HOW WAS YOUR WEEK?

• Δευτέρα, και πάλι στη Βούλα.
• Κοιτώντας τη θετική πλευρά των πραγμάτων, φάγαμε χαλαρό πρωινό όλοι μαζί, μετά ήρθαν από το σπίτι τα μικρά γειτονάκια να παίξουν με τον Στέφανο (ο Άλκης και η Μυρσίνη) ενώ εμείς δουλεύαμε, μαγειρέψαμε φακές για να επανέθλουμε κάπως σε μια κανονικότητα και γύρω από το φαγητό, και το απόγευμα πήγαμε από την αδελφή μου.
• Παίξαμε Rummy, συζητήσαμε, τσιμπήσαμε, προσπαθήσαμε να διαχειριστούμε μια μικρή κρίση σχετικά με την κοπέλα που φροντίζει την αδελφή μου (και το δίκτυο διακίνησης τέτοιων γυναικών που λειτουργεί σχεδόν σαν trafficking...), συνειδητοποιήσαμε ξανά πόσο σάπιος μπορεί να γίνει ο κόσμος και πόσο τυχεροί είμαστε που γεννηθήκαμε υπό διαφορετικές συνθήκες, και βραδάκι επιστρέψαμε σπίτι.
• Τρίτη, και των Φώτων.
• Αργία σε αρκετές χώρες της Ευρώπης οπότε χαλαρό και το δικό μας εργασιακό πρόγραμμα -ευτυχώς!
• Καταφέραμε έτσι και το μεσημέρι πήγαμε να δούμε τη ρίψη του Σταυρού στον Ναυτικό Όμιλο Βούλας (με συννεφιά, αέρα, και 36 κολυμβητές που έπεσαν, η πλειοψηφία παιδιά), και μετά, παρέα με τους βόρειους φίλους (τους κουμπάρους μας και την οικογένεια του αδελφού του συνοδοιπόρου) ήπιαμε ωραίο καφέ στην πλατεία της και τσιμπήσαμε.
• Αρχές Ιανουαρίου και να τρως έξω, κάποιοι από εμάς χωρίς καν μπουφάν.
• Παράλληλα, στο ελβετικό μας "χωριό", η θερμοκρασία κυμαίνεται στους -8! Παγωνιά!
• Μέρα με τη μέρα βαραίνει και το κλίμα γύρω από το τραγικό ατύχημα στο Crans Montana.... 
• Πιστοποιήθηκαν και οι 40 νεκροί και οι 100+ τραυματίες και ο ποδοσφαιρικός όμιλος που παίζει ο Στέφανος, FC Lutry, ανακοίνωσε 7 παιδιά - μέλη νεκρά και 5 ακόμη τραυματίες.
• Μαύρισε η ψυχή μου..... με έπιασε ζαλάδα, πονοκέφαλος, κόμπος. Μέχρι depon πήρα.
• Και ο Στεφανάκος γνωρίζει βεβαίως για το γεγονός, αλλά όχι λεπτομέρειες, και σίγουρα όχι για την μικρή μας ελβετική κοινότητα και τον αντίκτυπο.
• Και την Πέμπτη έχει προπόνηση, και σίγουρα θα γίνουν αναφορές, οπότε κάπως πρέπει να τον προετοιμάσουμε....
• Το απόγευμα μαζευτήκαμε σπίτι για καφέ, έτσι, χωρίς πολλές προετοιμασίες και συννενοήσεις, καμιά δεκαπενταριά άτομα, με σπιτικό κέικ, γλυκά, πινγκ-πονγκ, συζητήσεις και πολλή αγάπη. 
• Βάλσαμο.
• Αργά το απόγευμα ανηφόρισε ο συνοδοιπόρος για να παρακολουθήσει ζωντανά τον αγώνα μπάσκετ ΠΑΟ - Armani Milano, παρέα με τον αδελφό του και τον κουμπάρο μας.
• Τα θετικά της αργοπορημένης μας επιστροφής στην Ελβετία.
• Εγώ έμεινα σπίτι, με τους γονείς μου, την πεθερά μου και τα δύο μικρά αγόρια.
