HOW WAS YOUR WEEK?

 

• Δευτερούλα! Αλλά μιας εβδομάδας μισής λόγω των αργιών.
• Οπότε η διάθεση ήταν εξ' αρχής ανεβασμένη.
• Με βροχή, οπότε τον αφήσαμε εμείς τον Στεφανάκο στο σχολείο και συνεχίσαμε για το γραφείο.
• Γεμάτη μέρα! Κλασικά πριν και μετά από αργίες.
• Το μεσημέρι πήγα όμως ένα interval training, ίδρωσα, κουράστηκα και το ευχαριστήθηκα.
• Τα είπαμε και κατ' ιδίαν με έναν συνάδελφο από την ομάδα της Ελλάδας (με τον οποίο συνεργαζόμουν στην προηγούμενή μου θέση) ο οποίος έχει μεταφερθεί στη Λωζάνη, και με την ησυχία μας (καθώς η άλλη μαμά θα πήγαινε τα αγόρια ποδόσφαιρο) επιστρέψαμε σπίτι.
• Εγώ κάθισα να μαγειρέψω και να συμμαζέψω, και ο συνοδοιπόρος πήγε για να τα παραλάβει στις 19.00.
• Μούσκεμα επέστρεψε ο μικρός και μπήκε κατευθείαν για μπάνιο. Τουρτούριζε.
• Το βραδάκι ξεκινήσαμε τα πακεταρίσματα για το κλασικό μας πια, Μαγιάτικο ταξίδι με τους φίλους.
• Τρίτη, και δουλειά από το σπίτι καθώς το απόγευμα θα πηγαίναμε στο αεροδρόμιο.
• Ζητήσαμε μισή μέρα άδεια για τον Στεφανάκο από το σχολείο (όλες και όλες 6 μισές μέρες αδικαιολόγητων απουσιών δικαιούται), τον παραλάβαμε το μεσημέρι, φορτώσαμε τις βαλιτσούλες μας στο ταξί και βουρ για τον σταθμό του τρένου.
• Εκεί συναντήσαμε την Ηρώ με τα κορίτσια και πήραμε το τρένο για την Γενεύη.
• Όλα ήρεμα και ωραία, χωρίς καθυστερήσεις και ταλαιπωρίες! Κατέφτασε και ο Γιάννης κατευθείαν από το γραφείο του και επιβιβαστήκαμε για... Τυνησία!
• Απευθείας πτήση, λιγότερο από 2 ώρες, οπότε νωρίς το βράδυ προσγειωθήκαμε.
• Το αεροδρόμιο μικρό, χωρίς πολύ κόσμο, και αρκετά κοντά στο κέντρο της πόλης.
• Εμείς είχαμε κλείσει ένα σπίτι - παλατάκι στα προάστια της Τύνιδας στην περιοχή Soukra.
• Εκεί μας περίμενε η ιδιοκτήτρια, ο κηπουρός και οι δύο κοπέλες οικιακές βοηθοί (όλοι έμεναν σε διαμερίσματα κάτω από το κύριο σπίτι).
• Το σπίτι αριστοκρατικό, παλιάς εποχής, με 3-4 διαφορετικά σαλονάκια, υπνοδωμάτια μεγάλα με ευρύχωρα μπάνια, και πίσω μεγάλο κήπο με χουρμαδιές, λεμονιές και μούρα.
• Διαλέξαμε δωμάτια, κάναμε τις πρώτες τακτοποιήσεις και αφού συνειδητοποιήσαμε ότι το internet ήταν πάρα πολύ αδύναμο ώστε να κάνουμε online παραγγελία μέσω του app που μας πρότειναν, πετάχτηκαν τα αγόρια στο πιο κοντινό μας εστιατόριο το οποίο έτυχε να είναι γιαπωνέζικο.
• Στο μεταξύ τα μικρά, παρόλη τη νύχτα και την ψύχρα, έβαλαν μαγιώ και έπεσαν στην πισίνα!
