ΠΕΡΙ ΣΧΕΣΕΩΝ

Φανταστείτε τότε, στην εφηβεία σας, να είχατε ντοκουμέντα από όλες τις άβολες, ταπεινωτικές, ευαίσθητες στιγμές σας. Τότε που ζητήσατε από ΤΟ κορίτσι να χορέψετε και αρνήθηκε. Τότε που γίνατε κόκκινη σαν πατζάρι με το που κάθισε ΤΟ αγόρι στη διπλανή θέση του πούλμαν. Τότε που χορεύατε πραγματικά χωρίς κανείς να σας κοιτά (και σίγουρα χωρίς κανείς να σας βιντεοσκοπεί). Τότε που παίζατε μπουκάλα και έπρεπε να φιλήσετε τον φίλο σας ή τότε που χορεύατε μπλουζ και κοιτούσατε αμήχανα δεξιά - αριστερά μη ξέροντας πόσο κοντά πρέπει να πάτε. Τόσες και πόσες ακόμα άβολες, αμήχανες, περίεργες στιγμές, πολύτιμες όμως και απαραίτητες. Γιατί αν δεν περάσεις από αυτές, τότε πώς θα μάθεις; Πώς θα ωριμάσεις; Πώς θα εξασκηθείς; Και όπως είχαμε συζητήσει και παλαιότερα, ωραίο είναι όλα αυτά να γίνονται στη σωστή ώρα για να είναι και ... ωραία. Οπότε τότε, στα 80s και στα 90s, αφηνόμασταν στις εμπειρίες χωρίς να νιώθουμε το βάρος της αιωνιότητας! Το βάρος της παντοτινή αποτύπωσης ή ταπείνωσης ή ντροπής. Αφηνόμασταν, μαθαίναμε, απολαμβάναμε, προσαρμοζόμασταν, ξαναπροσπαθούσαμε, εξελισσόμασταν... 

Δεν ξέρω αν έχετε εσείς εφήβους κοντά σας και αν συζητάτε για αυτά τα θέματα; Εγώ με τις δεκαεξάχρονες ανιψιές μας, τον εικοσάχρονο πλέον βαφτισιμιό μας και τα παιδιά αγαπημένων φίλων, προσπαθώ να τα παρατηρώ και όπου μπορώ, να τα ρωτώ. Έτσι, παρατηρώ ότι ακόμα και παιδιά 16-17 χρονών δεν έχουν καμία σχέση με το αντίθετο φύλο. Σχεδόν κανένα ενδιαφέρον. Κορίτσια βγαίνουν με κορίτσια, αγόρια με αγόρια. Ακόμα και τα πάρτυ των γενεθλίων δεν είναι πια πάρτυ. Είναι μάζωξη καμιά δεκαριά ατόμων (maximum), συνήθως του ενός φύλου, είτε σε κάποιο σπίτι, είτε σε κάποιο εστιατόριο. Χωρίς πολυκοσμία, χωρίς ετοιμασίες, χωρίς μουσικές, χωρίς χορούς, χωρίς αμήχανα γέλια, χωρίς χτυποκάρδια. 

Προσωπικά, θυμάμαι ακόμα το αγοράκι με το οποίο ήμουν ερωτευμένη στο νηπιαγωγείο! Μπορεί να μην του είχα μιλήσει ποτέ, αλλά καρδιοχτυπούσα όποτε περνούσε από δίπλα μου. Και βεβαίως θυμάμαι τον παιδικό μου έρωτα, εκεί στην Πέμπτη Δημοτικού, τον Χάρη, ο οποίος έμελλε να αναβιώσει ξανά στην εφηβεία, εκεί στα 16. Θα μου πείτε, τι "έρωτας" μπορεί να είναι στα 10; Έρωτας πλατωνικός αλλά πραγματικός έρωτας! Μόνο που καθόταν δίπλα μου, μου ήταν αρκετό. Μόνο που με είχε επιλέξει, μου ήταν υπερ-αρκετό. Μόνο που τον έβλεπα και τον καμάρωνα, μου ήταν αρκετό. Βεβαίως από εκεί, από τα 10, ήρθαν και άλλοι "έρωτες" (δεν ξέρω καν αν πρέπει να τους βάλω σε εισαγωγικά ή όχι γιατί τι σημαίνει εν τέλει 'έρωτας';). Ο Αλέξης, για παράδειγμα, στο γυμνάσιο, που άλλαξε σχολείο μετά από ένα χρόνο και καταρακώθηκα. Και ερχόταν σε κάποια διαλείμματα να με δει και μαζευόταν ολόκληρη η τάξη. Μου είχε φέρει και δώρο μία ροζ κοσμηματοθήκη η οποία κατά πάσα πιθανότητα κάπου τριγυρνά ακόμα στο παιδικό μου δωμάτιο. Και με την ηλικία, βεβαίως, άλλαζαν και οι σχέσεις. Και οι πολυπλοκότητες. Με αποκορύφωμα εκεί στο Λύκειο όπου ως δια μαγείας (καρμικό;), επανενωθήκαμε με τον Χάρη (ναι, αυτόν του Δημοτικού) και ήταν η ατμόσφαιρα εκρηκτική από την αρχή. Τρία χρόνια μείναμε μαζί, αφού τελειώσαμε και το Λύκειο, και περάσαμε από χίλια κύμματα... Από το πιο δημοφιλές ζευγάρι του σχολείου και όνειρα για το πώς θα παντρευτούμε, μέχρι την προδοσία (ναι, με συμμαθήτριά μας), την απομυθοποίηση, τον σπαραγμό και εν τέλει τον χωρισμό. 

