Resilience

Δύσκολη λέξη να μετραφράσεις στα ελληνικά. Ακόμη και στα αγγλικά όμως, είναι μια αρκετά παρεξηγημένη έννοια. Γιατί άλλο resilience στη φυσική, η ελαστικότητα δηλαδή ή ανθεκτικότητα, και άλλο όταν μιλάμε για ανθρώπινη ικανότητα. Είναι όμως ένας πολύ trendy όρος που χρησιμοποιείται κατά κόρον στις απανταχού επιχειρήσεις.

Resilience λοιπόν δεν είναι πόσο σκληρός είσαι. Πόσο άθραυστος. Πόσο πιέζεις τον εαυτό σου, και τους άλλους, να προχωρήσεις μπροστά αγνοώντας εμπόδια και συνθήκες και συνέπειες. Οι άνθρωποι που έχουν αυτήν την ιδιότητα, που είναι resilient, ανθεκτικοί, ευέλικτοι, είναι και αυτοί άνθρωποι που αγχώνονται. Που σταματούν για να παρατηρήσουν και να εκτιμήσουν. Που αναγνωρίζουν ότι ίσως η κατεύθυνση δεν είναι η σωστή. Που αναγνωρίζουν τις δυσκολίες και τα εμπόδια. Και με όλα αυτά ως δεδομένα, δουλεύουν εσωτερικά, με τους εαυτούς τους, αλλά και με τους γύρω τους ώστε να βρουν λύσεις και να δράσουν. 

Τι είναι λοιπόν εν τέλει αυτή η ψυχική ανθεκτικότητα, το να είσαι resilient; Είναι η προσαρμοστικότητα. Είναι το να απαντάς στις εξωτερικές συνθήκες σκόπιμα και συνειδητά. Είναι να παίρνεις το χρόνο ώστε να αναλύσεις, να εκτιμήσεις και να αποφασίσεις ποια είναι η καλύτερη τακτική ανάλογα με την κατάσταση. Ένα πολύ ενδιαφέρον workshop που έκανα μέσω της εταιρίας που εργάζομαι εξηγούσε ότι αυτή η ψυχική ανθεκτικότητα "μας επιτρέπει να προσαρμόζουμε την εσωτερική μας κατάσταση ώστε να αντιμετωπίσουμε επιτυχώς τις εξωτερικές προκλήσεις".

Είναι μια ιδιότητα που αναπτύσσουμε. Δεν γενιόμαστε ψυχικά δυνατοί ή ανθεκτικοί. Και υπάρχουν πρακτικές που μας βοηθούν ώστε να αναπτύξουμε αυτήν την δεξιότητα. Αυτές οι τακτικές χωρίζονται σε 12 κατηγορίες και είναι πολύ πιο απλές και καθημερινές απ' ότι φαντάζεστε. Συμπεριλαμβάνουν, για παράδειγμα, τον ύπνο, τη διατροφή, την αναπνοή, τη συμπόνοια και τις κοινωνικές μας σχέσεις. Όλα αυτά δεν έχουν τίποτα να κάνουν, ή μάλλον έχουν εν τέλει τα πάντα να κάνουν, με το επάγγελμα που κάνουμε. Μπορεί να είμαστε μηχανολόγοι, digital experts, project managers, αγρότες, γιατροί, δικηγόροι, και πάλι είναι το ίδιο σετ δεξιοτήτων που θα μας κάνει πιο προσαρμοστικούς, πιο ευέλικτους, πιο ανθεκτικούς, και άρα πιο πετυχημένους στην προσωπική και επαγγελματική μας ζωή. 

