HOW WAS YOUR WEEK?

• Δευτέρα, με κρύο αλλά καθαρούς ουρανούς.
• Γραφείο και οι δύο.
• Το απόγευμα οι έτεροι συμμαθητές - συναθλητές του Στέφανου δεν θα πήγαιναν στην προπόνηση (ο ένας τραυματίας και τον άλλο τον παραλαμβάνει η γιαγιά του τις Δευτέρες) οπότε αναχωρήσαμε από τη δουλειά, έμεινα εγώ σπίτι να ετοιμάσω το φαγητό, και τον πήγε ο συνοδοιπόρος στο γήπεδο.
• Μιλήσαμε και με τον φίλο Μύρωνα που είχε τα γενέθλιά του και γέλασα πολύ γιατί οι συνομηλίες του με τον συνοδοιπόρο είναι κάτι μεταξύ stand up comedy και talk show.
• Στο ανοιχτό γήπεδο ξανά, άλλαξαν και οι ώρες, όποτε μέχρι να επιστρέψει ο Στέφανος από την προπόνηση είχε πάει 19.30!
• Φαγητό, μπάνια και ξεκούραση.
• Εμείς ολοκληρώσαμε και τον 2ο κύκλο του The Night Manager, με ανατροπές βεβαίως. Κάτι μου λέει ότι θα υπάρξει και 3ος κύκλος.
• Τρίτη, και γραφείο ξανά για εμένα.
• Και με το που μπαίνω στο γραφείο μας, εκεί στις 9 παρά, τσουπ να 'σου ο παλιός μας συνάδελφος που έχει μεταφερθεί στο Μεξικό.
• Το εργασιακό πρόγραμμα είχε 2 Town Halls, ένα το πρωί με τον CEO της εταιρείας (αυτοπροσώπως στο κτίριό μας) και ένα το απόγευμα με τον δικό μας VP (αυτοπροσώπως και αυτό).
• Ε, το πρωί έτρεχα με κάτι αρχεία που έπρεπε να συμπληρώσουν οι αγορές, το μεσημέρι επέστρεψα στο μάθημα Body Pump (και πολύ το χάρηκα), και το απόγευμα είδα για λίγο την συνάδελφο Renata.
• Ξέρετε τι είναι σημαντικό για εμένα στις φιλικές σχέσεις; Να νιώθω ειλικρινές ενδιαφέρον από τον φίλο / την φίλη για το τι συμβαίνει στη ζωή μου.
• Πολλές φορές, δυστυχώς, οι συζητήσεις μονοπωλούνται από μονολόγους. Άνθρωποι τόσο βουτηγμένοι στη δική τους πραγματικότητα, στα δικά τους θέματα, που δεν θέλουν, ούτε τους ενδιαφέρει, να δουν πέρα από τη μύτη τους. Έτσι, απλά περιαυτολογούν.
• Αυτό για εμένα είναι και μια πρώτη ένδειξη ότι η "φιλία" έχει αρχίσει να φθίνει. Και το έχω τσεκάρει αρκετές φορές και βγαίνει πάντα αλήθεια.
• Παρατηρήστε το λοιπόν.... σας ρωτούν οι φίλοι και δείχνουν πραγματικό ενδιαφέρον, ή απλά μονολογούν και εσείς είστε ένας απλός ακροατής;
• Με την Renata λοιπόν μιλήσαμε και οι δύο, από καρδιάς, για τα θέματα που μας απασχολούν και το χάρηκα πολύ.
• Ο Στεφανάκος μετά τα drums είχε ιδιαίτερο μάθημα τέννις (επειδή είναι στο αγωνιστικό τμήμα, το πακέτο περιλαμβάνει και συγκεκριμένο αριθμό ιδιαίτερων μαθημάτων) οπότε τον είχε πάει ο συνοδοιπόρος.
• Εγώ, από την άλλη, είχα αποστολή στο κέντρο της Λωζάνης για να επιστρέψω μια ξύλινη ψωμιέρα που είχαμε αγοράσει το Σάββατο η οποία όμως, με το που την βγάλαμε από το κουτί, αποδείχθηκε σπασμένη (πόσο κρίμα! την δέχτηκαν πίσω βεβαίως και μας παρήγγειλαν καινούργια) και να αγοράσω ακόμη ένα παιδικό δώρο καθώς αυτό το πσκ έχει 2 πάρτυ ο Στέφανος.
• Με αυτά και με εκείνα, επέστρεψα σπίτι 18.30 και ξεκίνησα τις μαγειρικές (σολομό με πουρέ για τα αγόρια, τόφου για εμένα).