• Σούσι, poke bowls, noodles, κάτι φάγαμε και ξαπλώσαμε να ξεκουραστούμε.
• Τετάρτη, και ξυπνήσαμε από μόνοι μας νωρίς.
• Είχαμε παραγγείλει πρωινό (γιατί δεν είχαμε προλάβει να πάμε σούπερ μάρκετ) οπότε τα 2 κορίτσια μάς έστρωσαν τραπέζι κάτω από τον εντυπωσιακό πολυέλαιο και φάγαμε από σπιτικές πίτες (σαν τορτίγια) και μούρα του κήπου, μέχρι κρουασάν από τον φούρνο παραδίπλα και scrabbled eggs.
• Το πρόγραμμα είχε Medina, το κέντρο της Τύνιδας.
• Είχαμε κλείσει έναν ξεναγό για 3 ώρες οπότε πήραμε τα ταξί μας (από το inDrive που λειτουργεί σαν Uber) και σε κανά τεταρτάκι είμασταν στο κέντρο.
• Εντάξει.... τα ταξί θα γίνονταν η καθημερινότητά μας καθώς τα ΜΜΜ είναι είτε ανύπαρκτα είτε προβληματικά είτε αφερέγγυα. Ευτυχώς το κόστος ήταν χαμηλό και η διαθεσιμότητα εύκολη. Το οδήγημα βέβαια... άλλη υπόθεση.
• Η ξενάγησή μας πήγε καλά, περπατήσαμε στην παλιά αλλά και στη νέα πλευρά της πόλης (την πιο Γαλλική), επισκεφθήκαμε τον Καθεδρικό Ναό (ναι, χριστιανικό), μάθαμε για τους πολλούς κατακτητές της πόλης και της χώρας και το αποτύπωμα που άφησαν, για την μάχη για την ανεξαρτησία τους, για το πόσο περήφανοι νιώθουν που είχαν ανεξιθρησκεία από πολύ παλιά.... 
• Περπατήσαμε πολύ και στην Medina (την οποία βρήκα κατώτερη από αυτή του Μαρακές να σας πω την αλήθεια) και επισκεφθήκαμε και την αγορά τους (σαν να λέμε τη δική μας Λαϊκή, σε έναν όμως ειδικό χώρο, όπου έχει τα πάντα, από λαχανικά μέχρι ψάρια / κρέατα, λουλούδια, βότανα...).
• Παντού στο μεταξύ γάτες, πολλές με μωράκια! Ήταν το αγαπημένο ζώο του Μωάμεθ οπότε τις προστατεύουν και τις αγαπούν πολλοί! Παντού είχε κουτιά ώστε να προφυλάσσουν τα μωρά και όλοι τις χάιδευαν, τους έδιναν φαγητό, τις πρόσεχαν.
• Ήπιαμε ένα εξαιρετικό τσάι μέντας με αμύγδαλα στο πιο παλιό καφέ της πόλης, Café du Souk, με τα κιλίμια και την παλιά αίσθηση στο χώρο, και την εντυπωσιακή θέα στην ταράτσα που είναι καλυμμένη με πλακάκια και μωσαϊκά.
• Είχε φτάσει μεσημέρι πια οπότε είμασταν τυχεροί και βρήκαμε τραπέζι στην όμορφη εσωτερική αυλή του Fondouk el Attarine.
• Νόστιμο, παραδοσιακό φαγητό, καλαίσθητος χώρος, ευγενικός κόσμος.. μια χαρά!
• Από εκεί πήραμε το ταξί μας ξανά και κατευθυνθήκαμε προς την περιοχή La Marsa η οποία βγαίνει και στη θάλασσα.
• Μας είχαν προτείνει ένα εστιατόριο εκεί οπότε αδράξαμε την ευκαιρία και κάναμε και μια κράτηση για την επόμενη μέρα.