Όλα αυτά, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με τις θετικές και τις αρνητικές εμπειρίες, τις επιτυχίες αλλά και τις ματαιώσεις, τις ονειροπολήσεις και τις απότομες προσγειώσεις, με προετοίμαζαν σταδιακά για τις ενήλικες αγάπες μου και σχέσεις. Και πολλές μπορεί να μην ήταν σε αριθμό, αλλά ήταν ουσιώδεις. Και είχα μάθει κάπως καλύτερα τον εαυτό μου, μπορούσα να απορρίψω ευκολότερα γιατί γνώριζα (και μέσω trial & error βεβαίως) τι μου ταιριάζει και τι όχι, και κυρίως ότι δεν χρειάζομαι κανέναν για να είμαι πλήρης. Έτσι, ακόμα και στο peak, εκεί στα 20, είχα επιλέξει να μείνω μόνη για έναν χρόνο, μη δίνοντας χώρο σε τίποτα και κανέναν που δεν με ικανοποιούσε. Και ήταν μια εξαιρετική χρονιά. Και την αμέσως επόμενη, εκείνο το καλοκαίρι των 22 Αυγούστων μου, λίγες ημέρες πριν τα γενέθλιά μου, γνώρισα τον συνοδοιπόρο.

Θα τα ζούσα όλα αυτά αν ήξερα ότι ένα κινητό θα αποτύπωνε όλες αυτές τις στιγμές; Αν είχα ντοκουμέντα από τότε που κοκκίνιζα όταν τον έβλεπα στα 10 ή τότε που χόρευα house στα underground bars του Ψυρρή ή τότε που έκλαιγα απαρηγόρητη αντιμέτωπη με την προδοσία; Θα τολμούσα; Θα απολάμβανα το ίδιο τη στιγμή; Θα δινόμουν ολοκληρωτικά χωρίς να σκέφτομαι τα posts / likes / sms; Το άκουσα σε ένα συνέδριο και μου φάνηκε τόσο αληθινό. Οι νέοι δεν χορεύουν πια σε πάρτυ και σε μπαρ γιατί πολύ απλά ξέρουν ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο μπορεί να φωτογραφηθούν ή να βιντεοσκοπηθούν, με άγνωστες συνέπειες. Το έχουν ζήσει στο πετσί τους και πλέον, αυτός ο φόβος φωλιάζει πια βαθιά στο υποσυνείδητο. Ο φόβος του εξευτελισμού. Της κοροιδίας. Των ντοκουμέντων. Πόσο αληθινό και πόσο λυπηρό ταυτόχρονα. Ο φόβος της έκθεσης. Της έκφρασης. Της τόλμης. Της απόλαυσης. Γιατί πλέον το να εκτεθείς, δεν είναι στους δυο - τρεις που είναι παρόντες, αλλά στους δεκάδες, μπορεί και εκατοντάδες που θα δουν ένα post ή θα λάβουν ένα μήνυμα. Για να αποφύγουν λοιπόν τα χειρότερα, χάνουν τελικά τα καλύτερα. Και δεν μιλούν στο κορίτσι, και δεν χορεύουν το αγαπημένο τους τραγούδι, και δεν περπατούν χέρι - χέρι... Εδώ ακόμα και στη δική μας ηλικία, άνθρωποι 40+, έχουν πια ξεχάσει πώς είναι να γνωρίζεις κάποιον, να τον προσεγγίζεις δια ζώσης. Απλές, κοινωνικές δεξιότητες που χάνονται από γενιά σε γενιά και αντικαθίστανται από οθόνες, και scrolls, και likes.

Σαν αντιστάθμισμα, διάβασα, ότι σε διάφορες γωνιές του πλανήτη είναι πλέον μόδα τα πάρτυ χωρίς κινητά. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Για να μπορείς να κινηθείς, να χορέψεις, να επικοινωνήσεις ελεύθερα! Για να κοινωνικοποιηθείς physically, όχι digitally. Κάποιοι μάλιστα καταλήγουν, λέει, να ανταλλάσουν τηλέφωνα γράφοντας τον αριθμό τους σε χαρτοπετσέτες! Φανταστείτε.

ανδριάνα