• Κατέφτασαν και τα αγόρια, τσιμπήσαμε, έφυγε ο συνοδοιπόρος για το μπάσκετ του, κάναμε εμείς τα μπάνια μας, είδαμε λίγο Master Chef, κοιμήθηκε ο μικρός και έγραψα εγώ λιγάκι.
• Τετάρτη, και μείναμε σπίτι καθώς μας είχε ζητήσει η δασκάλα των γαλλικών μας να μεταφέρουμε το μάθημα, και είχα και τα πήγαινε-έλα του μικρού στο τέννις.
• Γαλλικά λοιπόν στις 08.00 και αρκετή δουλειά από το σπίτι μετά.
• Συνέχεια στο εστιατόριο του τέννις το απόγευμα, επιστροφή σπίτι, μαγείρεμα, επέστρεψε και ο συνοδοιπόρος, συζητήσαμε, παίξαμε με τον μικρό...
• Τις τελευταίες ημέρες έχω αρχίσει και έρευνα για τις Βρυξέλλες που θα πάμε το Πάσχα.... τι να δούμε, πού να φάμε. 
• Η κερασιά μας άνθισε! Γέμισε! Πόση ομορφιά!
• Πέμπτη, και γραφείο ξανά, με δύο αυτοκίνητα ώστε να μοιραστούμε τις μεταφορές του μικρού.
• Γεμάτη ημέρα, με ένα πολύ εποικοδομητικό call με την παγκόσμια ομάδα του Indirect Retail, ωραία ατμόσφαιρα, συζητήσεις με τη φίλη από το Ιράν (ουφ....) και αναχώρηση δική μου ώστε να παραλάβω τον μικρό από το σχολείο και να τον πάω ποδόσφαιρο.
• Επιστροφή σπίτι, μαγειρικές, δουλειές, ο συνοδοιπόρος παρέλαβε τον μικρό επιστρέφοντας από το γραφείο, δείπνο, μπάνια.
• Δεν είναι κρίμα να γνωρίζεις κάτι, να το έχεις μελετήσει, να έχεις καταβάλει προσπάθεια, και στο τεστ να μην τα πηγαίνεις καλά γιατί βιάζεσαι; Ε, η ιστορία του μικρού με το τελευταίο τεστ μαθηματικών.
• Μάθημα είναι και αυτό όμως.
• Παρασκευή! Χωρίς γαλλικά, οπότε άδραξα την ευκαιρία και είχα κλείσει ένα πρωινό ραντεβού για μασάζ μήπως βοηθήσει στον αυχένα μου που πονά εδώ και εβδομάδες.
• Σε άθλια κατάσταση βρήκε βεβαίως η θεραπεύτρια την πλάτη μου, τους ώμους και τον αυχένα, και σίγουρα με βοήθησε.
• Όλως τυχαίως, συνειδητοποιήσαμε ότι μένουμε στον ίδιο δρόμο, 3 σπίτια διαφορά!
• Επιστροφή σπίτι και βουρ σε μια σημαντική συνάντηση όπου παρουσίασα τις αλλαγές στη δική μας ομάδα στους διευθυντές άλλων 2 ομάδων με τις οποίες συνεργαζόμαστε.
• Πήγε πολύ καλά, άκουσα πολύ καλά λόγια και "ευχαριστώ", είχαμε σύμπνοια και κλείσαμε με αισιοδοξία για το μέλλον της συνεργασίας μας.
• Μετέφερα βεβαίως όλα αυτά στην υπόλοιπη ομάδα και αναπτερώθηκε το ηθικό όλων μας.
• Παράλληλα, ο συνοδοιπόρος έφτιαξε βαλιτσούλα και έβγαλε τον εξοπλισμό για ένα πσκ στις Γαλλικές Άλπεις. Το είχαν κανονίσει ο φίλος Γιάννης (ο γιατρός) με ακόμη 3-4 φίλους του από την Ελλάδα, οπότε το πήραν απόφαση και πήγαν από εδώ ο συνοδοιπόρος και ο έτερος Γιάννης να τους βρουν.
• Έμειναν Παρασκευή βράδυ στο Annecy οι δυο τους (γιατί οι άλλοι θα πήγαιναν Σάββατο), έκαναν τις βόλτες τους, ήπιαν τα κοκτέιλς τους και πέρασαν πολύ όμορφα.
• Εγώ, ξανά στο τέννις με τον Στεφανάκο και από εκεί, σερί, στην άλλη άκρη της πόλης για το γενέθλιο πάρτυ του συμμαθητή του Elio σε κέντρο bowling.
