HOW WAS YOUR WEEK?

  

• Δευτέρα, και η τελευταία μας ημέρα αυτού του μικρού μας ταξιδιού.
• Ο Παναγιώτης είχε συναντήσει τις φίλες του, είχε ξενυχτήσει, είχε περάσει ωραία, αλλά κατάφερε παρόλα αυτά να ξυπνήσει και κατά τις 10.00
• Ο Στεφανάκος είχε κοιμηθεί εξαιρετικά στο αυτοσχέδιο κρεβατάκι του στο πάτωμα και μόνο το πρωί ήρθε στο κρεβάτι μας.
• Σηκωθήκαμε λοιπόν, πακετάραμε και στις 11.00 είχαμε κάνει το check out μας.
• Το ξενοδοχείο είχε lockers (πόσο βολικό) οπότε κλειδώσαμε εκεί τις βαλίτσες μας και βγήκαμε για πρωινό στο κοντινό Croix100.
• Εγώ πήρα ένα κρουασάν αλμυρό, ο συνοδοιπόρος γλυκό, και τα δύο αγόρια... κέικ.
• Ο καιρός ήταν επιτέλους ηλιόλουστος και ανοιξιάτικος.
• Πόση διαφορά κάνει!
• Περπατήσαμε πολύ, προς διαφορετικές συνοικίες της πόλης των Βρυξελλών, μπήκαμε στον καθεδρικό ναό, πήραμε το μετρό, είδαμε την γειτονιά του Κοινοβουλίου, πήραμε μια βάφλα to go από το διάσημο βανάκι που γυρνάει την πόλη, καθίσαμε στο πάρκο (για να ζωγραφίσει και ο μικρός μας καλλιτέχνης), πήραμε καφέ και σπανακόπιτα (!) από το ελληνικό (και δημοφιλές απ' ότι φάνηκε) To Meli (αχ πόσο λείπει ένας ελληνικός φούρνος από τη Λωζάννη!), πήραμε και ένα τσουρέκι για το ελβετικό μας σπίτι, και το μεσημέρι τα αγόρια ήθελαν... σουβλάκι!
• Σε ένα παράπλευρο δρόμο της μεγάλης κεντρικής πλατείας, είχε 4-5 ελληνικά εστιατόρια το ένα δίπλα στο άλλο. Με διαφορετικά ονόματα αλλά το ίδιο κόνσεπτ: τουριστικό φαγητό, δηλαδή σουβλάκια και χωριάτικη.
• Εμείς καθίσαμε στη Μύκονο και η αλήθεια είναι ότι όλοι απολαύσαμε τα σουβλάκια μας (εγώ πήρα με χαλούμι).
• Με αυτά και με εκείνα, ήρθε η ώρα σιγά - σιγά του γυρισμού.
• Παραλάβαμε τις βαλίτσες μας από το εστιατόριο, πήραμε το αυτοκίνητο που μας περίμενε υπομονετικά στο πάρκινγκ και ξεκινήσαμε για το αεροδρόμιο.
• Οι πτήσεις μας σχεδόν παράλληλες: 19.20 εμείς για Γενεύη - 20.00 ο Παναγιώτης για Αθήνα (ώστε να περάσει το Πάσχα με την οικογένεια και τους φίλους του).
• Στην ώρα μας φύγαμε, στην ώρα μας φτάσαμε, και στην ώρα μας (κατά τις 21.00) πήραμε το τρένο για Λωζάνη.
• Έλα όμως που στη Γενεύη σταμάτησε και εν τέλει δεν ξανά - ξεκίνησε ποτέ. Βλάβη στις επικοινωνίες. "Το επόμενο τρένο για Λωζάνη είναι σε 3' στην πλατφόρμα 3".
• Τρεχάτε ποδαράκια μου!
• Το προλάβαμε, ευτυχώς, αλλά καταλαβαίνετε τι γινόταν από κόσμο.
• Καθίσαμε εν τέλει στην 1η θέση (αφού μόνο εκεί είχε διαθεσιμότητα) και λόγω της βλάβης του άλλου τρένου, δεν μας είπαν κάτι οι ελεγκτές.
