HOW WAS YOUR WEEK?

• Δευτέρα, και από ταξίδι σε ταξίδι.
• Αυτή τη φορά όμως εργασιακό, στην Αθήνα, για επίσκεψη στην τοπική ομάδα, με τους Πολωνούς συναδέλφους και ένα workshop στο οποίο θα παρευρισκόμουν για πρώτη φορά (στο πλαίσιο των νέων αρμοδιοτήτων που συμφωνήσαμε).
• Ξύπνημα νωρίς, uber στις 7 παρά, καφέ στο χέρι και τρένο για το αεροδρόμιο της Γενεύης.
• Όλα πήγαν βάση προγράμματος με την πτήση, χωρίς καθυστερήσεις, και αργά το μεσημέρι προσγειώθηκα στο Ελ. Βενιζέλος.
• Πήρα ένα ταξί και για τα 40 περίπου λεπτά διαδρομής αναλύσαμε χίλια - δυο θέματα, συμπεριλαμβανομένων των απεργιών & αιτημάτων των οδηγών ταξί (αντιδρούν στα υποχρεωτικά, ηλεκτρικά οχήματα).
• Έφτασα κατευθείαν στη Γλυφάδα και το σπίτι της κας Μαρίας -οικογενειακής φίλης- όπου ήταν ήδη οι γονείς και η πεθερά μου για το γεύμα της Καθαρής Δευτέρας.
• Έφαγα την λαγάνα και την ταραμοσαλάτα που αγαπώ, τα είπαμε, και απογευματάκι επιστρέψαμε όλοι μαζί στο πατρικό μου.
• Το αρχικό σχέδιο ήταν να δω την αδελφή μου αλλά άργησαν να γυρίσουν από τους δικούς τους φίλους και έτσι πήρα -ακόμη- ένα ταξί για την Κηφισιά.
• Η κίνηση πολλή αυξημένη (επιστροφή λόγω της αργίας φαντάζομαι) οπότε μου πήρε πάνω από ώρα να φτάσω στο ξενοδοχείο όπου θα έμενα μέχρι την Παρασκευή.
• Έφτασα, τακτοποιήθηκα, μίλησα με τα αγόρια μου και τσουπ, να 'τοι και οι 2 συνάδελφοι Πολωνοί, ο Sebastian και ο Piotr.
• Είχαν φτάσει και ήταν πεινασμένοι!
• Βγήκαμε λοιπόν με τα πόδια στην πλατεία της Κηφισιάς, πολλές επιλογές δεν είχαμε, οπότε καθίσαμε για σουβλάκια.
• Επιστροφή στο δωμάτιο αργά, ντους και ύπνος.
• Τρίτη, και το ξυπνητήρι χτύπησε 7 παρά, πρωινό οι 3 μας και ταξί για τον εξωτικό Ασπρόπυργο.
• Εκεί μας περίμενε η αγαπημένη συνάδελφος Μαρία ώστε να ξεκινήσουμε το 3ήμερο workshop με τη συμμετοχή περίπου 20-25 ατόμων από διαφορετικά τμήματα της εταιρείας.
• Πήραμε λοιπόν θέσεις στη μεγάλη αίθουσα, ξεκινήσαμε με τις συστάσεις και μετά ανέλαβε η ελληνική ομάδα να παρουσιάσει τα τωρινά δεδομένα.
• Μικρό διάλειμμα για φαγητό (στην ίδια αίθουσα) και non-stop συζητήσεις και παρουσιάσεις μέχρι αργά το απόγευμα.
• Εξαιρετικά ενδιαφέρουσες συζητήσεις, ειδικά για εμένα που κάποια από τα αντικείμενα ήταν καινούργια.
• Και επειδή σε αυτήν την εταιρεία κάπως εξελισσόμαστε όλοι κυκλικά, βρέθηκα να συνεργάζομαι ξανά με συναδέλφους που είχαμε να τα πούμε χρόνια!
• Οι σφιχτές αγκαλιές και τα αληθινά χαμόγελα είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή και επιβεβαίωση της φήμης που όλοι δημιουργούμε (ηθελημένα ή μη).
• Βράδυ πια επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο (με μια ακόμη Πολωνή συνάδελφο που είχε φτάσει το μεσημέρι) και βγήκαμε κατευθείαν για φαγητό.
• Το πήρα πάνω μου και επέλεξα τον Τζίτζικα και Μέρμηγκα, ένα εστιατόριο που αγαπώ για το ελληνικό του μενού και το πάντα υψηλό του επίπεδο στη γεύση και την εξυπηρέτηση.
