HOW WAS YOUR WEEK?

• Δευτέρα, back to school άρα και back to routine.
• Αναχωρήσαμε λοιπόν απαρτία το πρωί, αφήσαμε τον Στεφανάκο και συνεχίσαμε για γραφείο.
• Είχε πάρει και τις προσκλήσεις για το πάρτυ του να τις μοιράσει.
• Στη διαδρομή, εντοπίσαμε τη φίλη Τίνα που περίμενε στην στάση οπότε με μεγάλη μας χαρά, πήγαμε παρέα και τα είπαμε και λίγο.
• Στο γραφείο είχα αρκετή δουλειά (είναι η Δευτέρα η πιο πηγμένη μέρα συνήθως).
• Το μεσημέρι φάγαμε οι δυο μας, με τον συνάδελφο Benoît, και επειδή ήταν γεμάτο το εστιατόριο, μας ρώτησαν δύο κυρίες αν μπορούσαν να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι με εμάς.
• Εμείς εννοείται είπαμε ναι και συνεχίσαμε τις συζητήσεις μας.
• Κάποια στιγμή όμως, η κυρία που θα καθόταν δίπλα μου μάς άνοιξε τη συζήτηση. Και τι καλά που έκανε!
• Επί μισή ώρα συζητούσαμε και γελούσαμε! Εκείνες ήταν από το τμήμα που Ανθρωπίνου Δυναμικού που ασχολείται με τα διάφορα οικονομικά θέματα. Η μία Ελβετίδα, η άλλη μισή Αμερικανίδα - μισή Ελβετίδα.
• Τι ωραία που τα είπαμε!
• Το απόγευμα είχαμε και το τριμηνιαίο call για όλες τις Ευρωπαϊκές αγορές που διοργανώνουμε εμείς, το οποίο πήγε πολύ καλά.
• Αναχώρηση με τον συνοδοιπόρο, παραλαβή των ποδοσφαιριστών Στέφανου & Liam (ο οποίος επέστρεψε στις προπονήσεις μετά τον τραυματισμό του), παράδοση στο γήπεδο, γρήγορο σούπερ μάρκετ και επιστροφή σπίτι για μαγειρική, δουλειές, χαλάρωση.
• Κατά τις 19.30 επέστρεψε ο μικρός από την προπόνηση, φάγαμε παρέα και μπήκαμε για μπάνια.
• Το πρωί στο σχολείο είχαν κάνει την 1η πρόβα για το μεγάλο διαγώνισμα που έχουν την ερχόμενη εβδομάδα, τα ECR. Πρόκειται για ένα κοινό τεστ για όλους τους μαθητές του καντονιού μας (Vaud) στα γαλλικά (κατανόηση κειμένου, έκθεση και ακουστικό) και στα μαθηματικά. 
• Είχε ξαναδώσει στην Δευτέρα Δημοτικού αλλά τότε ήταν απλά για να δουν το γενικό επίπεδο των μαθητών.
• Τώρα, στην Τετάρτη Δημοτικού, ξαναδίνουν αλλά αυτή τη φορά τα αποτελέσματα μετρούν για το βαθμό της χρονιάς.
• Με τα πολλά, μου έλεγε ο Στεφανάκος ότι δεν του αρέσουν τα τεστ, ότι τον αγχώνουν κτλ και προσπαθούσα να του εξηγήσω ότι είναι μέρος της ζωής, ότι θα δώσει ΠΟΛΛΑ στη ζωή του, ακόμα και μετά τις σπουδές, στην εργασία του, θα έχει παρουσιάσεις / projects που θα είναι σαν τεστ.
• Και τι μου απαντά; "Εγώ θα κάνω ένα επάγγελμα που δεν θα έχει τεστ". Και ποιο είναι αυτό, τον ερωτώ. Και μου απαντά.... ντελιβεράς!
• Πόσο γελάσαμε! Του λέω λοιπόν ότι ακόμα και για ντελιβεράς, πρέπει να δώσεις εξετάσεις για να πάρεις δίπλωμα οδήγησης.
• Και μου απαντά "Ε, εγώ τότε θα κάνω ντελίβερι με ταξί".
• Μα είναι ο άτιμος.....
• Το βραδάκι μιλήσαμε και με την ανιψιά μου στην Αμερική, την ώρα που επέστρεφε από το σχολείο, για να της ευχηθούμε για τα γενέθλιά της.