• Έτσι, πήγε 23.00 μέχρι να φτάσουμε σπίτι μας.
• Ύπνος!
• Τρίτη, και ξυπνήσαμε νωρίς καθώς για εμάς, τους ενήλικες, οι διακοπές είχαν ήδη τελειώσει.
• Ο συνοδοιπόρος και ο μικρός έμειναν σπίτι ενώ εγώ πήγα γραφείο.
• Ενώ το γραφείο ήταν ΑΔΕΙΟ, από τη δική μας ομάδα ήταν αρκετά άτομα οπότε πέρασε όμορφα και ευχάριστα η ώρα.
• Φάγαμε παρέα και με την Victoria και την Hasti και είχαμε, όπως πάντα, τόσα να πούμε!
• Το απόγευμα είχα κλείσει έναν καθαρισμό + μασάζ προσώπου (πω πω... πόσο με χαλαρώνει! πιο πολύ και από το μασάζ στο σώμα!), πήγα και ένα σούπερ μάρκετ (όπου γινόταν χαμός) και γύρισα σπίτι.
• Ο Στέφανος είχε παρέα τον φίλο του Adam οπότε είχαν παίξει χίλια - δυο πράγματα το απόγευμα.
• Το βραδάκι που ήρθε ο Steven να παραλάβει τον μικρό του, καθίσαμε και ήπιαμε και ένα ποτήρι κρασί.
• Κάναμε τα μπάνια μας, αδειάσαμε τις βαλίτσες μας, προχώρησα το καινούργιο μου βιβλίο που αγόρασα από τις Βρυξέλλες (The Safekeep της νεαρής Ολλανδέζας Yael van der Wouden) ενώ τα αγόρια παρακολούθησαν μπάσκετ.
• Τετάρτη, πρωινό ξύπνημα καθώς το μάθημα γαλλικών είχε μεταφερθεί λόγω των Πασχαλινών αργιών νωρίτερα.
• Και οι 3 σπίτι λοιπόν.
• Μέσα σε όλα, άδειασε ο μικρός το τραπέζι της τραπεζαρίας μας και έστησε το φιλέ για πινγκ πονγκ. Αν ζούσαμε σε αθλητικό κέντρο, θα ήταν η καλύτερή του! Και η δική μας μάλλον.
• Το μεσημεράκι πεταχτήκαμε ο Στεφανάκος και εγώ μέχρι το κοντινό μας tennis club, έπαιξε εκείνος, δούλεψα εγώ κάτω από τον ήλιο, φάγαμε (μακαρονάδα εκείνος - σαλάτα εγώ) και επιστρέψαμε.
• Βγήκαν και τα μαξιλάρια του έξω καναπέ οπότε άνοιξε επίσημα η ανοιξιάτικη σεζόν!
• Πόσο ωραία, λυτρωτική η ζέστη.
• Πρώτη χρονιά κρέμασα τα πασχαλινά μας στολίδια στην κερασιά μας (αντί σε κλαδιά σε βάζo που συνήθως χρησιμοποιούσα). 
• Και βγήκε τόσο όμορφο το αποτέλεσμα και φυσικό!
• Στον έξω καναπέ λοιπόν, στη βεράντα, κάτω από τον ήλιο, υπό τον ήχο των πουλιών, πήρα το laptop μου και εργάστηκα για το 2ο μισό της ημέρας.
• Πραγματικές, καθημερινές πολυτέλειες.
• Αφού τελειώσαμε με τις δουλειές μας, κατεβήκαμε οικογενειακώς στη λίμνη.
• Το σκηνικό καλοκαιρινό! Beach volley, ηλιοθεραπεία, πικ νικ, παγωτά....
• Τα αγόρια έπαιξαν μπάσκετ, εγώ περπάτησα και φωτογράφισα, φάγαμε από ένα παγωτό (εγώ πήρα τη νέα γεύση του μήνα: τάρτα λεμόνι!) και βραδάκι επιστρέψαμε σπίτι.
• Πέμπτη, και αναχώρησε ο συνοδοιπόρος για το γραφείο οπότε έμεινα εγώ σπίτι με τον Στεφανάκο.
