HOW WAS YOUR WEEK?

• Δευτέρα, και η τελευταία εβδομάδα του έτους.
• Πω πω..... 
• Η αρχή έγινε με πρωινό μάθημα πιλάτες (ιδανικά δηλαδή), παρέα με την συμπαθέστατη οικογένεια ελληνοαμερικανίδων (μαμά και δύο κόρες) και την φανταστική Ματίνα ως δασκάλα.
• Πήρα μετά έναν καφέ από δίπλα, από τα πάντα χαμογελαστά παιδιά του Strange Bee, και επέστρεψα σπίτι.
• Ο Στεφανάκος με περίμενε ώστε να φτιάξουμε τη δική μου ομάδα στο Fantasy (πόσο καιρό προσπαθεί να με πείσει!) και να παίξουμε λίγο πινγκ - πονγκ.
• Οι φίλοι - γείτονες ήταν στο κοντινό μας μπασκετάκι (τα μικρά δηλαδή γιατί οι μεγάλοι εργάζονταν) οπότε εγώ έμεινα σπίτι να σουλουπωθώ (να φτιάξω μαλλί και να ντυθώ) ενώ τα αγόρια πήγαν να παίξουν λίγο.
• Τους βρήκα στο τοπικό μας στέκι (εντάξει, είναι και το μοναδικό που μπορούμε να πάμε με τα πόδια), την Ταρταρούγα, όπου τσιμπήσαμε.
• Επιστροφή σπίτι όπου ξαπλώσαμε με τον Στεφανάκο (και το καινούργιο του μαξιλαράκι ταξιδιού με μάσκα ύπνου) και προς μεγάλη μου έκπληξη κοιμήθηκε!
• Ξεκουραστήκαμε και εμείς και μετά ξεκινήσαμε άρον άρον για το κέντρο της Αθήνας.
• Άλλαξε ένα δώρο ο συνοδοιπόρος στα γρήγορα και περπατήσαμε μέχρι το εστιατόριο Geco όπου θα δειπνούσαμε με τους αγαπημένους μας φίλους Βασίλη & Ματίνα οι οποίοι είναι κάτοικοι Ριάντ.
• Αγκαλιαστήκαμε σφιχτά, συζητήσαμε πολλά (από τα ιατρικά μας μέχρι τα οικογενειακά μας, και από τα ταξίδια μέχρι τις δουλειές), τσιμπήσαμε νόστιμα πιάτα, ήπιαμε από ένα ποτήρι κρασί, βγάλαμε μια ομαδική φωτογραφία και αποχαιρετιστήκαμε.
• Είναι πολύ ιδιαίτερο το συναίσθημα να αποχαιρετάς κάποιον χωρίς να έχεις ιδέα πότε θα ξανά ανταμώσετε.
• Τρίτη, και ξανά πρωινό ξύπνημα, ξανά για πιλάτες (09.00 είχα πάρει θέση στο reformer).
• Και ενώ το μάθημα ήταν φουλ, εν τέλει εμφανίστηκα μόνο εγώ.
• Πριβέ λοιπόν το μάθημα που καταλαβαίνετε τι σημαίνει..... αυξημένο επίπεδο δυσκολίας καθώς η προσοχή της δασκάλας είναι 100% πάνω σου και σε κάθε μικρή λεπτομέρεια.
• Το ευχαριστήθηκα βεβαίως - βεβαίως.
• Επιστροφή σπίτι και μαζί με τα αγόρια κατεβήκαμε γλυφάδα, εκείνοι για κούρεμα, εγώ για μια αλλαγή δώρου και βόλτα.
• Με αυτά και με εκείνα, πέρασε η ώρα οπότε καθίσαμε στο Μπαρμπουνάκι παραδίπλα για φαγητό.
• Πολύ προσεγμένα και γευστικά πιάτα, με σπιτική γεύση, και πολύ καλή εξυπηρέτηση. Μόνο οι τιμές μας φάνηκαν λίγο τσιμπημένες.
• Επιστροφή σπίτι το απόγευμα όχι όμως για πολύ γιατί είχαμε να ανέβουμε Κηφισιά.
• Ντυθήκαμε - στολιστήκαμε, έφτιαξε και ο Στεφανάκος την τσαντούλα του και απόγευμα φτάσαμε στον θείο & την θεία.