• Περπατήσαμε στην παραλία με τη χρυσή άμμο, και τον πολύ αέρα, τα μικρά μάζεψαν κοχύλια, θαυμάσαμε τις βίλες (σαν βγαλμένες από άλλη χώρα) και περπατήσαμε πολύ, καμιά ώρα, μέχρι να φτάσουμε στο κέντρο της Marsa για να δοκιμάσουμε το διάσημο Tunisian street food που είναι κυρίως σάντουιτς σε μαλακό ψωμί.
• Αγαπημένα τους υλικά είναι το αβγό και ο τόνος! Τα βάζουν παντού!
• Βραδάκι πια, επιστρέψαμε σπίτι και τα αγόρια κατάφεραν να παρακολουθήσουν τον τελευταίο αγώνα μπάσκετ ΠΑΟ - Valencia όπου η ελληνική ομάδα αποκλείστηκε. 
• Πέμπτη, και αφού φάγαμε τα πρωινά μας με την ησυχία μας, κατευθυνθήκαμε προς την παραθαλάσσια πόλης Sidi bou Said η οποία είναι διάσημη για την ομοιότητά της με ελληνικό νησί. Κάτι σαν μικρή Σαντορίνη. Πολύ μικρή.
• Όλα κάτασπρα, μικρά σοκάκια, μπλε παράθυρα, βουκαμβίλιες....
• Μικρή βόλτα ήταν, καθίσαμε να πιούμε έναν υπερτιμημένο καφέ αλλά με εντυπωσιακή θέα στο Café des Délices και μετά συνεχίσαμε για το μεσημεριανό μας γεύμα στην κράτηση που είχαμε κάνει στο διάσημο, κυριλέ, παραθαλάσσιο και σικ Le Golfe.
• Κάτι σαν να είσαι στη Βουλιαγμένη ένα πράγμα.
• Όμορφος κόσμος, πάνω στη θάλασσα, μενού κυρίως θαλασσινών.
• Εγώ πήρα μία Aglio Olio η οποία βγήκε τελικά πολύ καυτερή αλλά την έφαγα, τι να έκανα.
• Τα μικρά συνέχισαν την συλλογή κοχυλιών τους, εμείς ήπιαμε μια μπύρα και ένα ποτήρι κρασί, τα είπαμε, και απογευματάκι πήραμε ακόμη ένα ταξί και επιστρέψαμε σπίτι.
• Τι γέλιο ρίξαμε! Η Ηρώ είχε φέρει μαζί το νέο της απόκτημα: εργαλείο για να κάνεις μπούκλες.
• Αφού λούστηκα λοιπόν, το δοκιμάσαμε! Και βγήκαν τα μαλλιά μου σαν ελατήρια!
• Το βραδάκι κάναμε μια μακαρονάδα στα παιδιά, παίξαμε επιτραπέζια και αφού κοιμήθηκαν περάσαμε ώρες συζητώντας και αναλύοντας μια επιχειρηματική μας ιδέα.
• Παρασκευή, και είχαμε κλείσει ολοήμερη εκδρομή, μακρινή, ιδιωτική!
• Περιμέναμε ένα βανάκι για εμάς τους 7 αλλά προς μεγάλη μας απογοήτευση κατέφτασαν δύο απλά, συμβατικά αυτοκίνητα οπότε έπρεπε να χωριστούμε.
• Το πρώτο σκέλος της διαδρομής ήταν 2 ώρες περίπου, μέχρι την Ιερή Πόλη της Kairouan.
• Την 4η Ιερή Πόλη των απανταχού Μουσουλμάνων.
• Εντάξει..... η διαδρομή, ήδη λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη, ήταν σοκαριστική.
• Από τη μία εξαιρετικοί, καθαροί ελαιώνες, και από την άλλη ατελείωτες εκτάσεις με σκουπίδια (ειδικά πλαστικές σακούλες), ημιτελή σπίτια, μπάζα παντού και μια αίσθηση άλλης εποχής.
• Ο Στεφανάκος κοιμήθηκε λιγάκι, παραλάβαμε και τον ξεναγό μας στη διαδρομή και φτάσαμε στην Kairouan.