• Κάναμε τα μπάνια μας, παίξαμε Rummy, έφτιαξε η μαμά μου χυλοπίτες γιατί πείνασαν τα μικρά (ευτυχώς είχαμε τα βασικά υλικά), και πήραμε θέσεις για να παρακολουθήσουμε και εμείς τους αγώνες μπάσκετ.
• Με περικοπές και προβληματάκια (αχ αυτές οι συνδέσεις στην Ελλάδα) αλλά τα καταφέραμε.
• Τετάρτη, και το πρόγραμμα ξεκίνησε με ήσυχο πρωινό, δουλειά για εμάς, παιχνίδι για τα 2 ξαδελφάκια και χαλάρωση για την γιαγιά.
• Μετά την μουντάδα και το ψιλόβροχο, βγήκε ωραίος ήλιος οπότε το μεσημέρι, περπατήσαμε με τα δύο μικρά και την γιαγιά μέχρι το κοντινό μας μπασκετάκι, εκείνα έπαιξαν, η γιαγιά λιάστηκε, εγώ συνέχισα περπατώντας μέχρι τον κοντινό μας φούρνο να πάρω κάποια βασικά (ψωμί & τυρί) και μετά επιστρέψαμε όλοι μαζί σπίτι.
• Να παίζεις έξω μπάσκετ, με κοντομάνικο, αρχές Ιανουαρίου, και να σε τυφλώνει ο ήλιος.
• Η μαμά μου μας είχε παραδώσει την σούπα μινεστρόνε που είχαμε παραγγείλει την οποία φάγαμε όλοι με μεγάλη λαχτάρα.
• Είναι βρε παιδί μου το σπιτικό φαγητό, το απλό, με τα λίγα και αγνά υλικά..... Για εμάς τουλάχιστον που παραγγέλνουμε σπανιότατα, είναι βάλσαμο.
• Παρατηρώ ότι πολύ χρησιμοποιώ τελευταία τη λέξη βάλσαμο..... 
• Αφού τελειώσαμε με τις δουλειές μας, και αφού αναχώρησαν γιαγιά & ξάδελφος για την Κηφισιά, ξεκινήσαμε και εμείς για το μικρό μας τουρνέ.
• Πρώτη στάση, το πατρικό μου όπου είδαμε τους γονείς μου (βεβαίως βεβαίως) αλλά και τους αγαπημένους οικογενειακούς, Ελληνοαμερικάνους φίλους, Bill & Kathy. 
• Πόσο χαίρομαι κάθε φορά που τους βλέπω και πόσο γελάω με τις εξιστορήσεις τους. Και έχουν πάντα πολλές περιπέτειες να μας διηγηθούν (από τον εορτασμό των 50 χρόνων γάμου τους στην Αρούμπα και τις τρελές τιμές στα μικροσκοπικά δωμάτια ξενοδοχείων στη Νέα Υόρκη, μέχρι τις ακαταλαβίστικες τιμές για ένα ποτήρι κρασί στο κοντινό μας One & Only).
• Από εκεί, στάση δεύτερη, στο σπίτι της αδελφής μου.
• Δεν είχαμε φάει για βράδυ οπότε παραγγείλαμε (άλλοι burgers, άλλοι σαλάτες), τα είπαμε, παίξαμε ένα Rummy, αγκαλιαστήκαμε και αποχωρίσαμε.
• Βράδυ πια αρχίσαμε να συμμαζεύουμε το σπίτι και να ξανά τακτοποιούμε τις βαλίτσες (ευτυχώς δεν τις είχαμε ανοίξει όλες).
• Πέμπτη, και η δεύτερη προσπάθειά μας επιστροφή στην Ελβετία.
• Και όλα πήγαν καλά! Ο κόσμος πολύ λιγότερος, όπως αναμενόταν, η πτήση μας όμως γεμάτη.
• Ο μικρός κοιμήθηκε λιγάκι, εγώ τελείωσα το βιβλίο Η Χορτοφάγος σε χρόνο ρεκόρ (δεν μου έχει ξανασυμβεί!), και στην ώρα μας προσγειωθήκαμε στη χιονισμένη και κρύα Γενεύη.
• Βαλίτσες, τρένο, ταξί και σπίτι! Επιτέλους!
• Στο κατάλευκό μας σπίτι και τους -2 βαθμούς.
• Μέσα σε μισή μέρα πέσαμε 20 βαθμούς!