Όσο ταλαντούχοι και μορφωμένοι πάνω στο αντικείμενό μας και αν είμαστε, η απόδοσή μας μόνο θα μειώνεται αν δεν επικεντρωθούμε και δεν θέσουμε ως προτεραιότητα την ευεξία μας ολιστικά (σώμα, ψυχή και νου). Ένα απλό παράδειγμα, που είναι και ένας από τους δικούς μου αγαπημένους τρόπους να εξασκώ την ψυχική μου ανθεκτικότητα, είναι η κίνηση. Πέραν από τα προφανή, σωματικά οφέλη, η κίνηση έχει πολλαπλά ακόμα για το μυαλό και τη ψυχή μας. Ενεργοποιεί τα εσωτερικά μας συστήματα τα οποία υποστηρίζουν τη συγκέντρωση, τη δημιουργικότητα, τη συναισθηματική ισορροπία και την μακροχρόνια απόδοση. Δεν είναι λοιπόν παράξενο που πολλές φορές οι πιο δημιουργικές μας ιδέες ή η λύση σε ένα επίπονο πρόβλημα έρχεται όταν εξασκούμαστε. Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένα όλα αυτά. Έτσι λειτουργεί ο εγκέφαλός μας. Η κίνηση μάς κάνει να σκεφτόμαστε πιο καθαρά, με μεγαλύτερη ευελιξία και δημιουργικότητα. Επιπλέον, εκλύονται και οι ενδορφίνες, οι ορμόνες της χαράς, οπότε γινόμαστε και ομορφότεροι και πιο χαρούμενοι παράλληλα. Η φυσική άσκηση δεν προπονεί μόνο τους μυς μας αλλά και το νευρικό μας σύστημα, κάνοντας το πιο ικανό να αναρρώσει, να ρυθμίσει τα συναισθήματά του και να αποκαταστήσει τη ψυχική μας ευελιξία. 

Αυτή είναι η επιστήμη. Και δυστυχώς, οι περισσότερες σύγχρονες εργασιακές συνθήκες, προωθούν το αντίθετο. Καθιστοί επί ώρες, με μονότονες, επαναλαμβανόμενες κινήσεις, χωρίς διαλείμματα και κίνηση. Το μυαλό μας υπερ-χρησιμοποιείται και το σώμα μας υπό. Στο δικό μου εργασιακό περιβάλλον, έχω τη χαρά και πολυτέλεια να μπορώ να κάνω αυτά τα απαραίτητα διαλείμματα και να ασκούμαι. Εύκολο δεν είναι γιατί ο όγκος δουλειάς είναι αδίστακτος και ο χρόνος πάντα περιορισμένος, αλλά αυτή είναι η δική μου προτεραιότητα και δέσμευση προς εμένα. Η εταιρεία βεβαίως βοηθά σημαντικά με το να μας προσφέρει ένα μικρό, αλλά άκρως λειτουργικό, γυμναστήριο στο ισόγειο του κτιρίου. Έτσι, κάνω το παν ώστε αυτός ο χρόνος (που συνήθως είναι του μεσημεριανού διαλείμματος για φαγητό) να είναι δικός μου, και άρα ο χρόνος που επιλέγω να ασκηθώ, να ιδρώσω. Πιστεύω πραγματικά ότι αν είχαμε καθιερώσει μία ώρα κενό το μεσημέρι ώστε να διαλέγει ο καθένας πώς θέλει να αθληθεί, ότι θα είμασταν πολύ διαφορετικοί άνθρωποι και επαγγελματίες σε όλα τα επίπεδα. Τρέχοντας από τα meetings λοιπόν, κατεβαίνω 7 ορόφους, με την τσάντα στο χέρι και τα αθλητικά μου, αλλάζω, μπαίνω, και για μία ώρα απλά αφήνομαι στις οδηγίες του γυμναστή. Αυτή είναι η δική μου ξεκούραση. Θα μπορούσα να στρογγυλοκάθομαι στο εστιατόριο της εταιρειάς και να τρώω αλλά αυτό πιο πολύ σαν κούραση παρά σαν ξεκούραση μου ακούγεται.  Το σώμα μου, και το μυαλό μου, χρειάζονται αλλαγή, κίνηση, ιδρώτα. Χωρίς οθόνες και πληκτρολόγια. Εγώ, να αναμετριέμαι με εμένα, να διώχνω τις τοξίνες και τις υπεραναλύσεις, να κάνω το μπάνιο μου και να επιστρέφω ανανεωμένη για το δεύτερο μισό της ημέρας.

Εσείς, πώς γυμνάζετε τους μυς της ανθεκτικότητας και προσαρμοστικότητάς σας;

ανδριάνα