Η ΤΗΛΕΘΕΑΣΗ

Αυτή η ανάρτηση θα μπορούσε να έχει τον τίτλο "Η Τηλεθέαση" (όπως και έχει) ή "Το Διάβασμα". Γιατί αυτές είναι οι δύο όψεις του ίδιου όμως νομίσματος. Το μόνο που αλλάζει είναι η οπτική γωνία. Θα σας εξηγήσω...

Ο συνοδοιπόρος και ο μικρός μου γιος, είναι μεγάλοι φαν των απανταχού αθλημάτων. Ως εδώ, όλα καλά. Και εγώ αγαπώ πολύ τον αθλητισμό, την κίνηση, το να νιώθω το σώμα μου δυνατό, να του βάζω νέες προκλήσεις, να μαθαίνω νέα πράγματα, να πιάνω νέα όρια. Και οι 3 μας λοιπόν αθλούμαστε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Η αγάπη όμως των αγοριών της οικογενείας δεν περιορίζεται στον αθλητισμό που κάνουν, αλλά επεκτείνεται (κατά πολύ) και στον αθλητισμό που παρακολουθούν μέσω της τηλεόρασης!

Εντάξει... και εγώ παρακολουθώ διάφορα αθλήματα (από στίβο και τέννις μέχρι ποδόσφαιρο και μπάσκετ), και το απολαμβάνω, αλλά όχι σε αυτόν τον βαθμό! Θα παρακολουθήσω κάποιους σημαντικούς αγώνες, σημαντικές διοργανώσεις, ειδικά αν συμμετέχει η εθνική ομάδα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα επέλεγα να παρακολουθήσω ΠΑΟ - Παναιτωλικός ή Westham - Everton ή Virtus - Monaco. Σε καμία περίπτωση! Θεωρώ τον χρόνο (μου) τόσο πολύτιμο, που αυτές οι τηλεθεάσεις νιώθω ότι όχι απλά δεν μου προσφέρουν κάτι, αλλά μάλλον ότι μου αφαιρούν κιόλας. Είναι και τόσα τα ενδιαφέροντα πράγματα που θέλω αλλά δυσκολεύομαι να βρω τον χρόνο να κάνω, που μόνο και μόνο η σκέψη του να κάθομαι σε έναν καναπέ και επί 2 ώρες να παρακολουθώ (άσχετες προς εμένα) ομάδες να αγωνίζονται, μου ακούγεται σαν βασανιστήριο. Βάλτε επιπλέον στην εξίσωση ότι αυτό γίνεται πολλάκις μέσα σε μία εβδομάδα, ε, τότε ο χαμένος -για εμένα- χρόνος που συσσωρεύεται είναι πραγματικά πολύς και πολύτιμος!

Η μάχη να πείσω τα αγόρια να μην δουν τον εκάστοτε αγώνα, μάλλον είναι ήδη χαμένη οπότε, αντί να χαλάω τη διάθεσή μου, αντί να χάνω τον χρόνο μου σε κάτι που δεν αγαπώ και δεν νιώθω ότι μου προσφέρει κάτι, αντί να γκρινιάζω, αποφάσισα να δράσω και να πάρω τον χρόνο αυτόν πίσω, στα χέρια μου.

Εδώ λοιπόν μπαίνει η άλλη όψη του νομίσματος που λέγαμε: "Το Διάβασμα". Αγαπώ τα βιβλία πολύ οπότε το να βρω επιπλέον χρόνο για διάβασμα (πέραν των αεροπλάνων - τρένων, πριν τον ύπνο και κάποιων σπάνιων ήσυχων απογευμάτων) είναι για εμένα πολύτιμο δώρο. Ιδού λοιπόν αυτός ο χρόνος. Τις καθημερινές, όταν το βράδυ τα αγόρια παίρνουν θέση για τηλεθέαση, εγώ παίρνω θέση δίπλα τους, στον ίδιο καναπέ, αλλά με το βιβλίο μου στο χέρι. Και είμαστε όλοι μαζί, οπότε μπορούμε να αλληλεπιδράσουμε αν κάτι συμβεί ή αν θέλουμε κάτι να συζητήσουμε, και αφοσιώνεται ο καθένας σε αυτό που πραγματικά αγαπά. Αποτέλεσμα; Είμαστε στον Απρίλιο και βρίσκομαι ήδη στο 4ο βιβλίο του έτους! Και μερικά από αυτά ήταν πραγματικά "Οδύσσειες" με 800 σελίδες! Πόση χαρά παίρνω που μπορώ να τα προχωράω, να αφήνομαι στη ροή των ιστοριών, να διαβάζω όσο αντέχω.... 

Win - win! Όλοι χαρούμενοι, όλοι κερδισμένοι, κάνοντας αυτό που αγαπά ο καθένας.

Δεν σας κρύβω ότι ακόμα εύχομαι να μειωνόταν η τηλεθέαση των αγοριών αλλά τουλάχιστον τώρα έχω βρει μια χρυσή τομή ώστε να είμαστε όλοι πάνω - κάτω ικανοποιημένοι. Όλα είναι λοιπόν θέμα οπτικής. Πώς ένα εμπόδιο ή μια όχληση, μπορούμε να την μετατρέψουμε σε πλεονέκτημα και δώρο. Είναι και ένα μάθημα διεκδίκησης. Ειδικά όσον αφορά τη διεκδίκηση του δικού μας χρόνου, για αυτά που θρέφουν τη δική μας ψυχή. Γιατί περί ορέξεως... διάβασμα. Το να περιφρουρούμε λοιπόν και να βάζουμε σε προτεραιότητα αυτά που εμείς αγαπούμε και λαχταρούμε, δεν είναι αυτονόητο, ειδικά όταν είσαι εργαζόμενη / μαμά / σύζυγος / νοικοκυρά κτλ κτλ. Και ειδικά όταν το trend πολλές φορές δεν συμβαδίζει με αυτό που ποθούμε.

Το μάθημα λοιπόν που πήρα εγώ είναι να είμαι όσο πιο κοντά στα δικά μου θέλω μπορώ, και ας μην τα εστερνίζονται οι υπόλοιποι. Και να βρίσκω λύσεις όταν βλέπω ότι κάποιες καταστάσεις δύσκολα αλλάζουν.

Αν έχετε βιβλιοπροτάσεις, καλοδεχούμενες!

ανδριάνα