ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ

Αν με κοιτούσα κάπως επιφανειακά και στερεοτυπικά, θα σας έλεγα ότι δεν είμαι ένας δημιουργικός, καλλιτεχνικός άνθρωπος. Με πάσα ειλικρίνεια θα σας πω ότι δεν έχω κανένα ιδιαίτερο ταλέντο σε καμία από τις τέχνες. Τραγουδάω συνέχεια αλλά απλά δεν είμαι παράφωνη. Χορεύω επίσης αλλά απλά έχω ρυθμό. Ζωγραφίζω σαν παιδάκι 10 χρονών. Δεν ξέρω να πλέκω, να κεντάω, να ράβω. Δεν μπορώ να σχεδιάσω, ούτε κτίρια, ούτε ρούχα, ούτε λογότυπα, τίποτα. Ακόμα και η δουλειά μου, την τελευταία δεκαετία ιδιαίτερα, δεν περιλαμβάνει κάτι αμιγώς δημιουργικό.

Αν με κοιτάξω όμως πιο βαθειά, θεωρώ ότι είμαι ένας βαθειά δημιουργικός και καλλιτεχνικός άνθρωπος. Και ας μην μπορώ να εκφράσω αυτές μου τις ιδιότητες μέσα από τις "κλασικές" μορφές που συνηθίζουμε. Η δημιουργικότητα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου, τόσο που κάθε μέρα προσπαθώ μέσα στο τρελό μου πρόγραμμα να ξεκλέψω χρόνο για τις καλλιτεχνικές μου ασχολίες. Ποιες είναι αυτές;

Το γράψιμο

Εντάξει, μάλλον δεν θα το διαβάσατε με μεγάλη έκπληξη. Είναι όμως ζωτικής σημασίας για εμένα. Είναι λυτρωτικό. Γράφω απλά για να γράψω. Για την απόλαυση που νιώθω. Την ηρεμία. Την συγκέντρωση. Γράφω απλά για να εκφραστώ. Θα συνέχιζα να γράφω και ας μην διάβαζε ποτέ κανένας όλα όσο γράφω. Πραγματικά. Και όσο πιο πολύ γράφω, τόσο πιο πολύ θέλω να γράφω. Γράφω λοιπόν εδώ, βεβαίως βεβαίως, γράφω επίσης μια παραγραφούλα κάθε βράδυ σε αυτό το πενταετές ημερολόγιο που μου είχε κάνει δώρο η αγαπημένη μου φίλη Έλενα (που με ξέρει τόσο καλά). Γράφω στα photo books που φτιάχνω κάθε χρόνο από τότε που γεννήθηκε ο Στεφανάκος. Γράφω σε κάρτες, σε μηνύματα, σε emails... Γράφω, εννοείται, και στη δουλειά. Πολύ! Και ενώ η πλειοψηφία των φορών δεν απαιτεί κάποια καλλιτεχνία, θεωρώ ότι καταφέρνω να βάζω κάπως τον προσωπικό μου τόνο ακόμα και στα εργασιακά emails.

Η φωτογραφία

Δεν έχω κάνει καμία σπουδή στη φωτογραφία και δεν χρησιμοποιώ πια καμία άλλη κάμερα πλέον αυτής του κινητού μου. Όσοι με ξέρουν, ξέρουν όμως ότι φωτογραφίζω πολύ και παντού! Όχι σαν τις influencers με τις selfies, ούτε σαν τους τουρίστες που βγάζουν κάθε γωνία. Φωτογραφίζω την ομορφιά που αντικρύζω γύρω μου. Μπορεί να είναι η γνώριμη ομορφιά (έχω, για παράδειγμα εκατοντάδες φωτογραφίες των Άλπεων και της λίμνης που αντικρύζω καθημερινά, τόσες που μερικές φορές αναρωτιέται μέχρι και ο Στέφανος γιατί ξαναβγάζω φωτογραφία το "ίδιο" ηλιοβασίλεμα, έλα όμως που ποτέ δεν είναι το ίδιο!), μπορεί να είναι και η "εξωτική" (στις εκδρομές και στα ταξίδια). Δημοσιοποιώ ελάχιστες από αυτές (πραγματικά ούτε το 1%) και συνήθως ποτέ με πρόσωπα (γιατί η ιδιωτικότητα είναι σημαντική για εμένα). Συνεχίζω όμως να φωτογραφίζω και όπως και με το γράψιμο, όσο φωτογραφίζω τόσο πιο πολύ θέλω και τόσο πιο πολύ βελτιώνομαι. Πολλές φορές, η επιλογή αυτής της μίας φωτογραφίας που βλέπετε κάθε εβδομάδα στη στήλη How was your week είναι πολύ δύσκολη υπόθεση. Γιατί έχω βγάλει τόσες και δεν ξέρω ποια να διαλέξω. Η φωτογραφία είναι ίσως ο δικός μου τρόπος να ξεγελάσω τη λήθη. Φωτογραφίζω για να θυμάμαι, για να ξαναζώ, για να αναπολώ, για να συγκινούμαι, για να μοιράζομαι. Πόσες φορές καθόμαστε με τον Στεφανάκο και βλέπουμε φωτογραφίες και βίντεο από τότε που ήταν μωρό. Και πόσο γελάμε και συγκινούμαστε παρέα.