• Φάγαμε λοιπόν εξαιρετικά, και με αφορμή τα πιάτα από τα διαφορετικά μέρη της Ελλάδας (από τσιγαριαστά, κρητικά χόρτα και Χιώτικη μαστίχα, μέχρι Μαλαγουζιά και ανθότυρο), τους μετέφερα ιστορίες για τους τόπους αυτούς.
• Με τέτοιο πάθος που ο σερβιτόρος με ρώτησε αν είμαι ξεναγός και γνωρίζω τόσα πράγματα.
• Περάσαμε πραγματικά πολύ όμορφα, οι Πολωνοί συνάδελφοι ενθουσιάστηκαν με το φαγητό, γελάσαμε, τσουγκρίσαμε, αγαπηθήκαμε ακόμη περισσότερο, και μεσάνυχτα πια επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο.
• Τετάρτη, και ο Στεφανάκος ανέβασε λίγο πυρετό μες στη νύχτα.
• Το πρωί ήταν όμως καλά και πήγε σχολείο, απλά δεν πήγε στις αθλητικές δραστηριότητες ώστε να ξεκουραστεί.
• Το δικό μας πρόγραμμα ξεκίνησε με το ίδιο μοτίβο: πρωινό στο ξενοδοχείο, ταξί, γραφείο και συναντήσεις.
• Το δεύτερο μέρος όμως είχε field visit οπότε μας φόρτωσε η Μαρία στο αυτοκίνητό της και για το απόγευμα κάναμε τουρ στις περιοχές της Καλλιθέας και του Συντάγματος, συναντώντας συναδέλφους των Πωλήσεων και ανταλλάσοντας απόψεις με τους λιανοπωλητές.
• Πολύ εποικοδομητική "εκδρομή", με πολλά χιλιόμετρα (με το αυτοκίνητο αλλά και με τα πόδια), ωραίο ήλιο και κλείσιμο στο Ovio για late lunch (γιατί είχε πάει 17.00 και δεν είχαμε φάει από το πρωί).
• Πολύ όμορφος χώρος, με μικρό - στοχευμένο μενού. 
• Εγώ πήρα μια γευστικότατη κολοκυθόσουπα γιατί προβλεπόταν και βραδινό μετά από λίγες ώρες.
• Με αυτά και με εκείνα (και με την τρελή κίνηση της Αθήνας που είχα ξεχάσει + ένα ατύχημα), αργήσαμε πολύ να γυρίσουμε και έπρεπε να ολοκληρώσουμε και μια παρουσίαση με τα συμπεράσματα της επίσκεψής μας.
• Ίσα - ίσα προλάβαμε να πάμε στα δωμάτια να αλλάξουμε ώστε να ξαναβγούμε.
• Ευτυχώς συμφώνησαν και οι 3 συνάδελφοι και έτσι ξεκινήσαμε με τα πόδια, 20' περίπου περπάτημα, μέχρι την Stoffa όπου θα δειπνούσαμε με καμιά δεκαριά ακόμη συναδέλφους από την Ελληνική ομάδα.
• Ο χώρος πανέμορφος, το φαγητό πολύ γευστικό (πειραγμένο ελληνικό μενού), οι συζητήσεις ενδιαφέρουσες (επαγγελματικές αλλά και μη)....
• Ξανά, μεσάνυχτα πια, περπατήσαμε πίσω στο ξενοδοχείο μας.
• Το να είσαι με τόσα άτομα συνεχώς, επί σειρά ημερών, είναι αρκετά κουραστικό, ακόμη και αν είναι αγαπημένοι άνθρωποι / συνάδελφοι, ακόμη και αν όλες οι συναντήσεις πάνε καλά.
• Είσαι συνέχεια alert, να ακούσεις, να καταλάβεις, να απαντήσεις, να συντονίσεις, να υποδεχτείς, να ρωτήσεις. Mental overdose.
• Αν δεν έχεις και καθόλου χρόνο αποσυμπίεσης, λίγης ησυχίας, τότε απλά η κούραση πολλαπλασιάζεται.
• Στο ελβετικό μέτωπο, ο Στεφανάκος επέστρεψε νωρίς σπίτι από το σχολείο, δεν ένιωθε καλά όμως το στομάχι του οπότε έφαγε λίγο και στεγνά, ανέβασε λίγο πυρετό και κοιμήθηκε νωρίς.
• Ο γλυκός μου!
• "Καλά είμαι μαμά, μην ανησυχείς".
• Πέμπτη, και η κούραση άρχισε να είναι πιο εμφανής.
• Ξύπνημα και αναχώρηση ακόμα πιο νωρίς, και εκτενής συνάντηση με όλη την ομάδα ξανά (περίπου 20 άτομα) για το κλείσιμο του workshop.