• Τους είδαμε λίγο, έμεινε εκεί ο Στέφανος για διανυκτέρευση με τα ξαδέλφια του, πεταχτήκαμε εμείς στο αστυνομικό τμήμα να παραλάβω τη νέα μου ταυτότητα (yes!), και μετά συνεχίσαμε προς τους κουμπάρους μας. 
• Πετύχαμε μπαμπά & κόρη να φεύγουν για σούπερ μάρκετ οπότε πήγα και εγώ μαζί τους ώστε να πάρω τα απαραίτητα για την τάρτα μπρόκολο που είχα υποσχεθεί ότι θα φτιάξω και επέστρεψα ώστε να συνεχίσω με τον συνοδοιπόρο στην πλατεία της Κηφισιάς.
• Στις 21.00 είχαμε πάρει τη θέση μας στο Hyde όπου συναντήσαμε τον κουμπάρο μας Δημήτρη παρέα με τον ξάδελφό του Γιώργο και την γυναίκα του Βενετία (που εγώ τουλάχιστον είχα να δω χρόνια).
• Ήπιαμε το κρασί μας, τσιμπήσαμε, γελάσαμε, θυμηθήκαμε παλιές ιστορίες και περάσαμε τα μεσάνυχτα χωρίς να το καταλάβουμε.
• Ξανά οδήγηση Κηφισιά - Βούλα (αμέτρητες φορές αυτήν τη γιορτινή περίοδο) και πτώμα για ύπνο.
• Τετάρτη, και ναι, δεν είχα πιλάτες, ούτε κάποιο ραντεβού, έλειπε και ο Στεφανάκος, οπότε κοιμήθηκα λίγο παραπάνω.
• Παραμονή Πρωτοχρονιάς και ο Στεφανάκος βγήκε να πει τα κάλαντα με τον ξάδελφό του.
• Κανονικά αυτή τη φορά, όχι μόνο σε συγγενείς και φίλους.
• Εμείς κάναμε μια βόλτα, ήπιαμε έναν καφέ με τους γονείς μου στην πλατεία της Βούλας, άφησα τον συνοδοιπόρο σπίτι και παρέλαβα την ανιψιά μου για να βρούμε γόβες που ήθελε για το βραδινό της outfit και δεν είχε.
• Ευτυχώς βρήκαμε να παρκάρουμε στην Γλυφάδα και σχετικά γρήγορα βρήκαμε και τις γόβες. Διπλή επιτυχία!
• Επιστροφή σπίτι της αδελφής μου, κάθισα να την δω λιγάκι και σερί συνέχισα σπίτι ώστε να φτιάξω την τάρτα μπρόκολο - ροκφόρ.
• Με αυτά και με εκείνα, δεν μπόρεσα να ξεκουραστώ καθόλου.
• Φτιάξαμε βαλιτσάκι και εμείς, βάλαμε τα καλά μας και ανηφορίσαμε προς Κηφισιά -ξανά!
• Είδαμε λίγο την πεθερά μου και μετά ανεβήκαμε στο σπίτι των κουμπάρων μας όπου θα περνούσαμε το βράδυ της Παραμονής, εμείς και εμείς.
• Εκείνοι δηλαδή, εμείς, η οικογένεια του θείου και ακόμη μία.
• Όλοι είχαμε μαγειρέψει από κάτι, τα μικρά εξαφανίστηκαν αμέσως για παιχνίδι, και οι μεγάλοι με τα μεγάλα παιδιά καθίσαμε στο σαλόνι, ήρεμα και όμορφα.
• Γνώρισα και την κοπέλα του βαφτιστηριού μας, την γλυκιά Mariona, και πολύ χάρηκα.
• Τα είπαμε και με το βαφτιστήρι μας, τον οποίο πολύ αγαπώ, και αγαπώ ιδιαιτέρως τη σχέση που έχουμε καταφέρει να έχουμε, σχέση αγάπης - εμπιστοσύνης - χαράς. Τον νιώθω σαν έναν κοντινό μου φίλο.