• Ευτυχώς θα τον επέστρεφε η μαμά του Elio, οπότε έφτασα σπίτι κατά τις 19.00 και έβαλα ταινία.
• Το The Pursuit of Happyness το οποίο ήθελα να δω πολύ καιρό αλλά δεν τα είχα καταφέρει.
• Και με συγκίνησε πολύ! Είναι συγκλονιστικό ότι είναι αληθινή ιστορία. Σας την συστήνω αν δεν την έχετε δει, για να πιστέψετε ξανά ότι όλα είναι δυνατά και ότι υπάρχει ελπίδα.
• Πήγε 22.00 μέχρι να επιστρέψει ο Στεφανάκος από το πάρτυ, παρακολουθήσαμε παρέα το 2ο ημίχρονο του αγώνα του ΠΑΟ στο μπάσκετ (όπου κέρδισε) και κοιμηθήκαμε.
• Σάββατο, και ενώ δεν είχαμε κάτι, στις 08.00 είμασταν και οι 2 στο πόδι.
• Έψησα κρουασάν, φάγαμε παρέα, χαλαρώσαμε και μετά βγάλαμε τα μαθήματα (εγώ τα γαλλικά - ο μικρός του σχολείου).
• Οι άντρες είχαν ανηφορίσει προς το βουνό, με ωραίο ήλιο, και μας έστελναν ανταπόκριση από τις πίστες.
• Μίλησα και με την αδελφή μου που δυστυχώς, τις τελευταίες εβδομάδες, με παίρνει πολύ συχνά κλαμμένη.... Ουφ, δεν σας τα γράφω αυτά γιατί είναι πολύ προσωπικά και στενάχωρα. Αλλά κάθε φορά γίνεται η καρδιά μου κόμπος, προσπαθώντας να της δώσω κουράγιο, να την κάνω να δει την ελπίδα, να πεισμώσει, να διεκδικήσει.... 
• Το πρόγραμμά μας ήταν γεμάτο, οι δυο μας, ραντεβού! 
• Το μεσημέρι λοιπόν κατεβήκαμε στο κέντρο της Λωζάνης, καθίσαμε έξω (είχε τόσο ωραίο ήλιο, και 15 βαθμούς!) να φάμε (να φάει εν τέλει μόνο ο Στέφανος γιατί το δικό μου πιάτο, μία ώρα μετά, δεν είχε έρθει ακόμα, οπότε απλά το ακύρωσα χωρίς hard feelings), πήρε το πατίνι μετά ο μικρός και πήγαμε μέχρι το Globus να παραλάβω τη νέα ψωμιέρα που είχε καταφτάσει, και μετά στο σινεμά.
• Εκεί συναντήσαμε και την Ηρώ με 3 κορίτσια και παρακολουθήσαμε όλοι μαζί 4d την ταινία Jumpers. 
• Έχει πάντα τόση πλάκα το 4d, με τον αέρα, τα νερά, τις αναταράξεις, τις μπουνιές.... Η ταίνια είχε και πολύ εντυπωσιακά τοπία φύσης και ωραία νοήματα.
• Και δεν σταματήσαμε εκεί! Το πρόγραμμά μας είχε ωραία συνέχεια....
• Μπήκαμε όλοι στο αυτοκίνητο και φτάσαμε σπίτι μας όπου η Ηρώ και εγώ ήπιαμε τον καφέ μας και τα είπαμε, και τα 3 μικρά έπαιξαν.
• Κατά τις 19.00 είμασταν καλεσμένοι στην τρίτη της παρέας, την Τίνα, οπότε ξαναμπήκαμε στο αυτοκίνητο και σε 5' είμασταν εκεί.
• Και μπουμ, με το που μπήκαμε έπεσε η βόμβα: η οικογένεια μετακομίζει από την Ελβετία στην Ελλάδα.
• Η φίλη μας έχει πολύ υψηλή θέση, και βεβαίως το περιμέναμε ότι κάποια στιγμή θα έρθει η επόμενη μετάθεσή της, αλλά προετοιμασμένοι δεν είμασταν σε καμία περίπτωση.
• Και ήταν τόσο γλυκόπικρη αίσθηση, γιατί από τη μία είναι τόσο τιμητική η νέα της θέση, τόσο ταιριαστή, και είμαστε τόσο υπερήφανοι για εκείνη, αλλά από την άλλη, εμείς θα χάσουμε τους φίλους μας. 
• Γιατί η μετάθεση είναι για 2-3 χρόνια αλλά κανείς δεν ξέρει τι θα ακολουθήσει από εκεί και πέρα...
• Και ναι, δεν θα τους χάσουμε, αλλά από την καθημερινότητά μας θα τους χάσουμε...