• Και σε κάθε βήμα που έκανα στα γραφεία, να 'σου και ένας συνάδελφος με τον/την οποία είχαμε συνεργαστεί στο παρελθόν. Και δώστου αγκαλιές, και γέλια, και updates. Πόσο χαίρομαι με τη σχέση που έχω με τις αγορές μου!
• Πολύ δημιουργικές συζητήσεις, ανταλλαγή απόψεων για το Β2Β όραμα της επόμενης μέρας, ασκήσεις επί χάρτου και πλάνα.
• Το απόγευμα οι δύο Πολωνοί συνάδελφοι πετούσαν για πίσω, αποχαιρετίσαμε και ευχαριστήσαμε και τους Έλληνες συναδέλφους για την εξαιρετική τους φιλοξενία, και μείναμε ο Sebastian και εγώ για λίγο ώστε να ηρεμήσουμε και να κάνουμε μια αναδρομή σε αυτές τις 3-4 μέρες.
• Είναι ένας από τους πολύ αγαπημένους μου συναδέλφους, τον οποίο συνάντησα για πρώτη φορά αυτοπροσώπως μόλις πριν λίγες εβδομάδες, αλλά με τον οποίο έχουμε έρθει πολύ κοντά.
• Συζητήσαμε λοιπόν τα - της - δουλειάς αλλά και τα - της - καρδιάς.
• Εκείνος θα έμενε για ακόμη 3 μέρες Ελλάδα, θα παραλάμβανε ακόμη έναν φίλο του, και θα έφευγαν οδικώς για Πελοπόννησο ώστε να πάνε για πεζοπορία στο φαράγγι του Λούσιου.
• Γιατί για αρκετές εθνικότητες, διακοπές δεν σημαίνει ξαπλώστρα, αλλά άθληση στη φύση.
• Ταξί ξανά (όσα ταξί πήρα αυτές τις ημέρες δεν είχα πάρει το τελευταίο εξάμηνο), ξενοδοχείο για λίγο και τοπική, σύντομη συνάντηση στο Κεφαλάρι με τον κουμπάρο (που δουλεύει εκεί), την κουμπάρα και την συννυφάδα μου (δεν το έχω καθόλου με αυτούς τους τίτλους, και δεν μου πολυαρέσουν κιόλας να σας πω την αλήθεια, αλλά έτσι κάπως καταλαβαίνετε καλύτερα τις σχέσεις).
• Καθίσαμε για ένα κρασί και ένα τσάι, αγκαλιαστήκαμε, τα είπαμε πεταχτά και χωριστήκαμε.
• Πόση κούραση! Σωματική και νοητική.
• Μπήκα για μπάνιο, λούστηκα (ούτε να λουστώ δεν είχα προλάβει) και έπεσα για ύπνο.
• Ο Στεφανάκος ήταν πάλι με πυρετό το βράδυ, με καλή όμως διάθεση.
• Παρακολούθησαν και την ομάδα τους, τον ΠΑΟ, να κερδίζει στα πέναλτι και να περνάει στην επόμενη φάση του Europa League, οπότε πετούσαν στα σύννεφα. 
• Παρασκευή, και ενώ θα μπορούσα να ξεκουραστώ λίγο και να κάνω δυο πράγματα για εμένα, πάλι με ξυπνητήρι στις 07.00 ξύπνησα.
• Έφαγα μόνη μου πρωινό, πακετάρισα, έκανα check out και πήρα ταξί (πρωτότυπο!) για την Βούλα και το σπίτι της αδελφής μου.
• Μόνες μας είμασταν οπότε τα είπαμε λιγάκι.
• Νιώθω, δυστυχώς, ότι όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο πολύ στενεύει η γκάμα των συζητήσεών μας. Η καθημερινότητά της δεν έχει πολλά ερεθίσματα (πέραν του κέντρου αποκατάστασης και των φίλων που συναντά τα σαββατοκύριακα) οπότε προσπαθώ εγώ να φέρω στην επιφάνεια γενικά θέματα (από ταινίες μέχρι την ειδησειογραφία). 
• Παρέα με την μαμά μου πήγαμε το μεσημέρι στο αεροδρόμιο, έκανα check in την βαλίτσα και καθίσαμε οι δυο μας να τσιμπήσουμε.
• Πήρα και στον Στεφανάκο σουβενίρ (εννοείται) μια ζακέτα από το μαγαζί Antenokounbros και η μαμά μου του πήρε ένα tshirt.
• Πήρα και κάτι γλυκάκια για το γραφείο και προχώρησα προς την πύλη.
• Δυστυχώς οι πτήσεις φεύγουν πιο συχνά με καθυστερήσεις παρά στην ώρα τους.... 
• Με μια ώρα λοιπόν καθυστέρηση αναχωρήσαμε και ένιωθα τόσο κουρασμένη που έκλειναν τα μάτια μου.
