ΣΤΙΓΜΕΣ

Το κινητό μου τηλέφωνο αριθμεί σήμερα, 8 Μαΐου 2026, 43.358 φωτογραφίες και βίντεο. Μέσα σε όλα αυτά τα αρχεία, ο αλγόριθμος εντοπίζει το όμορφο πρόσωπο του Στεφανάκου σε 6.709. Είναι προφανές ότι αγαπώ να φωτογραφίζω και πάνω από όλα, αγαπώ να φωτογραφίζω αυτά και αυτούς που αγαπώ. Και τι αγαπώ πιο πολύ από όλα σε αυτόν τον κόσμο; Τον Στεφανάκο μου! Σπάνια μοιράζομαι αυτές τις φωτογραφίες με τον έξω κόσμο, ο Στέφανος δεν εμφανίζεται στα κοινωνικά δίκτυα, δεν ποζάρει σχεδόν ποτέ (οι περισσότερες φωτογραφίες είναι αυθόρμητες) οπότε, γιατί έχω αυτήν την πηγαία ανάγκη να τον φωτογραφίζω; Και μετά να επεξεργάζομαι όλα αυτά τα αρχεία, να τα ξεδιαλύνω και να περνώ ώωωωωρες ολόκληρες, στον λιγοστό ελεύθερό μου χρόνο, ώστε να αποτυπώσω όλες αυτές τις στιγμές σε photo books; Τα εύσημα σίγουρα δεν μου τα δίνει κανείς -και ούτε που τα αποζητώ. Και πολύ σπάνια θα μου ζητήσει ο Στέφανος ή ο συνοδοιπόρος να τους φωτογραφίσω. Είναι καθαρά δική μου, εσωτερική ανάγκη. Να αποτυπώσω αυτό που βλέπω. Να το παγώσω στο χρόνο. Να κρατήσω παντοτινά αυτό που ίσως το μυαλό να ξεχάσει (η ψυχή ποτέ). Σαν ντοκουμέντα, αποδείξεις της ζωής που έζησα -και κυρίως που έζησε ο μοναχογιός μου. Όχι μόνο τις σπουδαίες και τις σπάνιες στιγμές, τα ταξίδια, τα γενέθλια, τις πρωτιές, αλλά κυρίως αυτά που λησμονούμε... Την καθημερινότητα. Τις αγκαλιές, τις μαγειρικές, τα χουζουρέματα, τις ζωγραφικές, τις χειροτεχνίες. Τις ησυχίες. Τις ρουτίνες. 

Καταλαβαίνετε λοιπόν τη συγκίνησή μου όταν έπεσα όλως τυχαίως σε αυτήν την ανάρτηση από την HerBoyMomEra στο Instagram, από μια άλλη μαμά που μοιράζεται το ίδιο πάθος: να φωτογραφίζει τα αγόρια της. Διαβάστε και θα καταλάβετε. Δεν θα άλλαζα ούτε λέξη. Απλά εμένα είναι ένα boy.

To my boys, if something ever happens to me, print the photos in my phone. 

All 78.000 of them...

I want you to see what I saw. 

The way your eyelashes rested on your cheeks, when you were dreaming.

The way your eyes disappeared, when you were laughing. 

I want you to see the blurry ones. The duplicates. The same photo from 20 different angles because I could not bear to delete a single one.

I want you to know, your mama was obsessed with every detail, every version, every part, of who you were.

I was witness to it all. Memorized it all. Held onto it all. 

My love noticed everything and forgot nothing.

If someday I'm not here to say it out loud, let my photos be proof ---- 

You were my entire life. And I loved you, more than I love anyone or anything else.

 

Στη φωτογραφία, ο πρωταγωνιστής βεβαίως, κοιτάζοντας το photo book της χρονιάς. Ο Στέφανος, ετών 2. Με το χανζαπλάστ στο δάχτυλο. Πολύ πιθανώς χωρίς κανέναν τραυματισμό. Απλά επειδή τα αγαπούσε τόσο πολύ που με την πρώτη ευκαρία, έβρισκε μία δικαιολογία ώστε να βάλει και από ένα. Έτσι, σαν αξεσουάρ. Ακόμα και αν χτυπούσε στο γόνατο, έπαιρνε το χαζαπλάστ και το τοποθετούσε στον καρπό. "Μα αν το βάλω στο γόνατο, πώς θα το βλέπω μαμά;".

Αυτές οι φωτογραφίες και αυτά τα photo books είναι ένα μικρό, αλλά πολύτιμο θέλω να πιστεύω, μέρος της δική μου κληρονομιάς. Αυτής που θέλω να έχει ο Στεφανάκος ώστε να του υπενθυμίζει όλα όσα ζήσαμε παρέα. Και εις άλλα πολλά βεβαίως, για να συνεχίσουμε να ζούμε, να φωτογραφίζουμε, να αποτυπώνουμε, να εκτιμούμε, να αναπολούμε και να ονειροπολούμε.

Γιατί τι άλλο είναι η ζωή από .... στιγμές.

ανδριάνα