• Ελαφριά τακτοποίηση, ελαφρύ φαγητό (κυρίως για τον μικρό), τον πήγε ο συνοδοιπόρος στην προπόνηση του ποδοσφαίρου, έκανε και μια γρήγορη στάση στο κοντινό μας σούπερ μάρκετ για τα απαραίτητα και επέστρεψε.
• Του έκανα και την λίγο πιο εκτενή συζήτηση του μικρού σχετικά με το συμβάν του Crans Montana οπότε ήταν καλύτερα προετοιμασμένος για τις συζητήσεις και αναφορές που γίνονται παντού.
• Το βράδυ κάναμε τα μπάνια μας, προχωρήσαμε λίγο ακόμα τις βαλίτσες και ξεκουραστήκαμε (βλέποντας μπάσκετ -εννοείται).
• Παρασκευή, και η πρώτη ημέρα πίσω στην ρουτίνα μας!
• Μάθημα γαλλικών λοιπόν πρωί πρωί για εμένα (με την άρρωστη με κόβιντ Ελένη!), σχολείο για τον Στέφανο, δουλειά για όλους μας.
• Στις 14.00 πραγματοποιήθηκε και ενός λεπτού σιγή σε ολόκληρη τη χώρα (συμπεριλαμβανομένων των σχολείων) για την τραγωδία του Crans Montana.
• Ουφ.... είναι τόσο δύσκολη η κατάσταση, τόσο βαριά η ατμόσφαιρα... Γιατί πολύ απλά θα μπορούσε να είναι ο καθένας μας σε εκείνο το μπαρ.
• Προχώρησα αρκετά γραφειοκρατικά και εσωτερικά projects, έκανα κάποια calls, πετάχτηκα ένα σούπερ μάρκετ (στο μεγάλο αυτή τη φορά για προμήθειες), ο συνοδοιπόρος πήγε να βοηθήσει στο σπίτι των φίλων που έχουν πρόβλημα με τη θέρμανση και δεν έχουν επιστρέψει ακόμα, παρέλαβα εγώ τον μικρό από το σχολείο και πήγαμε κατευθείαν για το μάθημα τέννις.
• Δίνω λοιπόν το κινητό μου στον Στέφανο να παίξει 10' ένα παιχνίδι που έπρεπε να κόψει κάτι φρούτα και τι μου λέει; Είναι τόσο satisfying αυτό μαμά!
• Πέθανα στα γέλια! Ο Στέφανος που δεν ξέρει αγγλικά και το είπε τόσο φυσικά!
• Με το laptop αγκαλιά, ολοκλήρωσα (θέλω να πιστεύω) το 2025 MAP Review μου, την περίληψη δηλαδή του πώς τα πήγα το 2025, χωρισμένη σε δύο κατηγορίες: το ΤΙ (WHAT) και το ΠΩΣ (HOW).
• Επόμενο βήμα να το καταθέσω επίσημα στο σύστημα, να το λάβει ο διευθυντής μου και με τη σειρά του να κάνει και εκείνος την ίδια περίληψη μέσω των δικών του ματιών, και μετά να συναντηθούμε ώστε να τα συζητήσουμε και να μου ανακοινώσει την βαθμολογία μου σε αυτούς τους 2 τομείς (με άριστα το 3).
• Επιστροφή σπίτι όπου ο συνοδοιπόρος είχε πεταχτεί μέχρι το σπίτι των φίλων Τίνα & Μύρωνα (οι οποίοι βρίσκονταν ακόμα στην Ελλάδα) για να υποδεχτεί τον ηλεκτρολόγο με στόχο να διορθωθεί η θέρμανση η οποία απέδιδε 15 βαθμούς.
• Φάγαμε όλοι μαζί, κάναμε τα μπάνια μας και ξεκουραστήκαμε.
• Παράλληλα, η αδελφή μου σηκώθηκε πρώτη φορά να περπατήσει κρατώντας μπαστούνι!
• Με πόση χαρά μας πήρε να μας το πει!
• Ζήτησε από την μαμά μου να την βγάλει και βίντεο οπότε την είδαμε.
• Με αργά αλλά αποφασιστικά βήματα.