• Προχώρησα το νέο μου βιβλίο (το 3ο για το 2026), The Goldfinch, το οποίο με συνεπήρε από το πρώτο κεφάλαιο (και με γέμισε με δάκρυα και ένα κόμπο στο στομάχι).
• Στη Γενεύη όλα προχώρησαν αρκετά γρήγορα, πήρα την βαλίτσα, μπήκα στο τρένο, πήρα ταξί και κατά τις 20.00 ήμουν σπίτι.
• Ο Στεφανάκος ήταν τόσο πτώμα που τον είχε πάρει ο ύπνος από τις 19.00! Ο γλυκός μου.
• Τα είπαμε με τον συνοδοιπόρο και πήγα και εγώ κατευθείαν για ύπνο.
• Σάββατο, και κατά τις 08.00 σηκωθήκαμε ο Στεφανάκος και εγώ και τα είπαμε αγκαλιά στον καναπέ.
• Ετοιμάστηκα, του έφτιαξα πρωινό και ξεκίνησα για τη γυμναστική όπου θα είχαμε απαρτία με τα κορίτσια.
• Λεωφορείο, κέντρο Λωζάνης, γυμναστήριο και μετά Arctic Cafe οι 3 μας με εκτενή ατζέντα (ταξίδια, επαγγελματικά θέματα, πρόγραμμα ανοιξιάτικων εξορμήσεων, εξετάσεις ελληνομάθειας, οικογενειακά θέματα, ανακαινίσεις....)!
• Ο συνοδοιπόρος άφησε τον μικρό στο ελληνικό σχολείο, ήρθε λίγο στην παρέα μας και μετά συνέχισε με τον φίλο Μύρωνα στο δικό τους στέκι.
• Παραλαβή από το ελληνικό σχολείο, σούπερ μάρκετ και σπίτι για σπιτικές πίτσες και ξεκούραση.
• Ξαπλώσαμε στον καναπέ, χαζέψαμε ταινία και αφού κοιμήθηκε ο μικρός παρακολουθήσαμε με τον συνοδοιπόρο τις ραγδαίες εξελίξεις στην Μέση Ανατολή και συγκεκριμένα στο Ιράν, με την επέμβαση ΗΠΑ - Ισραήλ και τον θάνατο του Khamenei.
• Ξέρετε, αντικειμενική δεν είμαι με το συγκεκριμένο θέμα καθώς έχω πολύ αγαπημένη φίλη Ιρανή, οπότε έχω συζητήσει πολλάκις και σε μεγάλο βάθος την κατάσταση της χώρας.
• Για εκείνη, και άρα και για εμένα, η εξόντωση αυτού του δικτάτορα και βασανιστή είναι λόγος χαράς. Η μόνη μου ευχή είναι να μπορέσει ο περήφανος και ιστορικός λαός του Ιράν να δημιουργήσει την επόμενη ημέρα που του αξίζει, υπό τους δικούς του όρους.
• Κυριακή, και επιτέλους, ξύπνημα χωρίς ξυπνητήρι και τρέξιμο!
• Και είχε και έναν ωραίο ήλιο!
• Πρωινό, συμμαζέματα, διαβάσματα και αναχώρηση.
• Μέσα από την πάντα εντυπωσιακή διαδρομή, φτάσαμε στο αγαπημένο Le Coucou όπου είχαμε γεύμα 4 οικογένειες Ελλήνων: η δική μας, της Ηρούς, της Σοφίας και της Ιφιγένειας.
• Μετά από χρόνια, είχαν ανανεώσει κάπως και το μενού οπότε δοκιμάσαμε και νέα πιάτα (εγώ πήρα παπαρδέλλες με τρούφα), τα είπαμε, γελάσαμε, παίξαμε (από τον κύβο του Ρούμπικ μέχρι γρίφους), θαυμάσαμε την θέα, περπατήσαμε και συνεχίσαμε στο Montreux για ήλιο, βόλτα και ένα τσάι.
• Πόσο τυχεροί είμαστε με τους φίλους μας στην Ελβετία! Διαφορετικές παρέες με την ίδια όμως αγάπη και σεβασμό και αξίες.
• Αργά το απόγευμα επιστρέψαμε σπίτι, ο μικρός κοιμήθηκε νωρίς, ο συνοδοιπόρος παρακολούθησε ποδόσφαιρο και εγώ έγραψα και ετοιμάστηκα για επιστροφή στο γραφείο μετά από 2 εβδομάδες!

Καλή εβδομάδα & καλό μήνα!

Το πιο δύσκολο -για εμένα τουλάχιστον- μέρος του χρόνου πέρασε κιόλας!

ανδριάνα