• Πρωινά, δουλειά, γρήγορα παιχνίδια και άφιξη το μεσημέρι του φίλου του Pierre (ο οποίος μένει και πιο κοντά από όλους του τους συμμαθητές).
• Μπήκαν, βγήκαν, έπαιξαν μπιλιάρδο, ποδόσφαιρο, nintendo...
• Το απόγευμα τον περπατήσαμε μέχρι το σπίτι του και από εκεί συνεχίσαμε με τον Στέφανο μέχρι την στάση του λεωφορείου για να πάμε στο κέντρο όπου θα συναντούσαμε τον συνοδοιπόρο απευθείας από το γραφείο.
• Κουρεύτηκε ο μικρός και μετά καθίσαμε στην ωραία βεράντα του Montebenon, ήπιαμε ένα κοκτέιλ, ρουφήξαμε ζέστη και ήλιο, έπαιξε και ο μικρός στην κοντινή παιδική χαρά, και επιστρέψαμε σπίτι.
• Παρασκευή!
• Και ο Στεφανάκος μετά από χρόνια, θυμήθηκε την αγάπη που είχε για τα Ninjago και συνειδητοποίησε ότι έχουν βγει νέα επεισόδια.
• Ε, μετά από τόσα χρόνια... λογικό.
• Όλο το πρωί λοιπόν, ενώ εμείς δουλεύαμε, εκείνος πήγαινε από επεισόδιο σε επεισόδιο.
• Μετά, φτιάξαμε και μία θήκη που του είχα πάρει για τα ανθρωπάκια lego και βεβαίως τα Ninjago είχαν την τιμητική τους.
• Πετάχτηκα και ένα σούπερ - μάρκετ, ξανά, αυτή τη φορά για τα του Πάσχα.
• Θα μαζευόμασταν 4-5 οικογένειες Ελλήνων σε ένα καταφύγιο και όλοι θα ετοιμάζαμε κάτι από το σπίτι και τα υπόλοιπα θα τα ψήναμε εκεί.
• Το απόγευμα, βγήκαμε για κηπουρική.
• Κλαδέματα, μαζέματα φύλλων, συζητήσεις περί νέων φραχτών, αξιολόγηση των φυτών (ποια επέζησαν, ποια όχι, ποια ζωντάνεψαν, ποια αργούν ακόμα).
• Δυο ωρίτσες σίγουρα, σερί!
• Ε, μετά, πτώμα, λερωμένοι και πεινασμένοι, η πίτσα ήταν μονόδρομος.
• Παραγγείλαμε λοιπόν, μπήκαμε για μπάνια και βγήκαμε για να την απολαύσουμε.
• Χαζέψαμε λίγο τους διάφορους επιτάφιους στην τηλεόραση προσπαθώντας να εξηγήσουμε high level στον Στέφανο τι συμβαίνει την Μ. Παρασκευή, και κοιμηθήκαμε.
• Σάββατο, και παρόλο που ήμουν μόνη, είχα πολύ ανάγκη την γυμναστική.
• Σηκώθηκα λοιπόν νωρίς, κάθισα λιγάκι με τον Στεφανάκο και κατά τις 09.00 ξεκίνησα την κλασική διαδρομή για το λεωφορείο.
• Και συνειδητοποίησα ότι πλέον, τη διαδρομή θα την κάνω πάντα μόνη καθώς η Τίνα σε ένα μήνα περίπου θα αναχωρήσει για την Ελλάδα.... :( .
• Έφτασα λίγο νωρίτερα, αγόρασα ένα δωράκι για τα γενέθλια της αγαπημένης μου Jessica (από την αγαπημένη Marimekko) και πήγα για το Body Balance μου που απήλαυσα όσο τίποτα.
• Έκανα και την σάουνά μου (πόσο χαρούμενη!) και το ντους μου, άλλαξα, και ξεκίνησα ένα τεταρτάκι περπάτημα μέχρι μια κρυφή γειτονιά πίσω από τον Καθεδρικό (κρυφή για εμένα) όπου είχα ραντεβού για brunch με την Jessica.