• Δεν είναι εύκολο με τη διαφορά της ώρας να μιλάμε, ειδικά τις καθημερινές που είναι στο σχολείο.
• Τρίτη, και ξανά γραφείο για εμένα.
• Μα πόσο ωραίος καιρός! Ανοίγει η ψυχή σου!
• Το πρωί είχα το μηνιαίο μου ραντεβού με την ομάδα της Ρουμανίας και μας είχε ζητήσει ο διευθυντής μας να του προωθήσουμε κάποιο από αυτά τα meetings που έχουμε με τις αγορές ώστε να μπει και εκείνος να δει πώς τα διαχειριζόμαστε, ποια είναι τα θέματα κτλ.
• Αυτό λοιπόν ήταν το πρώτο που ο Mike συμμετείχε.
• Εγώ δεν άλλαξα καθόλου τον τρόπο που διαχειρίζομαι αυτά τα calls (που είναι και το αγαπημένο μου μέρος της δουλειάς μου!), ούτε τον τρόπο μου, ούτε το χιούμορ μου... 
• Και πήγε τόσο καλά που στο τέλος, από μόνος του είπε "Αφού περνάτε τόσο καλά και συζητάτε τόσο ωραία, μήπως ξαναέρθω τον επόμενο μήνα".
• Μα είναι αυτή η σχέση με τις τοπικές ομάδες, πραγματικά πολύτιμη και σπάνια.
• Στα καπάκια, είχαμε συνάντηση με τον Mike να του παρουσιάσουμε ένα project που του πρότειναν να αναλάβουμε ως ομάδα αλλά που εμείς θεωρούμε πολύ επίφοβο (καθώς έχει ήδη πολλά προβλήματα και δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες των αγορών).
• Το μεσημέρι έκανα το Body Balance μου, έφτιαξα μια μικρή σαλάτα, συνάντησα την ομάδα της Τσεχίας (όπου μια συνάδελφος από τα παλιά, από τις εποχές που έκανα B2C, άλλαξε ρόλο και ήρθε στην B2B ομάδα οπότε θα συνεργαζόμαστε ξανά!), κάναμε μια συνάντηση με την κεντρική ομάδα με βάση την Πολωνία, κατάφερα και ήπια ένα τσάι με την αγαπημένη μου Victoria και με μια ανάσα πέρασε η ημέρα.
• Πολλή πολλή γεμάτη, αλλά εποικοδομητικά και θετικά γεμάτη. Αυτό κάνει ΟΛΗ την διαφορά.
• Επιστροφή σπίτι όπου είχαν ήδη επιστρέψει τα αγόρια από το μάθημα drums, φαγητό, συζητήσεις.
• Κάναμε με τον μικρό και ένα από τα ECR τεστ των προηγούμενων χρόνων για πρόβα (το ακουστικό) και τα πήγε πολύ καλά οπότε ανέβηκε το ηθικό του.
• Αναχώρησε ο συνοδοιπόρος για το μπάσκετ (μετά από ένα μήνα αποχής λόγω του τραυματισμού του) για να δώσει το παρόν και να δει και αν μπορεί να παίξει.
• Εμείς κάναμε τα μπάνια μας, συζητήσαμε, γελάσαμε και πήραμε θέσεις για ΠΑΟ - Μονακό μπάσκετ.
• Εγώ τελείωσα το σύντομο βιβλίο του φίλου Σταύρου και πήρα την σημαντική απόφαση για την ανθρωπότητα να βάλω στη λίστα ανάγνωσης του 2026 και ένα γαλλικό βιβλίο!
• Βλέπετε, όπου μπορώ, επιλέγω να διαβάζω τα βιβλία στη γλώσσα που τα έγραψε ο/η εκάστοτε συγγραφέας ώστε να μη χάνω τίποτα από τη μετάφραση. 
• Μου πρότειναν λοιπόν το βιβλίο Η Πλεξούδα και όταν το έψαξα συνειδητοποίησα ότι είναι γαλλικό βιβλίο οπότε .... το πήρα απόφαση και ότι γίνει.
• Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που διάβασα γαλλική λογοτεχνία στα γαλλικά. Ίσως στο Λύκειο όταν έδινα εξετάσεις για τα πτυχία. Ίσως ούτε καν τότε.
• Τετάρτη, και εκτάκτως πήγα εγώ γραφείο καθώς είχαμε ένα team meeting, και εμείς της Λωζάνης συναντηθήκαμε κατ' ιδίαν.