• Γελάσαμε πολύ γιατί ο συνοδοιπόρος είχε ρέντα, κάναμε γκάλοπ για να δούμε ποιος θα πετύχει το κόστος της βασιλόπιτας (και της τσάντας η οποία την μετέφερε) που αγοράσαμε από την Ηπειρώτισσα (κανείς δεν το πέτυχε! αλλά όλοι συμφωνήσαμε ότι η τσάντα πρέπει να καδραριστεί), τραγουδήσαμε το Πάει ο παλιός ο χρόνος, αγκαλιαστήκαμε, κόψαμε την βασιλόπιτα και με αυτά και με εκείνα, πήγε 03.00+ μέχρι να κατηφορίσουμε στο σπίτι της πεθεράς μου για διανυκτέρευση.
• Ο μικρός είχε αναχωρήσει για διανυκτέρευση (δεύτερη σερί) στον θείο του.
• Ύπνο δεν χορτάσαμε αλλά νωρίς ξεκινήσαμε για περπάτημα, στο κρύο και στον ήλιο (3 βαθμούς είχε), μέχρι την πλατεία της Κηφισιάς όπου καθίσαμε να πιούμε τον πρώτο καφέ της χρονιάς, στο J.
• Ανηφόρισαν μετά και ο αδελφός του συνοδοιπόρου με την γυναίκα του, οπότε περπατήσαμε λίγο ακόμα και επιστρέψαμε.
• Εγώ έκανα μια στάση για να δω τον Στεφανάκο και να κόψουμε την βασιλόπιτα, και μετά πίσω στο σπίτι της πεθεράς μου για να την βοηθήσω για το καθιερωμένο, πρώτο γεύμα της χρονιάς.
• Καμιά 25αριά άτομα μαζευτήκαμε, με έναν μπουφέ φαγητών, ιστορίες, φιλαρμονική της Βιέννης, σανγκρία, πολλά γέλια για το κόψιμο της βασιλόπιτας, καφέ, γλυκά.... 
• Βράδυ πια επιστρέψαμε και οι 3 σπίτι μας αφού τα ξαδελφάκια είχαν αποχαιρετισμό γεμάτο συγκίνηση και δάκρυα!
• Σαν περιοδεύον θίασος είμασταν αυτές τις γιορτές.
• Παρασκευή, και μέχρι και ο Στέφανος ξύπνησε μετά τις 09.00!
• Πρωινά, πλυντήρια, αγκαλιές, παιχνίδια...
• Το μεσημέρι μάς ξεγέλασε ο ήλιος και είπαμε να πάμε να κάτσουμε έξω, στο Νότος, για να τσιμπήσουμε κιόλας.
• Το αποτέλεσμα ήταν ότι κρυώσαμε, το φαγητό άργησε πολύ (πάνω από ώρα), και το ακριβοπληρώσαμε κιόλας.
• Τι να κάνεις....
• Κατευθείαν πήγαμε από το σπίτι της αδελφής μου, να τους δούμε, να κόψουμε ακόμη μία βασιλόπιτα (το φλουρί αυτήν τη φορά το κέρδισε ο συνοδοιπόρος) και να παραλάβουμε τα 2 ξαδελφάκια ώστε να τα αφήσουμε στους γονείς μου για διανυκτέρευση.
• Πραγματικά, τις μισές μέρες ο Στέφανος έχει κοιμηθεί εκτός σπιτιού, στις οικογένειές μας.
• Πολύ το ευχαριστιέται! Τον περιποιούνται τόσο και αυτός απολαμβάνει που βγαίνει εκτός ρουτίνας, έχει το δικό του πρόγραμμα και τους χορταίνει περισσότερο.
• Εμείς συνεχίσαμε για το κέντρο της Αθήνας και την θεατρική παράσταση που είχα κανονίσει να πάμε με την αδελφή μου και τον άντρα της.
• Οι περιορισμοί ήταν αρκετοί (χώρος, προσβασιμότητα, ώρα, διαθεσιμότητα) οπότε η παράσταση που είχε "προκριθεί" ήταν η κωμωδία Ούτε μπρος - Ούτε πίσω.
• Εννοείται ότι το πιο σημαντικό ήταν ότι θα ξαναπηγαίναμε με την αδελφή μου θέατρο, όπως κάναμε κάθε χρόνο.