• Και όταν την ρώτησα αν κουράστηκε μου εξήγησε ότι δεν την κούρασαν τα πόδια της αλλά ήταν δύσκολο νοητικά καθώς έπρεπε να σκέφτεται και να συντονίζει τόσα διαφορετικά πράγματα παράλληλα, με ακρίβεια δευτερολέπτου, ώστε να γίνει έστω και ένα βήμα.
• Αχ πόσα θεωρούμε δεδομένα.
• Σάββατο, και ξυπνήσαμε με όλα κάτασπρα και το χιόνι να πέφτει παχύ παχύ!
• Ο Στεφανάκος ήθελε pancakes οπότε δεν του χάλασα χατήρι και τα φτιάξαμε παρέα.
• Φάγαμε χαλαρά το πρωινό μας, ετοιμαστήκαμε, έφτιαξα κάτι σαντουιτσάκια για να τα πάρουν μαζί και στις 10.00 αναχώρησαν τα αγόρια για ολοήμερο τουρνουά ποδοσφαίρου σε κλειστό -βεβαίως- γήπεδο.
• Εμείς, τα κορίτσια, είχαμε αλλάξει το πρόγραμμα και θα πηγαίναμε στο γυμναστήριο στις 12.00.
• Είχα λοιπόν την φαεινή ιδέα να κατέβω περπατώντας μέχρι τη στάση για να συναντήσω την Τίνα και την μικρή Αριάνδη, να πάρουμε το λεωφορείο και να πάμε από την Ηρώ.
• Εντάξει.... έριχνε ΤΟΣΟ χιόνι, γλιστρούσε ΤΟΣΟ, και η κατηφόρα ήταν σαν τσουλήθρα!
• Μου πήρε διπλή ώρα μέχρι να κατέβω (με βήματα σαν πιγκουίνου προχωρούσα) και μέσα σε 30' είχα χτιστεί από το χιόνι!
• Δεν κυκλοφορούσε κανείς και τίποτα! Αφού έφτασα σώα και αβλαβής ήταν θαύμα.
• Πήραμε λοιπόν τα λεωφορεία και 11.30 είμασταν στην Ηρώ, ήπιαμε έναν καφέ στα γρήγορα, αφήσαμε τα μικρά κορίτσια και εμείς, τα μεγάλα, ξεκινήσαμε περπατώντας πάλι, υπό το χιόνι, να πάμε στο γυμναστήριο.
• Πάνω στην ώρα μας είμασταν εκεί αλλά.... η αίθουσα γεμάτη!
• Ξέρετε τι γίνεται; Η εγγραφή στα μαθήματα είναι υποχρεωτική αλλά όπως φαίνεται πολλοί απλά εμφανίζονται, χωρίς να έχουν εγγραφεί, και απλά παίρνουν τις θέσεις μας.
• Έλεγχος δεν γίνεται οπότε κανείς δεν ξέρει ποιος έχει πραγματικά θέση ή όχι....
• Είπαμε να μην το αφήσουμε να μας χαλάσει τη διάθεση (ήταν και το πρώτο μας μάθημα του έτους) οπότε πήγαμε πρώτη φορά και οι 3 μας στην σάουνα για κανένα τεταρτάκι, κάναμε τα ντους μας και φύγαμε.
• Στάση στο Globus για να πάρω και εγώ και τα κορίτσια δώρο του συνοδοιπόρου (έχει τα γενέθλιά του την ερχόμενη εβδομάδα), μετά Fooby για καφέ και ελαφρύ φαγητό, και Ελληνικό σχολείο για παραλαβή των κοριτσιών.
• Εγώ πήρα το λεωφορείο με την Τίνα κατευθείαν για το σπίτι της, ενώ η Ηρώ επέστρεψε σπίτι και ήρθαν αργότερα με την οικογένεια.
• Ανάψαμε τζάκι με την μικρή Αριάδνη, φτιάξαμε τσάι, χαλαρώσαμε και αφού ήρθαν και οι υπόλοιποι αρχίσαμε τις ετοιμασίες για τις σπιτικές πίτσες.
• Πάνω στην ώρα ήρθαν και ο συνοδοιπόρος με τον Στεφανάκο μετά από πολλαπλούς αγώνες.