• Φορέσαμε μαντίλια εμείς και τα ζακετάκια μας, και μακριές κελεμπίες οι άντρες (επειδή φορούσαν βερμούδες) και επισκεφθήκαμε το Μαυσωλείο του κουρέα και κοντινού φίλου του Μωάμεθ και το μεγάλο τους τζαμί.
• Η πόλη αριθμεί 300 τζαμιά και μουσουλμάνοι από όλον τον κόσμο έρχονται για προσκύνημα.
• Η ημέρα ήταν όμως βροχερή οπότε δεν βοήθησε ώστε να περιπλανηθούμε.
• Μία ώρα περίπου οδήγημα από εκεί και 2η στάση στο μεγαλύτερο κολοσσέο της Αφρικής, πανομοιότυπο (μικρότερο λίγο σε μέγεθος αλλά καλύτερα διατηρημένο) με αυτό της Ρώμης, στην πόλη El Jem.
• Σώζεται μόνο το 1 από τα συνολικά 3 διαζώματα, και παρόλα αυτά είναι εντυπωσιακός ο όγκος του.
• Βεβαίως οι ιστορίες του... μακάβριες! Δούλοι και χριστιανοί να μονομαχούν με λιοντάρια και ο κόσμος να ζητωκραυγάζει.
• Ο βασικός λόγος που εξαφανίστηκαν τα λιοντάρια από την Τυνησία ήταν αυτός!
• Το περπατήσαμε σχεδόν όλο, από τα υπόγεια μέχρι τα άνω διαζώματα, βγάλαμε φωτογραφίες και φανταστήκαμε ιστορίες.
• Η γειτονιά του Κολοσσέου, απογοητευτική, οπότε αναχωρήσαμε, υπό βροχή πάλι, για μια γρήγορη, 3η στάση, στην πόλη Monastir.
• Πολλά δεν μπορέσαμε να κάνουμε και να δούμε, καθώς η βροχή συνεχιζόταν, αλλά περπατήσαμε λίγο, ήπιαμε έναν καφέ, και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.
• Η επιστροφή με καταρρακτώδη βροχή, 2 μεγάλα ατυχήματα (μα... και οδηγούν σαν τρελοί, και τα αυτοκίνητά τους είναι σε άθλια κατάσταση) και άρα μεγάλες καθυστερήσεις.
• Ο Γιάννης είχε πάρει όλη την πιτσιρικαρία οπότε στο δικό μας αυτοκίνητο είμασταν οι 3 ενήλικες.
• Αναλύσαμε ότι μπορείτε να φανταστείτε, και κυρίως αυτήν την πρωτόγνωρη, αντικρουόμενη, αντιφατική εικόνα της Τυνησίας.
• Πολύ περίεργο αμάλγαμα πολιτισμών, οικονομικών τάξεων, ιστορίας.
• Βράδυ πια, κουρασμένοι, επιστρέψαμε σπίτι.
• Το βραδάκι αποφασίσαμε να πάμε όλοι μαζί να φάμε στο κοντινό μας γιαπωνέζικο και πολύ το ευχαριστηθήκαμε.
• Το φαγητό πολύ καλό, ο χώρος πολύ σύγχρονος, ο κόσμος ευγενικός.
• Σάββατο, και η τελευταία μας ημέρα στην Τυνησία, και επισκεφθήκαμε το πιο διάσημο μουσείο της χώρας, αυτό του Bardo.
• Είναι το Μουσείο με την πιο διάσημη και εντυπωσιακή συλλογή Ρωμαϊκών Μωσαϊκών στον κόσμο.
• Και ήταν όντως έτσι! Απίστευτη λεπτομέρεια, τεράστια μεγέθη, εντυπωσιακή διατήρηση.
• Η ελληνική μυθολογία και ιστορία είχε την τιμητική της με την αίθουσα του Οδυσσέα να είναι από τις πιο διάσημες, και βεβαίως πολλά μωσαϊκά εμπνευσμένα από τους Έλληνες Θεούς.