• Χάθηκε η Γη κάτω από τα πόδια μου. Πήρα σκαμπώ και έκατσα για να κρύψω κάπως την ταραχή μου.
• Ήταν και η κόρη της εκεί που ήταν τόσο συγκινητική.... Σημείωνε τα τηλέφωνά μας ώστε να μπορούμε να επικοινωνούμε και κάναμε σχέδια πώς θα έρχεται στις "θείες" της στην Ελβετία για ski weeks.
• Ουφ.... η βραδιά λοιπόν κύλησε με πολλά σκαμπανεβάσματα, αγκαλιές, ευχές, ερωτήσεις, σενάρια, συγκινήσεις.... 
• Ιούνιο είναι η μετακόμιση.
• Παράλληλα, είχαμε και ανησυχητικά νέα και από το μέτωπο των σκιέρς... Ο συνοδοιπόρος έπεσε, χτύπησε, πήγε στο κέντρο υγείας, του έκαναν ακτινογραφίες και έχει τραυματίσει έναν τένοντα στο γόνατο.
• Σχετικά καθησυχαστικοί ήταν οι εκεί γιατροί, δεν έχει κάποια ρήξη, δεν χρειάζεται κάποια επέμβαση, αλλά θα πρέπει να το ξεκουράσει για 3 εβδομάδες και να κάνει φυσιοθεραπείες.
• Αργά επιστρέψαμε σπίτι με τον Στεφανάκο και πέσαμε για ύπνο.
• Εγώ όμως είχα τόση ταραχή από τα νέα, που πρέπει να πήγε 01.00 μέχρι να με πάρει ο ύπνος.
• Κάποια στιγμή ήρθε και ο Στεφανάκος στο κρεβάτι αλλά ούτε που τον πήρα χαμπάρι.
• Κυριακή, και παρέα με τον μικρό ξυπνήσαμε στις 08.00 (που για τον Στέφανο είναι σαν να λέμε 12.00).
• Φάγαμε πρωινό και 09.00 είχαμε ήδη φύγει από το σπίτι καθώς είχε τουρνουά ποδοσφαίρου, ευτυχώς εντός έδρας.
• Πω πω.... ο καιρός χάλια! Βροχή, κρύο, συννεφιά, αέρας.
• Πώς αλλάζει έτσι μέσα σε λίγες ώρες!
• Οι ποδοσφαιριστές δεν πτοήθηκαν βεβαίως, αλλά οι γονείς ξεπαγιάσαμε.
• Δεν έπαιξαν και πολύ καλά (ή απλά οι αντίπαλοι από το Vevey ήταν καλύτεροι) οπότε δεν πήγε πολύ καλά το τουρνουά αλλά it's ok!
• Κατά τις 12.00 τελείωσαν και είχαμε πάλι σερί πρόγραμμα.
• Γρήγορη επιστροφή σπίτι, μπάνιο για τον μικρό - μαγείρεμα εγώ, φάγαμε οι δυο μας μακαρόνια και μία παρά είμασταν ξανά στους δρόμους, πάλι για την άλλη άκρη της πόλης, πάλι για παιδικό πάρτυ, αυτή τη φορά του Stefan στο Jump Spot με τα τραμπολίνα.
• Τον άφησα, επέστρεψα σπίτι και μετά από κανά δεκάλεπτο ήρθε και ο συνοδοιπόρος, κουτσαίνοντας, ο οποίος μόλις είχε μάθει τα νέα της μετοίκησης των φίλων μας. 
• Δεν του είχα πει κάτι για να μην του χαλάσω τις μίνι-διακοπές, και καλά έκανα όπως αποδείχθηκε γιατί και αυτός αναστατώθηκε πολύ.... 
• Συζητήσαμε τα του τραυματισμού του, πώς πέρασαν με την αντροπαρέα, τα νέα των φίλων, κάναμε τα μπάνια και ξεκουραστήκαμε μέχρι να επιστρέψει ο μικρός από το πάρτυ.
• Έκανα και μία κράτηση για το Πασχαλινό μας brunch στις Βρυξέλλες. Μακάρι να μας βοηθήσει και ο καιρός.
• Επέστρεψε και ο μικρός, διηγήθηκε στον μπαμπά του όλο το πσκ μας, μαγειρέψαμε να τσιμπήσουμε, έβαλα πλυντήρια, έκανα ασκήσεις επανάληψης στον Στέφανο γιατί έχει τεστ ρημάτων σε 4 χρόνους (fun times) και βράδυ πια ξεκουραστήκαμε.

Καλή εβδομάδα!

ανδριάνα