Τα photo books

Πώς συνδυάζεις τις δύο πιο πάνω αγάπες; Μα με τα photo books. Κάθε χρόνο από το 2015 που έμεινα έγκυος δημιουργώ online και εκτυπώνω ένα μεγάααλο άλμπουμ, το photo book της γενέθλιας χρονιάς του Στέφανου. Το ξεκίνησα έτσι και ακόμα έτσι συνεχίζεται, οπότε κάθε album ξεκινά τον Μάιο και ολοκληρώνεται τον επόμενο Απρίλιο με τα γενέθλια του Στεφανάκου. Ξέρετε πόσες ώρες μου παίρνει; Ουουου.... αν τις έβαζα όλες μαζί θα έβγαιναν μάλλον εβδομάδες! Τα φτιάχνω στο αγαπημένο blurb και ξεκινώ με υπομονή τη διαδικασία επιλογής των φωτογραφιών (έχουμε και το θέμα της ποσότητας που λέγαμε παραπάνω), σχεδίασης κάθε σελίδας ώστε να έχει μια θεματική, προσθήκης των κειμένων, επεξεργασίας των φωτογραφιών (αν χρειάζεται), και μετά από μήνες σταδιακής και υπομονετικής δουλειάς, το στέλνω για εκτύπωση και περιμένω με αγωνία να το παραλάβω. Η λήθη που λέγαμε πιο πάνω. Πιστεύω ότι θα είναι ένα πολύτιμο κειμήλιο για τον Στέφανο.

Τα φυτά

Εντός, εκτός και επί τ' αυτά. Φυτά παντού! Ενώ το ελβετικό μας σπίτι είναι στην κυριολεξία μες στη φύση και στο δάσος, δεν ήταν αρκετό. Έτσι, τα φυτά εσωτερικού χώρου που έχω κοντεύουν τα 20. Τα έχω επιλέξει όλα ένα - ένα, τα φροντίζω σεβόμενη τις ειδικές τους ανάγκες. Τα στηρίζω στις δύσκολες περιόδους και με ιδιαίτερη περηφάνεια έχω να σας πω πως αρκετές φορές τα έχω επαναφέρει από καταστάσεις που φαίνονταν μη αναστρέψιμες (η Begonia Maculata είχε μείνει μόνο με κλαριά και κάθε φορά που έβγαζε ένα καινούργιο φύλλο, με το που άρχιζε λίγο να μεγαλώνει, απλά το έριχνε! επί μήνες ήμουν εκεί, να την φροντίζω και να πιστεύω σε αυτήν με αποτέλεσμα αυτήν τη στιγμή που μιλάμε να έχει μεγαλώσει τόσο που έπρεπε να την κλαδέψω). Μετράει άραγε η κηπουρική στις καλλιτεχνίες; Για εμένα 100%! Και είναι από τις τέχνες που όχι απλά προσφέρουν απέραντη ομορφιά αλλά χρειάζονται και πολύ υπομονή και κατάρτιση.

Τα τραπέζια

Αγαπώ να έχω φίλους στο σπίτι. Και, βεβαίως, να στρώνω το τραπέζι ανάλογα με την εποχή, με την θεματική, με την περίσταση. Να διαλέγω τα χρώματα, τα σερβίτσια, τις πετσέτες, τα λουλούδια, τα διακοσμητικά.... Τι και αν κανείς δεν τα προσέξει, υποσυνείδητα εισπράττουν αυτήν τη φροντίδα, αυτήν την ομορφιά. Νιώθουν τη θαλπωρή, την περιποίηση. Και συνήθως όλο και κάτι προσέχουν (στάνταρ οι γυναίκες πολύ περισσότερο από τους άντρες) αλλά ακόμη και αν περνούσαν απαρατήρητες όλες οι ετοιμασίες, εγώ παίρνω τόση χαρά αυτοσχεδιάζοντας, δοκιμάζοντας διαφορετικά στησίματα & χρώματα & props, και βεβαίως, θαυμάζοντας ένα όμορφο τραπέζι που είναι έτοιμο να γεμίσει με αγαπημένους μας ανθρώπους και λιχουδιές. Art de la table οπότε, για τους Γάλλους τουλάχιστον, είναι σίγουρα τέχνη.

Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά; Σίγουρα όχι για να καυχηθώ αλλά για να σας και μου υπενθυμίσω ότι η ομορφιά, η δημιουργικότητα, η καλλιτεχνία (μπορεί και να) κρύβεται στα πιο απλά και καθημερινά. Για εμάς που η φύση δεν μας προίκισε με κάποιο από τα αξιοθαύμαστα ταλέντα, υπάρχουν πολλές εναλλακτικές για να εκφραστούμε και να διοχετεύσουμε την ομορφιά που κρύβουμε μέσα μας. Και όσο εντοπίζουμε την ομορφιά, όσο την αναζητούμε, όσο την εκφράζουμε, τόσο πιο κεντρικό κομμάτι της ζωής μας γίνεται. Σαν τους αθλητές, όσο εξασκούμαστε, τόσο καλύτεροι γινόμαστε ώστε να την εκφράζουμε. Διαλέξτε λοιπόν ότι γεμίζει την καρδιά σας και δοθείτε του με χαρά, δημιουργικότητα, αγνότητα. Τι και αν κανείς δεν το προσέξει.... σκοπός είναι η έκφραση.

ανδριάνα

ΥΓ. Η πιο πάνω φωτογραφία, για παράδειγμα, είχε χάσει στην μάχη για την "φωτογραφία της εβδομάδας". Δεν παύει όμως να είναι πανέμορφη, τουλάχιστον στα δικά μου, ερασιτεχνικά μάτια.