• Για 4 ώρες λοιπόν, είμασταν στην ίδια αίθουσα, χωρίς διάλειμμα, χωρίς να σηκωθούμε, με βομβαρδισμό πληροφοριών.
• Γενικά χρήσιμη ήταν η συνάντηση απλά είναι κουραστικό σε μια ομάδα 15 ατόμων, πάντα να παρουσιάζουν οι ίδοι και οι ίδιοι.
• Τα αγόρια είχαν πάει στο τέννις και μαγείρευαν όταν γύρισα.
• Αποφασίσαμε και το γενέθλιο δώρο του Στεφανάκου. Δεν το λες και εύκολη υπόθεση καθώς δεν είναι πολλά τα υλικά πράγματα που θέλει. Και εμείς δεν είμαστε γενικά της υπερ-κατανάλωσης. 
• Παραγγείλαμε λοιπόν.... ηλεκτρικά ντραμς! Μιας και κάνει τώρα κάποιο καιρό και του αρέσουν, θα τον βοηθήσουν να εξασκείται και στο σπίτι όποτε θέλει.
• Το απόγευμα έκανε ο μικρός και εξάσκηση στο ECR διαγώνισμα του Καντονιού, αυτή τη φορά στην κατανόηση κειμένου. Είναι το λιγότερο αγαπημένο του οπότε με μεγάλη χαρά δεν το έκανε αλλά οκ.
• Πέμπτη, και γραφείο ο συνοδοιπόρος - σπίτι εγώ.
• Και μέσα στις 100 δουλειές της δουλειάς, προχώρησα και 100 δουλειές του σπιτιού.
• Πλυντήρια, στεγνωτήρια....
• Και είχε τόσο όμορφη, λαμπερή, ζεστή μέρα! 
• Το μεσημέρι έφτιαξα το γιαούρτι μου με τα φρούτα και το έφαγα έξω.
• Γιόρταζαν και οι Γιώργηδες και εγώ έχω και τα 2 μου αδέλφια!
• Και η αδελφή μου με πήρε μόνη της το μεσημέρι γιατί δεν είχε πάει για την φυσιοθεραπεία της. 
• Χαρούμενη ήταν (ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν).
• Το απόγευμα παρέλαβα Στέφανο & Liam και τους πήγα ποδόσφαιρο.
• Μαγείρεψα, έκανα τα μπάνια μου (έβαψα και την ρίζα του μαλλιού μόνη μου!), έκανα λίγη γιόγκα και κατά τις 19.00 επέστρεψε ο συνοδοιπόρος, και μετά από λίγο και ο μικρός.
• Πήραμε να ευχηθούμε οικογενειακώς στα αδέλφια μου, φάγαμε και χαλαρώσαμε.
• Παρασκευή! Και τα γενέθλια του Στεφανάκου μας!
• Πρώτη φορά διψήφια: 10!
• Του είχαμε γράψει μια κάρτα και του την αφήσαμε μαζί με ένα βιβλίο - δώρο ώστε να τα δει όταν ξυπνήσει.
• Είχα πάρει κρουασάν να φάμε για πρωινό και σοκολατάκια για να κεράσει στο σχολείο.
• Χαζέψαμε και το 1o photo book με τον πρώτο χρόνο ζωής του Στεφανάκου και είναι πάντα συγκινητικό να βλέπεις από πού ξεκίνησε, πόσο μικροσκοπικός ήταν, και πού έχει φτάσει.
• Πόσο υπερήφανη νιώθω για αυτόν.
• Η επαγγελματική ημέρα αναπάντεχα ανάστατη καθώς μία πρωινή συνάντηση με την ομάδα της Σουηδίας δεν πήγε όπως περίμενα (δεν είχα ετοιμάσει κάποια αρχεία που έπρεπε) οπότε έπρεπε να βρω plan b.
• Ο συνοδοιπόρος πήγε στο γραφείο το μεσημέρι καθώς πλέον τις Παρασκευές έχει face to face meeting με τον συνάδελφο - μέντορά του.
• Νιώθω ότι πολύ θα τον βοηθήσει σε πολλά επίπεδα.
• Εγώ έφτιαξα το αγαπημένο κέικ του Στεφανάκου (όπως μου το είχε παραγγείλει), το marble, το στόλισα με smarties, πακετάρισα πιάτα - κεράκια - μαχαίρια, τον παρέλαβα από το σχολείο και πήγαμε στο θερινό πια (σε ανοιχτό γήπεδο δηλαδή) μάθημα τέννις.