• Το ραντεβού μας ήταν στο Sisterfields Cafe το οποίο είχε ανακαλύψει -βεβαίως- η Jessica και το οποίο είχε όλα και όλα 4-5 τραπεζάκια (ευτυχώς είχα κάνει κράτηση).
• Κουκλίστικο, με πολύ χαλαρή και φιλική ατμόσφαιρα, μεγάλη ποικιλία σε ροφήματα και απλό - νόστιμο - υγιεινό φαγητό.
• Πήραμε από ένα Ube Latte η κάθε μία και από μία tartine (εγώ με αβοκάντο και αβγό και η Jessica με ρικότα - μέλι και αβγό) και ξεκινήσαμε.
• Πραγματικά non - stop επί 3 ώρες!
• Πόσα είχαμε να πούμε, πόσο ανοίξαμε τις καρδιές μας!
• Βάλσαμο οι φίλοι που σε ακούν με συμπόνια, που ανοίγονται με ευαλωτότητα. 
• Και τα γέλια έδιναν τη θέση τους σε συγκίνηση και μετά ξανά σε χαμόγελα και μετά σε αγκαλιές σφιχτές και σε ξεφυσήματα... όπως ακριβώς είναι και η ζωή.
• Και στα δικά της νέα, ο χειμώνας πέρασε με τη διάγνωση με καρκίνο του μαστού της μητέρας της, την δική της κατάρρευση, την επιτυχή επέμβαση, την αναθεώρηση πολλών και διαφόρων (ανθρώπων, τοποθεσιών, προτεραιοτήτων, σχέσεων), την ανάρρωση από σοβαρές παρενέργειες ενός φαρμάκου... και πόσα ακόμα.
• Της είπα βεβαίως και τα δικά μου και παρόλα τα προβλήματα, αυτό που έμεινε από τη συνάντησή μας ήταν η αγάπη, το καθαρό βλέμμα, η ειλικρίνεια, η ενσυναίσθηση.
• Αγκαλιαστήκαμε σφιχτά, της έδωσα και το δώρο της και την αποχαιρέτησα ώστε να συναντήσω τα αγόρια μου τα οποία είχαν πάει στην αντιπροσωπεία αυτοκινήτων ώστε να κάνουν έρευνα για το νέο μας αυτοκίνητο (λήγει το φθινόπωρο το leasing) και με περίμεναν για να επιστρέψουμε μαζί.
• Τους άφησα σπίτι και πετάχτηκα στο κοντινό μας κέντρο κήπου ώστε να αγοράσω μερικά φυτά να γεμίσει λίγο ακόμα χρώμα ο κήπος μας.
• Μακράν από τις πιο αγαπημένες μου αγορές!
• Πόση ώρα κάθισα! Όλα ήθελα να τα αγοράσω.
• Προσπάθησα όμως να κάνω την μελέτη μου ώστε να είναι ανθεκτικά στο κρύο, να ευδοκιμούν σε ημισκιερό μέρος, να μην είναι εποχιακά.... 
• Τον Στεφανάκο τον είχε πάρει ο ύπνος στον καναπέ (σπάνιο φαινόμενο! μάλλον του βγήκε και η κούραση της εκδρομής που περπατούσαμε 15 χλμ την ημέρα) οπότε επέστρεψα, τα είπαμε με τον συνοδοιπόρο, διάβασα το βιβλίο μου και ο μικρός ξύπνησε μετά από περίπου 2 (!) ώρες!
• Το βράδυ είχαμε τις προετοιμασίες του πασχαλινού BBQ (μαρινάρισε και έφτιαξε ο συνοδοιπόρος σουβλάκια κοτόπουλου) και τις μαγειρικές (ο συνοδοιπόρος έφτιαξε πατάτες φούρνου και εγώ ένα τζατζίκι και μια μηλόπιτα).
• Απλά ακούγονται αλλά πρέπει να είμασταν κανά δύωρο όρθιοι καθαρίζοντας, κόβοντας, ψήνοντας και βεβαίως πλένοντας όλα τα παρελκόμενα.
