπαίνει στην αίθουσα αναμονής με το μωρό στο μάρσιπο, μπροστά στο στήθος του. Φορούσε τα ρούχα της δουλειάς, το παντελόνι εργασίας, οπότε υπέθεσα ότι είχε κάνει ένα διάλειμμα ώστε να μπορεί να είναι παρών σε αυτό το ραντεβού. Όλη την ώρα μιλούσε και φιλούσε τον μικρούλη που καθόταν στο στήθος του και ο οποίος ανταποκρινόταν όλο χαρά. Τους κοιτούσα και χαμογελούσα. Τι όμορφη εικόνα! Τι ωραίο να βλέπεις μπαμπάδες να παίρνουν τόσο ζεστά το ρόλο τους, να είναι παρόντες, τρυφεροί.... χαζομπαμπάδες. Γέμισε η καρδιά μου χαρά. 

Μετά από λίγα λεπτά όμως ακούω αργά και βαριά βήματα και βλέπω την μαμά να εισέρχεται και εκείνη στην αίθουσα αναμονής. Μου κόπηκαν τα πόδια. Με το ζόρι συγκρατήθηκα να μην κλάψω. Ουφ...... χτύπησε μια χορδή μέσα μου. Γιατί αυτό ακριβώς που ζει δεν το έχω ζήσει, αλλά έχω ζήσει αρκετά παρεμφερείς καταστάσεις ώστε να ξυπνήσουν μέσα μου και να με πλημμυρίσουν. Η μαμά περπατούσε πολύ αργά και ήταν εμφανώς ταλαιπωρημένη, πονεμένη, κουρασμένη. Της πήρε πόση ώρα μόνο και μόνο για να καταφέρει να κάτσει στην καρέκλα. Και αφού κατάφερε να καθίσει, δεν πέρασε ούτε ένα λεπτό και τα μάτια της έκλεισαν και την πήρε ο ύπνος. Ουφ..... Δίπλα της ο άντρας της με το μωρό να κάνουν αστεία και να χασκογελάνε, και εκείνη να μην μπορεί ούτε να ανοίξει τα μάτια της. Χαμένη στον πόνο της. Στην κούρασή της. Μόνη. Κάποια στιγμή της έφερε ο άντρας της το μωρό κοντά στο πρόσωπό της και εκείνη έκανε μια αμυδρή κίνηση ώστε να πλησιάσει τα χείλη της και να του δώσει ένα φιλάκι στο μάγουλο, και μετά έπεσε ξανά στη λήθη. Ακόμα και οι λιγοστές λέξεις έβγαιναν με τόσο κόπο από το στόμα της. Γέμισε η καρδιά μου θλίψη.

Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος που λέγεται γονεϊκότητα. Ώρα μετά, αφού είχα επιστρέψει σπίτι, δάκρυσα για εκείνη. Γιατί είδα και κομμάτια δικά μου, και ας μην γνωρίζω ούτε το όνομά της. Γιατί κανείς δεν μπορεί να μπει στη θέση μιας νεο-μαμάς, άυπνης, πονεμένης, αγχωμένης, ταλαιπωρημένης, εκτός -ίσως- από μια άλλη μαμά. Στεναχωρήθηκα για εκείνη που αντί να κάνει και αυτή αστεία με τον μικρό της όπως ο άντρας της, να του δείχνει τα πουλάκια που πετούν και τα φύλλα που κουνιούνται, ήταν χαμένη στον πόνο της, μόνη. Γιατί ναι, προφανώς ο μπαμπάς ήταν εκεί. Είχε αφήσει τη δουλειά του, είχε φορέσει τον μάρσιπο, είχε καλή διάθεση για χάρη του μωρού του, και αυτό σημαίνει πολλά. Ο πόνος όμως, η κούραση και η μοναξιά ήταν όλα μόνο δικά της. Δικός της γολγοθάς να ανεβεί και να υπερβεί. 

Ας δείχνουμε μεγαλύτερη τρυφερότητα, κατανόηση και ενσυναίσθηση στις νεο-μαμάδες. Το σώμα τους, η ψυχή τους, δημιούργησε ένα θαύμα και μετά βρέθηκαν μόνες να ξαναβρούν και να ξαναβάλουν τα κομμάτια του παζλ μαζί, ενός νέου παζλ, ενός νέου ανθρώπου που ξημέρωσε την ημέρα που έγιναν μητέρες.

ανδριάνα