• Μα είναι αυτές οι ανοιξιάτικες ημέρες..... σκέτη απόλαυση.
• Τους παρακολούθησα λοιπόν, διάβασα το βιβλίο μου, τα είπα λίγο με την έτερη μαμά Virginie και όταν τελείωσαν, κόψαμε το κέικ για να τους κεράσουμε.
• Ένα κέικ να (με το συμπάθιο), τεράστιο. Ε, 4 είναι όλα και όλα τα παιδάκια του γκρουπ, σκέφτηκα +1 ο προπονητής, κανά - δυο γονείς ακόμα, εντάξει.
• Δύο κομμάτια έμειναν όλα και όλα! Πήραν και δεύτερο, και τρίτο... Χαλάλι!
• Επιστρέψαμε σπίτι όπου είχα πάρει τα υλικά και ο συνοδοιπόρος είχε μαγειρέψει fajitas, όπως είχε ζητήσει ο εορτάζων.
• Φάγαμε, έσβησε το κεράκι του, συζητήσαμε και ξεκίνησαν οι ευχές μέσω βιντεοκλήσεων (παππούς, γιαγιάδες, θείοι / θείες, ξαδέλφια, νονός, φίλοι....).
• Σάββατο, και μετά από καιρό, συνάντησα την αγαπημένη μου Τίνα στη γνωστή μας στάση.
• Συζητήσεις πολλές στο λεωφορείο, γυμναστηρική παρέα και με την τρίτη της παρέας, και γρήγορο καφέ γιατί είχαμε γεμάτο πρόγραμμα.
• Ήταν τα 20χλμ της Λωζάνης αυτό το σκ και το Σάββατο ήταν οι αγώνες των παιδιών.
• Ο συνοδοιπόρος είχε πάει με τον μικρό να δουν αυτοκίνητα, μετά στον φίλο Γιάννη όπου τσίμπησαν, ενώ εγώ περπάτησα μισή ωρίτσα περίπου μέχρι τη λίμνη και το σημείο εκκίνησης.
• Κατέφτασαν και τα αγόρια, μαζί και ο συμμαθητής του Στέφανου Adam (παρέα τρέχουν κάθε χρόνο), τα είπαμε και με τον μπαμπά του, Steven, πετύχαμε και άλλους συμμαθητές και συναθλητές από το ποδόσφαιρο, έτρεξαν τα 2χλμ (εκεί στα 10') και αναχωρήσαμε.
• Πετάχτηκα εγώ ένα σούπερ μάρκετ καθώς είχε προκύψει εξαιρετική συνέχεια στην ημέρα μας, με BBQ στους φίλους Τίνα & Μύρωνα.
• Γύρισα σπίτι, έφτιαξα μια ωραία σαλάτα με φράουλες και ροκφόρ για το BBQ, έπλυνα, πότισα έξω στον κήπο (σπάνια ποτίζουμε αλλά έχει αρκετή ζέστη τις τελευταίες εβδομάδες οπότε χρειάζεται), συμμάζεψα, έφτιαξα και έψησα ακόμα ένα γενέθλιο κέικ (λεμόνι αυτή τη φορά), έκανα τα μπάνια μου...
• Τα αγόρια... απλά κάθισαν στον καναπέ και χάζευαν τηλεόραση.
• Στις 18.00 λοιπόν φτάσαμε στους φίλους, ήταν και η οικογένεια της φίλους Ηρούς, και αυτή του φίλου τους Γιώργου οπότε μαζευτήκαμε έτσι αυθόρμητα πάνω από 10 άτομα.
• Καθίσαμε έξω, με ωραίο - δροσερό - ελληνικό - ροζέ κρασί, ήλιο, ψησίματα, μαγειρέματα, πολλές ιστορίες και πολλά γέλια!
• Από τα ποντικάκια του Λονδίνου, και τις ιατρικές περιπέτειες στην Ελβετία, μέχρι τα Πασχαλινά μας ταξίδια και την μετοίκηση των φίλων στην Ελλάδα (που είναι πάντα στο επίκεντρο των συζητήσεων).
• Τα μικρά έπαιζαν μέσα και έξω και video games και μασκαρεύονταν και χόρευαν και έπαιζαν μπάλα. Πόσο καλοί φίλοι είναι!