• Η παράσταση ήταν δυστυχώς μέτρια, με φτωχό κείμενο, θέματα επίκαιρα τα οποία όμως αντιμετωπίστηκαν με προχειρότητα, χωρίς ατάκες και αιχμηρότητα. Κρίμα...
• Δεν πειράζει.... Ούτως ή άλλως η κωμωδία είναι, για εμένα τουλάχιστον, πολύ δύσκολη υπόθεση.
• Επιστροφή σπίτι για τηλεθέαση μπάσκετ (ο συνοδοιπόρος) και γράψιμο (εγώ).
• Μέσα σε όλα, είχαμε και τα τραγικά γεγονότα της Πρωτοχρονιάς στο Crans Montana τα οποία μας μαύρισαν την καρδιά...... Ουφ. Νέοι άνθρωποι, σε πάρτυ, να χάνονται κατά πάσα πιθανότητα από ανθρώπινο λάθος.
• Σάββατο, και ξυπνήσαμε με την άνεσή μας, ακόμη και τα μικρά σηκώθηκαν κατά τις 10.00 στους γονείς μου, και πήγαμε από εκεί ώστε να φάμε όλοι μαζί πρωινό με τα κλασικά pancakes της μαμάς μου.
• Συνεχίσαμε μετά για κάποιες τελευταίες δουλειές και αλλαγές δώρων και σπίτι για να ξεκινήσουμε το πακετάρισμα και το συμμάζεμα.
• Κατέβηκε και η βόρεια γιαγιά.
• Το απόγευμα επισκεφθήκαμε την αδελφή μου, στην αρχή μόνο εγώ και ο συνοδοιπόρος, γιατί είχαμε δύσκολα νέα να μοιραστούμε και να συζητήσουμε σχετικά με τη δουλειά της.
• Και στεναχωρήθηκε αλλά κατανόησε.
• Μετά φέραμε και τον Στεφανάκο ώστε να τον δει και εκείνον, και βραδάκι επιστρέψαμε σπίτι όπου ήρθαν και οι γονείς μου.
• Κάθε φορά, ειδικά στις χειμερινές επισκέψεις μας, το ίδιο βάσανο να τα χωρέσεις όλα στις βαλίτσες! Γιατί τα Χριστούγεννα, ειδικά, επιστρέφουμε με ακόμη μία βαλίτσα δώρα, η πλειοψηφία των οποίων είναι βεβαίως του Στέφανου, και αρκετά είναι ογκώδη (επιτραπέζια).
• Παραγγείλαμε να φάμε (με μια περιπέτεια καθώς η αρχική μας παραγγελία επεστράφη, γιατί δεν μας βρήκαν λέει.... οπότε μετά από 1 ώρα, παραγγείλαμε από αλλού, και ξαναπεριμέναμε), παίξαμε και ένα Rummy οι 4 μας και κοιμηθήκαμε.
• Κυριακή, και είχαμε πρωινό ξύπνημα και αναχώρηση για το αεροδρόμιο.
• Το πρώτο μέρος πήγε καλά, δώσαμε τις βαλίτσες μας, συναντήσαμε τους φίλους μας (Γιώτα , Σάκη και τα παιδιά), πήραμε καφέδες και τυρόπιτες, πήγαμε στην πύλη μας και στις 09.00 είμασταν ήδη στο αεροσκάφος.
• Έλα όμως που περνούσε η ώρα και δεν αναχωρούσαμε.
• Μετά από λίγο, μας ανακοινώνει ο πιλότος ότι υπάρχει πρόβλημα με τις ραδιοσυχνότητες του αεροδρομίου οπότε καμία πτήση δεν μπορεί να απογειωθεί.
• Για να μην σας κουράσω, μετά από 2 ώρες μέσα στο αεροπλάνο, μάς έβγαλαν έξω ξανά στις πύλες, κράτησαν όμως τις βαλίτσες.
• Στα λίγα θετικά της υπόθεσης, ξεκίνησα το νέο μου βιβλίο Η Χορτοφάγος και έφτασα σχεδόν στα μισά.
• Καμία ενημέρωση για το εάν και πότε θα γίνει η πτήση, τι πρέπει να κάνουμε, ποιες είναι οι επιλογές...