• Αφού το γυρίσαμε όλα, καθίσαμε για έναν καφέ στην αυλή του και μετά πήραμε ένα ταξί για την Medina.
• Καταφέραμε να βρούμε τραπέζι για φαγητό στην ταράτσα του ξενοδοχείου Dar El Jeld, με την εντυπωσιακή θέα, το όμορφο σκηνικό αλλά -δυστυχώς- το πολύ μέτριο φαγητό και σέρβις.
• Τι να κάνεις...
• Από εκεί περπατήσαμε ξανά στην Medina, φάγαμε ξανά τα αγαπημένα μας γλυκά, τα Makroudh που μοιάζουν λίγο με τα δικά μας μελομακάρονα (με σεμολίνα, στο κέντρο πάστα χουρμάδων, και σιροπιασμένα!) και επιστρέψαμε σπίτι.
• Τα μικρά, ξανάπεσαν στην πισίνα, οι άντρες πήγαν σε ένα άλλο κοντινό μας εστιατόριο ώστε να φέρουν φαγητό (με πορτιέρηδες και παρκαδόρους και στο δίπλα στενό να έχει κατσίκες) και παρακολουθήσαμε λίγο την eurovision πριν τα μικρά κοιμηθούν και εμείς πακετάρουμε.
• Σύντομος πολύς ο ύπνος καθώς στις 04.00 μας περίμεναν τα ταξί για το αεροδρόμιο.
• Όλα πήγαν πολύ καλά, χωρίς ταλαιπώριες, και στις 06.00 είμασταν ήδη στον αέρα για Γενεύη.
• Άφιξη, τρένο, ταξί και σπίτι.
• Γρήγορες, πρώτες δουλειές (σούπερ μάρκετ για τα βασικά, πλυντήρια, μαγειρέματα, μπάνια) και πτώμα, μας πήρε ο ύπνος και τους τρεις το μεσημέρι, τον καθένα σε άλλο σημείο του σπιτιού.
• Πολύ τον χρειαζόμασταν όμως αυτόν τον ύπνο.
• Μιλήσαμε με τις οικογένειές μας, τακτοποιήσαμε όσα προλάβαμε και .... ξεκούραση.
• Είναι μεγάλο σχολείο να επισκέπτεσαι τέτοιες χώρες. Ειδικά εκτός all - inclusive ξενοδοχείων και αυστηρών προγραμμάτων. Γιατί έτσι βλέπεις την πραγματική εικόνα κάθε χώρας, όχι τη βιτρίνα.
• Και η Τυνησία είχε πολλά πρόσωπα, τόσα διαφορετικά, με τόση ανισορροπία που συζητούσαμε επί ώρες προσπαθώντας να την αποκρυπτογραφήσουμε.
• Και τα παιδιά το ίδιο!
• Από το πιο απλό, να διασχίζεις μια λεωφόρο χωρίς φανάρι και διάβαση (ανήκουστο προφανώς στην Ελβετία, νομίζω πλέον και στην Ελλάδα) και να μπαίνεις σε ταξί που δεν ακολουθεί ούτε το 10% των κανόνων, μέχρι να συνειδητοποιείς ότι στα σπίτια που μοιάζουν βομβαρδισμένα μένουν κανονικά οικογένειες και ότι η έπαυλη με τους φρουρούς μπορεί να απέχει μόλις μερικά βήματα από την χωματερή.
• Ταξίδια περισυλλογής, ταξίδια πολύτιμα.
• Πολύτιμοι και οι φίλοι που μπορούμε παρέα να κάνουμε τέτοια ταξίδια και να περνάμε εξίσου όμορφα στο ακριβό, παραθαλάσσιο εστιατόριο αλλά και στο "βρώμικο" σαντουιτσάδικο με τους ντόπιους.

Καλή εβδομάδα!

ανδριάνα