• Και είναι όλα κορίτσια + ο Στέφανος. Και θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό να έχει κορίτσια - φίλες (εφόσον αδέλφια δεν έχει) ώστε να εκτίθεται όσο πιο νωρίς γίνεται στο άλλο φύλο, με σεβασμό.
• Ήταν τόσο ζεστό, εγκάρδιο το κλίμα, γελάσαμε τόσο πολύ, αλλά πάντα με την ελαφριά συγκίνηση και μελαγχολία ενόψει της αναχώρησης των φίλων μας.
• Και το ότι αυτές οι συναντήσεις μας θα λάβουν σύντομα τέλος (τουλάχιστον μέχρι νεοτέρας), τις κάνει ακόμα πιο πολύτιμες.
• Ουφ.... 
• Πήγε 23.00 μέχρι να γυρίσουμε σπίτι και πέσαμε, εννοείται, κατευθείαν για ύπνο.
• Κυριακή, και είχαμε πάλι πρωινό ξύπνημα καθώς ο μικρός είχε τουρνουά στις 09.00 (ευτυχώς εντός έδρας).
• Έφτιαξα λοιπόν πρωί - πρωί το γλάσο και στολίσαμε παρέα το κέικ με smarties.
• Ο καιρός εξαιρετικός, η παρέα των γονιών της ομάδας εκεί (με κέφι & χιούμορ), η ομάδα με καλές στιγμές.
• Κατά τις 12.00 που τελείωσαν, στήσαμε στην buvette το κέικ μας, πήραμε και παγωμένες μπύρες για τους μεγάλους + ice tea για τα μικρά, και έσβησε ο Στεφανάκος ξανά τα κεράκια του.
• Πόσο δεμένη είναι η ομάδα! Πόσο ωραία σχέση έχουν δημιουργήσει!
• Φώναζαν όλοι μαζί, σαν σύνθημα, "Στέφανος, Στέφανος".
• Το κατασπάραξαν το κέικ (ούτε οι προπονήτες δεν πρόλαβαν να πάρουν), τα είπαμε για κανά μισάωορο ακόμα, τα αγόρια ξαναπήγαν να παίξουν ποδόσφαιρο (δεν τους έφτασαν οι 2 ώρες!), πήραμε ένα γλυκό από το αγαπημένο μας ζαχαροπλαστείο Mourtalier (όπου οι τούρτες είναι μικροσκοπικές -για τα ελληνικά δεδομένα, πεντανόστιμες, σαν έργα τέχνης, αλλά και με το αντίστοιχο κόστος) και κατευθυνθήκαμε προς το Belmont.
• Όχι σπίτι όμως, καθώς το πρόγραμμα είχε συνέχεια.
• Μας είχαν καλέσει οι έτεροι Έλληνες φίλοι της περιοχής, Βασίλης & Ιλιάνα, να πάμε από εκεί για φαγητό.
• Είχαμε να τους δούμε καιρό και είχαμε πολλά να συζητήσουμε, συμπεριλαμβανομένου του Πασχαλινού τους ταξιδιού στην Ιαπωνία!
• Πω πω!
• Στέφανος και Μάξιμος μπαινόβγαιναν (έκαναν βόλτες με τα πατίνια, έπαιξαν σκάκι και drums και πόσα ακόμα), ενώ εμείς τα λέγαμε υπό ένα δροσερό κοκτέιλ.
• Φάγαμε παρέα (εγώ ένα πεντανόστιμο, γαλλικό, ρατατούι, οι υπόλοιποι κοτόπουλο) και κατά τις 16.00 γυρίσαμε σπίτι.
• Ο Στεφανάκος έκανε στα γρήγορα τα μαθήματά του και με το που κάθισε στον καναπέ... τσουπ, τον πήρε ο ύπνος.
• Ε, λογικό!
• Στον δίπλα καναπέ και στην ίδια φάση και ο συνοδοιπόρος.
• Εγώ κατάφερα να προχωρήσω διάφορα γραφειοκρατικά (κηπουρό, εξετάσεις ελληνομάθειας) και να γράψω λιγάκι.
• Πόσο όμορφες είναι οι ελβετικές μας φιλίες και τα σαββατοκύριακά μας. Φτου φτου... 
• Και είναι και η ελβετική Άνοιξη μαγευτική όταν έχει τέτοιον ήλιο!

Καλή εβδομάδα!

ανδριάνα