• Το βράδυ, αφού είδαμε την Ανάσταση στην τηλεόραση με τον Στεφανάκο, παρακολουθήσαμε και ένα αφιέρωμα στην Μαρινέλλα και θυμηθήκαμε ξανά πόσο συγκλονιστική ήταν η φωνή της και η παρουσία της.
• Κυριακή του Πάσχα και δυστυχώς οι προγνώσεις έπεσαν μέσα και ξυπνήσαμε με βροχή.
• Τι να κάνεις....
• Μαγειρικές συνέχεια καθώς έκοψα και μαρινάρισα τα λαχανικά που θα ψήνονταν στο BBQ.
• Μιλήσαμε και με τις οικογένειες και με αγαπημένους φίλους που βρίσκονταν στα άκρη και μήκη της Ελλάδας για τους εορτασμούς.
• Οι φίλοι που μένουν στην περιοχή του καταφυγίου θα έπαιρναν τα κλειδιά από την κοινότητα και θα το άνοιγαν κατά τις 10.00.
• Εμείς, αφού δυσκολευτήκαμε με το GPS να το βρούμε, φτάσαμε τελικά στις 11.00 και ... μαντέψτε! Είμασταν οι πρώτοι!
• Μα ούτε όταν θέλουμε να φτάσουμε αργοπορημένοι δεν τα καταφέρνουμε.
• Για κανά μισάωρο μείναμε λοιπόν στο αυτοκίνητο περιμένοντας να έρθουν οι κλειδοκράτορες καθώς έβρεχε κιόλας και είχε κρύο.
• Μαζευτήκαμε συνολικά 4-5 οικογένειες, με μεγάλους, μικρούς, παππούδες και γιαγιάδες από Ελλάδα, θείους, ξαδέλφια.
• Ο χώρος πολύ περιποιημένος (κλασικό, ελβετικό, ξύλινο σαλέ, με όλα τα κομφόρ όπως είθισται εδώ στα καταφύγια -τραπέζια, καρέκλες, τζάκι, ψησταριές, καθαριστικά, και προστατευμένους από τη βροχή χώρους).
• Τακτοποιήσαμε τραπεζοκαθίσματα, μπήκαν τα κάρβουνα στις 2 back to back χτιστές ψησταριές, βγήκαν οι σαλάτες και τα ορεκτικά, συνδέθηκαν και τα μεγάφωνα για τις μουσικές...
• Τα μικρά χάθηκαν αμέσως στο δάσος (παρά τη βροχή) και εμείς ψήναμε, σερβίραμε, τρώγαμε, χορεύαμε, συζητούσαμε.
• Γνωρίσαμε και τους γονείς δύο φίλων πρώτη φορά, χορέψαμε από καγκέλια και Καρρά μέχρι Abba και Βίσση, τα μικρά βρήκαν μία μικρή κατασκευή από ξύλα σαν ινδιάνικη σκηνή και πραγματικά την τελειοποίησαν, έπαιξαν και μέσα με κάρτες και κορίνες, και έφτασε βραδάκι χωρίς να το καταλάβουμε.
• Είναι ωραία να βλέπεις ανθρώπους στα 70 και στα 80 τους να διατηρούν το κέφι τους, την ζωντάνια τους! Οι γονείς των φίλων χόρεψαν πιο πολύ από όλους και ήταν με μια καλή κουβέντα για όλα.
• Μες στις λάσπες -βεβαίως- ο Στεφανάκος, με πολλά συμπράγκαλα για να μαζέψουμε και να επιστρέψουμε σπίτι εμείς (μέχρι την καφετιέρα είχαμε πάρει), κουρασμένοι αλλά και χαρούμενοι!
• Με το που επιστρέψαμε ξεκίνησε ο μαραθώνιος πλυντηρίων (πιάτων και ρούχων) και κάπως έτσι φτάσαμε σχεδόν στα μεσάνυχτα.
• Μας περιμένει ακόμη μία εβδομάδα σχολικών διακοπών (με foot camp) για τον Στέφανο, και φουλ εργασιακή εβδομάδα για εμάς.

Καλή εβδομάδα!

ανδριάνα