• Τα μικρά εξαφανίστηκαν στο δωμάτιο (έπαιξαν από σκοτεινό δωμάτιο μέχρι μουσική παράσταση), εμείς φτιάξαμε τις πίτσες και τις σαλάτες, φάγαμε όλοι (μικροί - μεγάλοι), και πιάσαμε τις συζητήσεις.... από τις διακοπές και τα επόμενα ταξίδια, μέχρι τα εργασιακά και τα της ελβετίας (με πάντα την τραγωδία του Crans Montana να φέρνει έναν κόμπο σε όλους μας).
• Το βράδυ, αφού κοιμήθηκε ο μικρός, ξεκινήσαμε και την σειρά ΡΙΦΙΦΙ που μας πρότειναν οι κουμπάροι μας, και η οποία είναι εμπνευσμένη από τη διάσημη ληστεία στην Αθήνα το 1992.
• Κυριακή, και ξυπνήσαμε με την άνεσή μας για να αντικρύσουμε την τέλεια χειμωνιάτικη ημέρα: φουλ χιόνι και λαμπερός ήλιος!
• Φτιάξαμε πρωινό και με τον Στεφανάκο ξεκινήσαμε το κιτ ζωγραφικής που του είχα παραγγείλει όπου χρωματίζεις με πινέλα τον Goku με βάση τους αριθμούς.
• "Πολύ μου αρέσει μαμά που έχουμε κάτι να κάνουμε μαζί, που παίρνει καιρό, και που είναι créatif! Όχι μόνο ποδόσφαιρο και μπάσκετ". Εγώ να δεις!
• Έκανε τα μαθήματά του, φάγαμε όλοι μαζί υγιεινά και σπιτικά (κινόα, μπρόκολο, αβγά, φέτα, και σνίτσελ για τα αγόρια) και τα αγόρια έπαιξαν λίγο το καινούργιο παιχνίδι συνεργασίας & περιπέτειας στο Nintendo Switch, It takes two.
• Προχώρησα και διάφορες εκκρεμότητες όπως τα τέλη κυκλοφορίας για το 2026 και την γραφειοκρατία ώστε να κλείσει ο ηλεκτρολογικός έλεγχος που περάσαμε με την αποστολή των επίσημων εγγράφων από την εταιρεία που έκανε τις επιδιορθώσεις, 
• Βλέπετε, στα 5 χρόνια που ζούμε σε αυτό το σπίτι, έχουμε ήδη περάσει 2 ελέγχους οι οποίοι μας ζητούσαν να αλλάξουμε μέχρι και την πρίζα που είχε λίγο φθαρεί το πλαστικό της.
• Παρήγγειλα και το πρώτο μας στεγνωτήριο!
• Όταν μέναμε στο Neuchatel, δεν επιτρεπόταν να έχουμε πλυντήρια στα σπίτια (ήταν παλιό το κτίριο και δεν μπορούσε να το υποστηρίξει υδραυλικά) οπότε είχε μεγάλα, κοινά,  επαγγελματικά πλυντήρια και στεγνωτήρια. Από τότε όμως που μετακομίσαμε στο δικό μας σπίτι στη Λωζάνη, στεγνωτήριο δεν αγοράσαμε και αρκεστήκαμε στον αφυγραντήρα.
• Ε, ο καιρός όμως στην Ελβετία δε βοηθά οπότε αποφασίσαμε ότι ήρθε η ώρα. Και έτσι, μπαμ μπαμ, παραγγείλαμε ένα που βρήκαμε σε καλή τιμή και με καλές προδιαγραφές.
• Μέσα σε όλα, κάναμε και απόψυξη στους δύο καταψύκτες μας οι οποίοι (για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο) είχαν γεμίσει πάγο εδώ και μήνες και τα συρτάρια ανοιγόκλειναν με δυσκολία. 
• Σε φουλ απαρτία, και οι 3 μας δηλαδή, μοιραστήκαμε και λάβαμε δράση με πιστολάκια, μπολ, πανάκια, πιρούνια, σπάτουλες....
• Και η αλήθεια είναι ότι το διασκεδάσαμε, πιο πολύ από όλους ο Στέφανος.
• Και το αποτέλεσμα ήταν τόσο .... satisfying!
• Μπάνια, τσιμπολογήματα, λίγη ζωγραφική ακόμη και ξεκούραση.

Καλή εβδομάδα!

ανδριάνα