• Επί ώωωωρες λοιπόν, καθόμασταν στο πάτωμα (πού να βρεις καρέκλα με τόσες χιλιάδες άτομα;), τα μικρά έπαιζαν, εμείς παραμείναμε ψύχραιμοι και προσπαθήσαμε να ελαφρύνουμε την κατάσταση. 
• Για λίγο, βγήκε ένα φως στο τούνελ με ανακοίνωση νέας πύλης και νέας ώρας αναχώρησης στις 14.00.
• Μεταφερόμαστε λοιπόν στην πύλη μόνο και μόνο για να μας ανακοινώσουν ότι η πτήση ακυρώνεται και να πάμε να παραλάβουμε τις βαλίτσες μας.
• Ευτυχώς βαλίτσες παραλάβαμε (γιατί εκ των υστέρων μάθαμε ότι άλλες χάθηκαν) και επιδοθήκαμε στον μαραθώνιο ανεύρεσης άλλης πτήσης ώστε να επιστρέψουμε στην Ελβετία.
• ΧΑΟΣ.
• Εν τέλει, βρήκαμε μια πτήση για την Πέμπτη (!), με πολύ κόπο και υπομονή, με διπλή τιμή (εννοείται).
• Πέμπτη! Και εννοείται ότι Δευτέρα ο Στεφανάκος επέστρεφε στο σχολείο και εμείς στο γραφείο.
• Τι μπορείς όμως να κάνεις; Force Majeure!
• Και επειδή ο Στεφανάκος είναι πολύ υπεύθυνος με αυτά και αγχώνεται, προσπαθήσαμε να κρατήσουμε μια ήρεμη και αισιόδοξη ατμόσφαιρα.
• Τι να πουν και όλοι οι ξένοι και οι Έλληνες της επαρχίας που θα έπρεπε να βρουν και διαμονή και μετακινήσεις;; Οι φίλοι μας, για παράδειγμα, που είναι από Πάτρα, έκλεισαν ξενοδοχείο στην Κηφισιά.
• Σιγά σιγά, με πολλές επικοινωνίες με φίλους, μάθαμε ότι ακόμη 2-3 τουλάχιστον πτήσεις για Ελβετία είχαν ήδη ακυρωθεί.
• Πήραμε το ταξί μας, γυρίσαμε στη Βούλα, ξανά ανοίξαμε καλοριφέρ και βαλίτσες, και απλά καθίσαμε στους καναπέδες μετά από 8 ώρες!
• Πρώτη δουλειά, βεβαίως, το εκτενές εμαιλ στις δασκάλες του Στέφανου ώστε να δικαιολογήσουμε την απουσία του καθώς το ελβετικό σύστημα είναι πολύ αυστηρό. 
• Θα είναι εύκολες οι μέρες μέχρι την Πέμπτη; Όχι! Θα είναι εύκολες οι ημέρες μετά, με όλα όσα θα πρέπει να καλύψουμε, σχολικά & επαγγελματικά; Όχι! Με όλα όμως όσα γίνονται, το βάλαμε στη σωστή του διάσταση και διατηρήσαμε την ψυχραιμία μας και δείξαμε όση ευελιξία και προσαρμοστικότητα είχαμε.
• Το βραδάκι παίξαμε ακόμη ένα Rummy οι 3 μας, αγκαλιάσαμε σφιχτά τον Στεφανάκο μας ο οποίος ήταν εξαιρετικός όλη την δύσκολη αυτήν ημέρα, και κοιμηθήκαμε όλοι μαζί, στο ίδιο κρεβάτι, καθώς είχε μια μικρή ταραχή.
• Ε, κατά τις 03.00 μεταφέρθηκα εγώ στο κρεβάτι του Στέφανου γιατί έπαιζε μποξ όλο το βράδυ.
• Όλα καλά. Κανείς δεν πέθανε ή τραυματίστηκε, στο σπίτι μας στη Βούλα επιστρέψαμε, τα μαθήματα και τις εργασίες μας θα τις επαναφέρουμε εν ευθέτω χρόνο. Όλα στη σωστή τους διάσταση.

Καλή εβδομάδα & καλή χρονιά!

Μήπως το δικό μας μάθημα είναι η προσαρμοστικότητα;;

ανδριάνα